Genesis 50 FHB Father's Heart Bible™

50 ¹Josef het oor sy vader se gesig gebuig en oor hom gehuil en hom gesoen. ²Toe het Josef die geneeshere wat hom gedien het, beveel om sy vader te balsem. So het die geneeshere Israel gebalsem. ³Veertig dae was nodig, die gewone tyd vir balseming; die Egiptenaars het sewentig dae lank oor hom gehuil.

⁴Toe sy dae van rou verby was, het Josef met die huis van die farao gepraat: “As ek guns by julle gevind het, praat asseblief met die farao: ⁵My vader het my laat sweer: ‘Ek gaan sterf; begrawe my in die graf wat ek vir myself in Kanaän uitgekap het.’ Laat my nou asseblief opgaan en my vader begrawe, dan sal ek terugkom.”

⁶Toe sê die farao: “Gaan op en begrawe jou vader, soos hy jou laat sweer het.”

⁷Josef het opgegaan om sy vader te begrawe; saam met hom het al die dienaars van die farao gegaan, die oudstes van sy huis, en al die oudstes van Egipteland, ⁸en die hele huis van Josef, sy broers, en sy vader se huis. Net hulle kinders, kleinvee en beeste het in die land Gosen agtergebly. ⁹Ook strydwaens en perderuiters het saam met hom opgegaan. Dit was ’n baie groot geselskap. ¹⁰Hulle het by die dorsvloer van Atad gekom, oorkant die Jordaan, en daar met ’n groot en baie swaar rouklag getreur; Josef het sewe dae van rou vir sy vader gehou. ¹¹Toe die inwoners van die land, die Kanaäniete, die rou by die dorsvloer van Atad sien, sê hulle: “Dit is ’n bitter rou van die Egiptenaars.” Daarom is die plek Abel-Misraim genoem; dit lê oorkant die Jordaan. ^a a v11 Abel-Misraim beteken “rou van Egipte” — die Kanaäniete het die plek genoem na die groot rouklag wat hulle daar gesien het. ¹²Sy seuns het vir hom gedoen soos hy hulle beveel het. ¹³Sy seuns het hom na die land Kanaän gedra en hom begrawe in die grot op die stuk grond van Magpela, wat Abraham as graf van Efron die Hetiet gekoop het, teenoor Mamre. ¹⁴Nadat hy sy vader begrawe het, het Josef na Egipte teruggekeer met sy broers en almal wat saam met hom opgegaan het om sy vader te begrawe.

Die broers se ou vrees

¹⁵Toe Josef se broers sien dat hulle vader dood is, sê hulle: “Wat as Josef ons haat en ons vergeld vir al die kwaad wat ons hom aangedoen het?” ¹⁶Daarom het hulle vir Josef ’n boodskap gestuur en gesê: “Jou vader het hierdie opdrag voor sy dood gegee: ¹⁷Sê vir Josef: ‘Vergewe asseblief jou broers se oortreding en sonde — hulle het jou kwaad aangedoen.’ Vergewe nou asseblief die oortreding van die dienaars van die God van jou vader.” Josef het gehuil toe hulle met hom praat. ¹⁸Sy broers het ook gekom en voor hom neergeval en gesê: “Kyk, ons is u dienaars.” ¹⁹Maar Josef het vir hulle gesê: “Moenie bang wees nie, want is ek in die plek van ons Vader? ²⁰Julle het kwaad teen my bedoel, maar ons Vader het dit ten goede bedoel, om die lewens van baie mense te red, soos wat vandag gebeur. ²¹Nou, moenie bang wees nie; ek sal vir julle en julle kinders sorg.” So het hy hulle getroos en na hulle harte gepraat.

Josef se laaste jare

²²So het Josef in Egipte gebly, hy en sy vader se familie. En Josef het honderd-en-tien jaar gelewe. ²³Josef het Efraim se kinders tot in die derde geslag gesien; ook die kinders van Magir, die seun van Manasse, is op Josef se knieë gebore. ^b b v23 Om ’n pasgebore kind op ’n aartsvader se knieë te plaas, was ’n ou gebaar van aanneming en toebehoring — Josef het hierdie kinders formeel as sy eie opgeëis. ²⁴Josef het vir sy broers gesê: “Ek gaan sterf, maar ons Vader sal julle sekerlik te hulp kom en julle uit hierdie land laat optrek na die land wat hy aan Abraham, aan Isak en aan Jakob met ’n eed beloof het.” ^c c v24 Josef se sterwenswoorde kyk vooruit na die Uittog — ons Vader laat sy kinders nie in slawerny agter nie; hy kom om hulle huis toe te bring. ²⁵Toe het Josef die seuns van Israel laat sweer: “Ons Vader sal julle sekerlik te hulp kom; dra my bene van hier af op.” ²⁶Josef het op honderd-en-tien jaar gesterf. Hulle het hom gebalsem en hom in ’n kis in Egipte gelê.