خروج 4 FHB Father's Heart Bible™

4 ¹موسيٰ وراڻيو تہ ”پر اهي مون تي يقين نہ ڪندا ۽ منهنجو آواز بہ نہ ٻڌندا، ڇاڪاڻ تہ چوندا تہ ’اسان جو پيءُ تو کي ظاهر ڪونہ ٿيو آهي.‘“

²اسان جي پيءُ کيس فرمايو تہ ”تنهنجي هٿ ۾ اهو ڇا آهي؟“ هن وراڻيو تہ ”هڪ لٺ.“

³کيس فرمايو تہ ”ان کي زمين تي اڇل.“ موسيٰ اها زمين تي اڇلي، تڏهن اها نانگ بڻجي پئي ۽ موسيٰ ان کان ڀڄي ويو.

⁴پر اسان جي پيءُ موسيٰ کي فرمايو تہ ”پنهنجو هٿ ڊگھو ڪري ان کي دم کان پڪڙ“—هن پنهنجو هٿ ڊگھو ڪري ان کي پڪڙيو، تڏهن اهو سندس هٿ ۾ لٺ بڻجي ويو. ⁵”تہ اهي يقين ڪن تہ تنهنجو پيءُ، جيڪو سندن ابن ڏاڏن جو خدا، يعني ابراهيم جو خدا، اسحاق جو خدا ۽ يعقوب جو خدا آهي، تو کي ظاهر ٿيو آهي.“

⁶پوءِ اسان جي پيءُ کيس فرمايو تہ ”پنهنجو هٿ پنهنجي چوغي ۾ وجھ.“ تنهن هن ائين ڪيو، ۽ جڏهن هن ان کي ٻاهر ڪڍيو تہ سندس هٿ چمڙيءَ جي بيماريءَ سبب برف جيان اڇو ٿي ويو هو.

⁷فرمايائينس تہ ”پنهنجو هٿ ٻيهر چوغي ۾ وجھ.“ هن ٻيهر هٿ چوغي ۾ وڌو، ۽ جڏهن ان کي ٻاهر ڪڍيائين تہ اهو سندس باقي بدن وانگر ٺيڪ ٿي چڪو هو.

⁸”جيڪڏهن اهي تو تي يقين نہ ڪن يا پهرينءَ نشانيءَ جي ڳالھ نہ ٻڌن، تہ شايد ٻيءَ نشانيءَ تي يقين ڪن. ⁹جيڪڏهن اهي انھن ٻنھي نشانين تي بہ يقين نہ ڪن يا تنهنجو آواز نہ ٻڌن، تہ نيل جو پاڻي کڻي سڪي زمين تي ڍارج؛ نيل مان کنيل پاڻي سڪي زمين تي رت ٿي پوندو.“

¹⁰پر موسيٰ اسان جي پيءُ کي چيو تہ ”اي منهنجا مالڪ بابا، مهرباني ڪري ٻڌ، آءٌ ڪڏهن بہ ڳالھائڻ ۾ سٺو ڪونہ رهيو آهيان، نہ اڳ ۽ نہ وري جڏهن کان تو پنهنجي ٻانهي سان ڳالھايو آهي، ڇاڪاڻ تہ منهنجو ڳالھائڻ سست ۽ منهنجي زبان ڳري آهي.“

¹¹پوءِ اسان جي پيءُ کيس فرمايو تہ ”انسان کي وات ڪنهن ڏنو؟ ڪير کيس ڳونگو يا ٻوڙو، ڏسندڙ يا انڌو ٿو ڪري؟ ڇا اهو مون، تنهنجي پيءُ، نہ ڪيو آهي؟ ¹²هاڻي وڃ، آءٌ تنهنجي وات سان گڏ هوندس ۽ تو کي سيکاريندس تہ ڇا چوڻو آهي.“

¹³پر هن چيو تہ ”اي منهنجا مالڪ بابا، مهرباني ڪري ڪنهن ٻئي کي موڪل.“

¹⁴پوءِ موسيٰ تي اسان جي پيءُ جو غصو ڀڙڪي اٿيو. کيس فرمايائين تہ ”ڇا لاوي هارون تنهنجو ڀاءُ ناهي؟ آءٌ ڄاڻان ٿو تہ هو چڱيءَ ريت ڳالھائي ٿو. هاڻي بہ هو تو سان ملڻ لاءِ نڪتو اچي، ۽ تو کي ڏسي دل ۾ خوش ٿيندو. ¹⁵ان سان ڳالھاءِ ۽ ڳالھيون سندس وات ۾ وجھ. آءٌ تنهنجي ۽ سندس وات سان گڏ هوندس ۽ اوهان ٻنھي کي سيکاريندس تہ ڇا ڪرڻو آهي. ¹⁶هو تنهنجي بدران ماڻھن سان ڳالھائيندو، تنهنجو وات ٿيندو، ۽ تون هن لاءِ خدا جيان هوندين. ¹⁷هيءَ لٺ پنهنجي هٿ ۾ کڻ ۽ ان سان نشانيون ڏيکار.“

موسيٰ ۽ يترو جدا ٿين ٿا

¹⁸پوءِ موسيٰ پنهنجي سهري يترو وٽ موٽي آيو ۽ چيائينس تہ ”مون کي موڪل ڏي تہ مصر ۾ پنهنجن ڀائرن ڏانهن موٽي وڃان ۽ ڏسان تہ اهي اڃا جيئرا آهن يا نہ.“ يترو چيو تہ ”سلامتيءَ سان وڃ.“

¹⁹مديان ۾ اسان جي پيءُ موسيٰ کي فرمايو تہ ”مصر ڏانهن موٽي وڃ، ڇاڪاڻ تہ جيڪي ماڻھو تو کي مارڻ چاهيندا هئا سي سڀ مري ويا آهن.“

²⁰موسيٰ پنهنجي زال ۽ پٽن کي کڻي گڏھ تي چاڙھيو ۽ مصر جي ملڪ ڏانهن موٽي ويو. موسيٰ اسان جي پيءُ جي لٺ پنهنجي هٿ ۾ کنئي.

²¹پوءِ اسان جي پيءُ موسيٰ کي فرمايو تہ ”جڏهن تون مصر ۾ موٽي وڃين، تڏهن جيڪي عجيب ڪم ڪرڻ جو اختيار مون تو کي ڏنو آهي، سي سڀ فرعون جي اڳيان ڪج. پر آءٌ سندس دل سخت ڪندس، تنهنڪري هو ماڻھن کي وڃڻ نہ ڏيندو. ²²پوءِ تون فرعون کي چئجانءِ تہ ’اسان جو پيءُ ائين ٿو فرمائي تہ اسرائيل منهنجو پهريون ڄاول پٽ آهي، ^a a v22 اسرائيل جي قوم بڻجڻ کان گھڻو اڳ، اسان جي پيءُ هن قوم کي پنهنجو پهريون ڄاول پٽ سڏيو. اها ان ڪٽنب جي پهرين جھلڪ آهي جنھن کي هو پاڻ ڏانهن گڏ ڪري رهيو آهي، ۽ اها تڏهن پوري ٿي جڏهن يسوع، سچي پهرئين ڄاول فرزند، سندس سڀني ٻارن لاءِ گھر موٽڻ جو رستو کوليو. ²³آءٌ تو کي چوان ٿو تہ منهنجي پٽ کي وڃڻ ڏي تہ هو منهنجي خدمت ڪري. جيڪڏهن تون کيس وڃڻ ڏيڻ کان انڪار ڪندين، تہ آءٌ تنهنجي پهرئين ڄاول پٽ کي ماريندس.‘“

²⁴رستي ۾ هڪ ٽڪاڻي تي اسان جو پيءُ کيس مليو ۽ کيس مارڻ چاهيائين. ^b b v24 هي مختصر ۽ پراسرار منظر ختني جي عهدي واري نشاني تي ڦري ٿو، جنھن کي موسيٰ پنهنجي پٽ لاءِ وساري ڇڏيو هو. صفورا جو تڪڙو عمل ڪٽنب کي وري عهد ۾ آڻي ٿو، ان کان اڳ جو موسيٰ اسان جي پيءُ جي قوم جي اڳواڻي ڪري. ²⁵صفورا هڪ تيکو پٿر کڻي، پنهنجي پٽ جي اڳلي چمڙي ڪپي، موسيٰ جي پيرن کي ڇهائي چيو تہ ”بيشڪ تون مون لاءِ رت جو لاڙو آهين.“

²⁶پوءِ اسان جي پيءُ موسيٰ کي ڇڏي ڏنو. تڏهن هن ختني سبب چيو تہ ”رت جو لاڙو.“

²⁷پوءِ اسان جي پيءُ هارون کي فرمايو تہ ”بيابان ۾ وڃي موسيٰ کي مل.“ سو هو وڃي اسان جي پيءُ جي جبل وٽ کيس مليو ۽ چميائينس.

²⁸موسيٰ هارون کي اهي سڀ ڳالھيون ٻڌايون جيڪي اسان جي پيءُ کيس پهچائڻ لاءِ ڏنيون هيون، ۽ جيڪي نشانيون ڪرڻ جو کيس حڪم ڏنو هئائين، سي بہ ٻڌايائين. ²⁹پوءِ موسيٰ ۽ هارون وڃي بني اسرائيل جي سڀني بزرگن کي گڏ ڪيو. ³⁰هارون اهي سڀ ڳالھيون ٻڌايون جيڪي اسان جي پيءُ موسيٰ کي چيون هيون، ۽ ماڻھن جي اڳيان نشانيون ڏيکاريائين. ³¹ماڻھن يقين ڪيو. جڏهن هنن ٻڌو تہ اسان جو پيءُ اسرائيل جي ماڻھن جي مدد لاءِ آيو آهي ۽ سندن ڏک ڏٺا اٿس، تڏهن مٿا جھڪائي عبادت ڪيائون.