Yoqubning oʻgʻillari Misrda

Isroilning Misrdagi uzoq musofirligi qullikka aylanadi. Otamiz Musoni tiklaydi, Firʼavnni o‘nta balo bilan sindiradi, dengizni ochadi va xalqni Sinay tog‘iga yetaklaydi — u yerda U O‘zini ular bilan ahd orqali bog‘laydi va ularning orasida yashash uchun keladi.

1-bob.

Yoqub bilan birga Misrga kelgan Isroil oʻgʻillarining ismlari quyidagicha, ularning har biri oʻz xonadoni bilan kelgan edi: Ruben, Shimoʼn, Levi va Yahudo, Issaxor, Zabulun va Benyamin, Dan va Naftali, Gad va Osher. Yoqubning pushtidan boʻlganlar jami yetmish kishi edi; Yusuf esa allaqachon Misrda edi. Keyin Yusuf ham, uning barcha akalari ham, butun oʻsha avlod ham vafot etdi. Lekin Isroil xalqi serfarzand boʻlib, toʻlib-toshib, koʻpayib, nihoyatda kuchayib ketdi, toki butun yurt ular bilan toʻlib ketdi.

Endi Misrda Yusufni bilmaydigan yangi bir podshoh taxtga chiqdi. U oʻz xalqiga dedi: “Mana, Isroil xalqi bizdan koʻra koʻproq va kuchliroqdir. Kelinglar, ularga qarshi ayyorona ish tutaylik, aks holda ular koʻpayib ketadi; agar urush chiqsa, dushmanlarimizga qoʻshilib, bizga qarshi jang qiladi va yurtni tashlab ketadi.” Shunday qilib, ularni majburiy mehnat bilan ezish uchun boshlariga nazoratchilar tayinlashdi. Ular Firʼavn uchun ombor-shaharlar — Pitom va Ramzesni qurdilar. Lekin misrliklar ularni qanchalik ezsa, Isroil xalqi shunchalik koʻpayib, tarqalib boraverdi; oxir-oqibat misrliklar Isroil xalqidan qoʻrqib ketdi. Shu bois misrliklar Isroil xalqini ayovsiz tarzda qul qilib ishlatdilar. Ular loy va gʻisht bilan ogʻir mehnat qildirib hamda dalada har xil ishlarni bajartirib, ularning hayotini zahar qildilar. Misrliklar ularni har qanday qattiq mehnatda ayovsiz ishlatdilar.

Keyin Misr podshohi ibroniy doyalarga — biri Shifra, ikkinchisi Puax ismli edi — shunday dedi: “Ibroniy ayollarga tugʻruqda yordam berayotganingizda, tugʻruq kursisiga qarab turinglar: agar oʻgʻil boʻlsa, uni oʻldiringlar; agar qiz boʻlsa, tirik qoldiringlar.” Lekin doyalar osmondagi Otamizdan qoʻrqardilar, shuning uchun Misr podshohi ularga buyurganidek qilmadilar, oʻgʻil bolalarni tirik qoldirdilar. Shunda Misr podshohi doyalarni chaqirib, ularga dedi: “Nega bunday qildingiz, oʻgʻil bolalarni tirik qoldirdingiz?”

Doyalar Firʼavnga shunday dedilar: “Ibroniy ayollar misrlik ayollarga oʻxshamaydi — ular baquvvat boʻlib, doya yetib bormasidan oldin tugʻib qoʻyadilar.”

Shu bois Otamiz doyalarga yaxshilik qildi. Xalq esa koʻpayib, juda kuchayib bordi. Doyalar Otamizdan qoʻrqqanlari uchun, U ularga oʻz xonadonlarini ato etdi. Shunda Firʼavn butun xalqiga buyruq berdi: “Ibroniylardan tugʻilgan har bir oʻgʻil bolani Nil daryosiga tashlanglar, har bir qizni esa tirik qoldiringlar.”