Księga Wyjścia 4

4 ¹Mojżesz odpowiedział: „Ale oni mi nie uwierzą ani nie posłuchają mojego głosu, bo powiedzą: «Nasz Ojciec ci się nie ukazał»”.

²Nasz Ojciec powiedział do niego: „Co masz w ręce?”. On powiedział: „Laskę”.

³Powiedział: „Rzuć ją na ziemię”. Rzucił ją na ziemię, a ona stała się wężem, i Mojżesz uciekł przed nim.

⁴Ale nasz Ojciec powiedział do Mojżesza: „Wyciągnij rękę i chwyć go za ogon” — wyciągnął rękę, chwycił go, i stał się laską w jego ręce. ⁵„aby uwierzyli, że ukazał ci się twój Ojciec, Bóg ich ojców — Abrahama, Izaaka i Jakuba”.

⁶Potem nasz Ojciec powiedział do niego: „Włóż rękę w zanadrze”. Uczynił tak, a gdy ją wyjął, jego ręka była pokryta chorobą skórną, biała jak śnieg.

⁷Powiedział: „Włóż rękę z powrotem w zanadrze”. Uczynił tak, a gdy ją wyjął, była znowu zdrowa jak reszta jego ciała.

⁸„Jeśli ci nie uwierzą ani nie posłuchają pierwszego znaku, mogą uwierzyć drugiemu znakowi. ⁹A jeśli nadal nie uwierzą tym dwom znakom ani nie posłuchają twojego głosu, nabierz wody z Nilu i wylej ją na suchą ziemię; woda zaczerpnięta z Nilu stanie się krwią na suchej ziemi”.

¹⁰Ale Mojżesz powiedział do naszego Ojca: „Proszę, Władco mój i Ojcze, nigdy nie umiałem dobrze mówić, ani wcześniej, ani odkąd przemówiłeś do swojego sługi, bo jestem powolny w mowie i mam ociężały język”.

¹¹Wtedy nasz Ojciec powiedział do niego: „Kto dał człowiekowi usta? Kto czyni go niemym albo głuchym, widzącym albo niewidomym? Czyż nie ja, twój Ojciec? ¹²Teraz idź, a ja będę przy twoich ustach i nauczę cię, co masz mówić”.

¹³Ale on powiedział: „Proszę, Władco mój i Ojcze, poślij kogoś innego”.

¹⁴Wtedy zapłonął gniew naszego Ojca na Mojżesza i powiedział: „Czyż Aaron, Lewita, nie jest twoim bratem? Wiem, że umie dobrze mówić. Właśnie teraz wychodzi ci na spotkanie i uraduje się w swoim sercu, gdy cię zobaczy. ¹⁵Mów do niego i włóż słowa w jego usta. Ja będę przy twoich i jego ustach i nauczę was obu, co macie czynić. ¹⁶On będzie mówił za ciebie do ludu, będzie twoimi ustami, a ty będziesz dla niego jak Bóg. ¹⁷A tę laskę weź do ręki i nią dokonuj znaków”.

Mojżesz i Jetro rozstają się

¹⁸Mojżesz wrócił do swojego teścia Jetry i powiedział: „Pozwól mi wrócić do moich braci w Egipcie, aby zobaczyć, czy jeszcze żyją”. Jetro powiedział: „Idź w pokoju”.

¹⁹A nasz Ojciec powiedział do Mojżesza w Midianie: „Wróć do Egiptu — wszyscy ludzie, którzy chcieli cię zabić, już pomarli”.

²⁰Mojżesz wziął swoją żonę i synów, wsadził ich na osła i wrócił do ziemi egipskiej. Wziął też Mojżesz do ręki laskę naszego Ojca.

²¹Wtedy nasz Ojciec powiedział do Mojżesza: „Gdy wrócisz do Egiptu, dokonaj przed faraonem wszystkich cudów, do których dałem ci moc. Ale ja zatwardzę jego serce, tak że nie wypuści ludu. ²²Wtedy powiesz do faraona: «Tak mówi nasz Ojciec: Izrael jest moim pierworodnym synem, ^a a v22 Na długo zanim Izrael stał się narodem, nasz Ojciec nazwał ten lud swoim pierworodnym synem — to pierwszy ślad rodziny, którą gromadzi wokół siebie, spełniony wtedy, gdy Jezus, prawdziwy pierworodny, otwiera drogę do domu wszystkim swoim dzieciom. ²³a mówię ci: wypuść mojego syna, aby mi służył. Jeśli odmówisz i nie wypuścisz go, zabiję twojego pierworodnego syna»”.

²⁴W miejscu noclegu, po drodze, nasz Ojciec spotkał go i chciał go zabić. ^b b v24 Ta krótka, tajemnicza scena opiera się na znaku przymierza, jakim jest obrzezanie, które Mojżesz zaniedbał u swojego syna. Szybki czyn Sypory przywraca rodzinę do przymierza, zanim Mojżesz może poprowadzić lud naszego Ojca. ²⁵Sypora wzięła krzemień, odcięła napletek swojego syna, dotknęła nim nóg Mojżesza i powiedziała: „Naprawdę jesteś dla mnie oblubieńcem krwi”.

²⁶Wtedy nasz Ojciec odstąpił od Mojżesza. Wówczas powiedziała: „Oblubieniec krwi” — z powodu obrzezania.

²⁷A nasz Ojciec powiedział do Aarona: „Idź na pustynię na spotkanie Mojżesza”. Poszedł więc, spotkał go na górze naszego Ojca i ucałował go.

²⁸Mojżesz opowiedział Aaronowi wszystkie słowa naszego Ojca, które mu polecił przekazać, i wszystkie znaki, które nakazał mu uczynić. ²⁹Potem Mojżesz i Aaron poszli i zgromadzili wszystkich starszych ludu izraelskiego. ³⁰Aaron wypowiedział wszystkie słowa, które nasz Ojciec powiedział do Mojżesza, i dokonał znaków na oczach ludu. ³¹I lud uwierzył. Gdy usłyszeli, że nasz Ojciec nawiedził lud izraelski i ujrzał jego niedolę, pochylili głowy i oddali pokłon.