پيدائش 50 FHB Father's Heart Bible™

50 ¹يوسف پنهنجي پيءُ جي منهن مٿان جهڪي، مٿس روئيو ۽ چميائينس. ²پوءِ يوسف پنهنجي خدمت ڪندڙ طبيبن کي حڪم ڏنو تہ سندس پيءُ کي حنوط ڪن؛ تنهنڪري طبيبن اسرائيل کي حنوط ڪيو. ³حنوط ڪرڻ جي رواجي مدت چاليهه ڏينهن هئي، سو چاليهه ڏينهن لڳا؛ مصري ستر ڏينهن سندس لاءِ روئندا رهيا.

⁴جڏهن سندس سوگ جا ڏينهن پورا ٿيا تڏهن يوسف فرعون جي گهراڻي کي چيو تہ ”جيڪڏهن مون کي اوهان جي نظر ۾ مهر ملي آهي تہ مهرباني ڪري فرعون سان ڳالهايو تہ ⁵منهنجي پيءُ مون کان قسم کڻرايو ۽ چيائين تہ ’آءٌ مرڻ وارو آهيان؛ مون کي ڪنعان ۾ ان قبر ۾ دفن ڪجانءِ جيڪا مون پنهنجي لاءِ کوٽائي آهي.‘ تنهنڪري مهرباني ڪري مون کي هاڻي وڃڻ ڏيو تہ پنهنجي پيءُ کي دفن ڪريان، پوءِ آءٌ موٽي ايندس.“

⁶فرعون چيو تہ ”وڃ ۽ پنهنجي پيءُ کي دفن ڪر، جيئن هن توکان قسم کڻرايو هو.“

⁷يوسف پنهنجي پيءُ کي دفن ڪرڻ لاءِ ويو؛ ساڻس گڏ فرعون جا سڀ نوڪر، سندس گهراڻي جا بزرگ ۽ مصر جي ملڪ جا سڀ بزرگ ويا، ⁸يوسف جو سڄو گهراڻو، سندس ڀائر ۽ سندس پيءُ جو گهراڻو بہ گڏ ويا؛ رڳو سندن ٻار، رڍون ۽ ڍور جوشن جي ملڪ ۾ ڇڏيا ويا. ⁹رٿون ۽ گھوڙيسوار بہ ساڻس گڏ ويا. اهو ڏاڍو وڏو جٿو هو. ¹⁰اطد جي اناج ڪوٽڻ واري جاءِ تي، جيڪا يردن جي ٻئي پاسي آهي، پهتا ۽ اتي وڏو ۽ ڏاڍو ڳرو ماتم ڪيائون؛ يوسف پنهنجي پيءُ لاءِ ست ڏينهن سوگ ملهايو. ¹¹جڏهن ملڪ جي رهاڪن، ڪنعانين، اطد جي اناج ڪوٽڻ واري جاءِ تي اهو ماتم ڏٺو تڏهن چيائون تہ ”هي مصرين جو سخت ماتم آهي.“ تنهنڪري انهيءَ جاءِ جو نالو ابيل-مصرايم رکيو ويو؛ اها يردن جي ٻئي پاسي آهي. ^a a v11 ابيل-مصرايم جو مطلب آهي ”مصر جو ماتم“ — ڪنعانين انهيءَ جاءِ جو نالو اتي ڏٺل وڏي ماتم تان رکيو. ¹²جيئن هن کين حڪم ڏنو هو تيئن سندس پٽن ساڻس ڪيو. ¹³سندس پٽ کيس ڪنعان جي ملڪ ڏانهن کڻي ويا ۽ مڪفيله جي ٻنيءَ واري ان غار ۾ دفن ڪيائونس، جيڪا ابراهيم ممري جي سامهون قبر جي جاءِ لاءِ عفرون حتيءَ کان خريد ڪئي هئي. ¹⁴پنهنجي پيءُ کي دفن ڪرڻ کان پوءِ يوسف پنهنجي ڀائرن ۽ انهن سڀني سان گڏ جيڪي سندس پيءُ کي دفن ڪرڻ لاءِ ساڻس گڏ ويا هئا، مصر ڏانهن موٽيو.

ڀائرن جو پراڻو خوف

¹⁵جڏهن يوسف جي ڀائرن ڏٺو تہ سندن پيءُ مري ويو آهي، تڏهن چيائون تہ ”ٿي سگھي ٿو تہ يوسف اسان سان ڪينو رکندو هجي ۽ اسان هن سان جيڪا سڀ بڇڙائي ڪئي هئي، تنهن جو بدلو اسان کان وٺي.“ ¹⁶تنهنڪري يوسف ڏانهن پيغام موڪليائون تہ ”تنهنجي پيءُ مرڻ کان اڳ اهو حڪم ڏنو هو تہ ¹⁷يوسف کي چئجو تہ ’مهرباني ڪري پنهنجي ڀائرن جو ڏوهه ۽ گناهه معاف ڪر— هنن تو سان بڇڙائي ڪئي.‘ هاڻي مهرباني ڪري تنهنجي پيءُ جي خدا جي نوڪرن جو ڏوهه معاف ڪر.“ جڏهن هنن ساڻس اهو چيو تڏهن يوسف روئي پيو. ¹⁸سندس ڀائر بہ اچي سندس اڳيان ڪري پيا ۽ چيائون تہ ”ڏس، اسين تنهنجا نوڪر آهيون.“ ¹⁹پر يوسف کين چيو تہ ”ڊڄو نہ، ڇاڪاڻ تہ ڇا آءٌ اسان جي پيءُ جي جاءِ تي آهيان؟ ²⁰اوهان منهنجي خلاف بڇڙائيءَ جو ارادو ڪيو هو، پر اسان جي پيءُ گهڻن ماڻهن جون جانيون بچائڻ لاءِ انهيءَ کي چڱائيءَ جو ارادو ڪيو، جيئن اڄ ٿي رهيو آهي. ²¹هاڻي ڊڄو نہ؛ آءٌ اوهان کي ۽ اوهان جي ٻارن کي پالينديس.“ پوءِ کين تسلي ڏنائين ۽ سندن دلين سان ڳالهايائين.

يوسف جا آخري سال

²²تنهنڪري يوسف، هو ۽ سندس پيءُ جو گهراڻو، مصر ۾ رهيو. يوسف هڪ سؤ ڏهه سال جيئرو رهيو. ²³يوسف افرائيم جي ٻارن کي ٽين پيڙهيءَ تائين ڏٺو؛ منسي جي پٽ مڪير جا ٻار بہ يوسف جي گوڏن تي ڄاوا ويا. ^b b v23 ڪنهن بزرگ جي گوڏن تي نئين ڄاول ٻار کي رکڻ، گود وٺڻ ۽ پنهنجو بنائڻ جو قديم اشارو هو — يوسف انهن ٻارن کي رسمي طرح پنهنجو قرار ڏئي رهيو هو. ²⁴يوسف پنهنجي ڀائرن کي چيو تہ ”آءٌ مرڻ وارو آهيان، پر اسان جو پيءُ ضرور اوهان جي مدد لاءِ ايندو ۽ اوهان کي هن ملڪ مان ڪڍي ان ملڪ ڏانهن مٿي وٺي ويندو جنهن جو هن ابراهيم، اسحاق ۽ يعقوب سان قسم کنيو هو.“ ^c c v24 يوسف جا آخري لفظ خروج ڏانهن اشارو ڪن ٿا — اسان جو پيءُ پنهنجن ٻارن کي غلاميءَ ۾ نہ ٿو ڇڏي؛ هو کين گهر وٺي وڃڻ لاءِ ايندو آهي. ²⁵پوءِ يوسف اسرائيل جي پٽن کان قسم کڻرايو تہ ”اسان جو پيءُ ضرور اوهان جي مدد لاءِ ايندو؛ تڏهن منهنجا هڏا هتان کڻي مٿي وڃجو.“ ²⁶يوسف هڪ سؤ ڏهه سالن جو ٿي مري ويو. هنن کيس حنوط ڪري مصر ۾ تابوت ۾ رکيو.