Moses in die woestyn

Terwyl hy ver in die woestyn skape oppas, draai Moses af na 'n bos wat brand sonder om te verbrand. Ons Vader sê dat hy die lyding gesien het, die geroep gehoor het en afgekom het om te red — en dat hy Moses stuur. Gevra na 'n naam, antwoord hy: EK IS WAT EK IS.

Hoofstuk 3.

Moses het die kleinvee van sy skoonpa Jetro, die priester van Midian, opgepas. Hy het die vee na die verste kant van die woestyn gelei en by Horeb, die berg van ons Vader, gekom. Daar het die boodskapper van ons Vader aan hom verskyn in ’n vuur wat uit ’n doringbos uitgevlam het. Moses het gekyk: die doringbos het gebrand, maar dit is nie verteer nie. Moses het gesê: “Laat ek nader gaan en hierdie buitengewone verskynsel bekyk—waarom die doringbos nie opbrand nie.”

Toe ons Vader sien dat hy opsy gedraai het om te kyk, roep hy na hom uit die doringbos: “Moses, Moses!” Moses het gesê: “Hier is ek.”

Hy het gesê: “Moenie nader kom nie. Trek jou sandale van jou voete af, want die grond waarop jy staan, is heilig.” Hy het gesê: “Ek is jou Vader, die God van Abraham, van Isak en van Jakob.” Moses het sy gesig toegemaak, want hy was bang om na ons Vader te kyk.

Toe sê ons Vader: “Ek het my volk se lyding in Egipte duidelik gesien en hulle hulpgeroep onder hulle slawedrywers gehoor, want ek ken hulle swaarkry. Daarom het ek afgekom om hulle uit Egipte se mag te red en hulle uit daardie land op te bring na ’n goeie, ruim land—’n land wat oorloop van melk en heuning—na die plek van die Kanaäniete, Hetiete, Amoriete, Feresiete, Hewiete en Jebusiete. Nou het die hulpgeroep van die Israeliete my bereik, en ek het die verdrukking gesien waarmee die Egiptenaars hulle verdruk. Gaan nou—ek stuur jou na die farao toe om my volk, die Israeliete, uit Egipte uit te bring.”

Moses het vir ons Vader gesê: “Wie is ek dat ek na die farao toe sou gaan en die Israeliete uit Egipte sou uitbring?”

Hy het gesê: “Ek sal verseker by jou wees. Dit is vir jou die teken dat ek jou gestuur het: wanneer jy die volk uit Egipte uitbring, sal jy jou Vader op hierdie berg aanbid.”

Toe sê Moses vir ons Vader: “As ek na die Israeliete toe gaan en vir hulle sê: ‘Die God van julle voorvaders het my na julle toe gestuur,’ en hulle my vra: ‘Wat is sy naam?’—wat sê ek dan vir hulle?”

Ons Vader het vir Moses gesê: “EK IS WAT EK IS.” Toe sê hy: “Sê vir die Israeliete: ‘EK IS het my na julle toe gestuur.’” ^a Ons Vader het ook vir Moses gesê: “Sê vir die Israeliete: ‘Julle Vader—die God van Abraham, Isak en Jakob—het my na julle toe gestuur.’ Dit is my naam vir ewig, en so word ek in elke geslag onthou. Gaan, roep die oudstes van Israel bymekaar en sê vir hulle: julle Vader—die God van Abraham, Isak en Jakob—het aan my verskyn en gesê: Ek het sekerlik na julle omgesien en gesien wat in Egipte aan julle gedoen word, en ek het beloof om julle uit die ellende van Egipte op te bring na die land van die Kanaäniete, die Hetiete, die Amoriete, die Feresiete, die Hewiete en die Jebusiete—’n land wat oorloop van melk en heuning. Hulle sal na jou luister. Jy en die oudstes van Israel moet na die koning van Egipte toe gaan en vir hom sê: ‘Die Vader van die Hebreërs het ons ontmoet. Laat ons nou asseblief drie dae ver die woestyn in reis om aan ons Vader te offer.’ Maar ek weet die koning van Egipte sal julle nie laat gaan nie, behalwe deur ’n magtige hand. Ek sal my hand uitsteek en Egipte tref met al die wonders wat ek daar sal doen; dan sal hy julle laat gaan. Ek sal maak dat die Egiptenaars hierdie volk goedgesind is, sodat julle nie met leë hande weggaan wanneer julle vertrek nie. Elke vrou moet by haar buurvrou en by die vrou wat in haar huis woon, silwer- en goue voorwerpe en klere vra, en julle moet julle seuns en dogters daarmee aantrek. So sal julle die Egiptenaars berowe.” ^b