يوسف خپل پلار ښخوى

مصر اویا ورځې پر یعقوب ویر کوي، او یو دولتي کاروان هغه کنعان ته وړي. له پلار پرته، وروڼه له غچ اخیستلو وېرېږي او د هغه د مرګ پر مهال یو وصیت جوړوي. یوسف ژاړي او ځواب ورکوي: تاسو بد اراده درلوده، زموږ پلار ښه اراده درلوده، او زه به ستاسو پالنه وکړم.

څپرکی 50.

يوسف د خپل پلار په مخ باندې کوږ شو، پرې يې وژړل او ښکل يې کړو. بيا يوسف هغه طبيبانو ته چې د هغۀ خدمت يې کولو حُکم ورکړو چې د هغۀ پلار حنوط کړى. نو طبيبانو اِسرائيل حنوط کړو. د حنوط کولو دپاره څلويښت ورځې ونيولې شوې، ځکه چې د حنوط کولو معمولى موده دومره وه. مصريانو اويا ورځې پرې وژړل.

کله چې د ماتم ورځې يې تېرې شوې، نو يوسف د فرعون کورنۍ ته ووئيل چې، ”کۀ زۀ ستاسو په نظر کښې مهربانى موندلې وى، نو مهربانى وکړئ او فرعون ته ووايئ چې، زما پلار ما ته قسم راکړو چې، ’زۀ مرم؛ ما په هغه قبر کښې ښخ کړه چې ما د خپل ځان دپاره په کنعان کښې کيندلے وو.‘ نو اوس اِجازت راکړئ چې زۀ پورته لاړ شم او خپل پلار ښخ کړم، بيا به راستون شم.“

فرعون ووئيل چې، ”پورته لاړ شه او خپل پلار ښخ کړه، لکه څنګه چې هغۀ تا ته قسم درکړے وو.“

يوسف د خپل پلار د ښخولو دپاره پورته لاړو. د هغۀ سره د فرعون ټول نوکران، د هغۀ د کورنۍ مشران او د مصر د ملک ټول مشران لاړل، او د يوسف ټوله کورنۍ، د هغۀ ورونه او د هغۀ د پلار کورنۍ هم ورسره لاړل. يوازې د هغوئ ماشومان، ګلې او رمې يې د جشن په ملک کښې پاتې شول. د هغۀ سره رتهونه او سپاره هم لاړل. دا يوه ډېره لويه ډله وه. هغوئ د اُردن هاخوا د اتاد تالندې ته ورسېدل او هلته يې ډېر لوى او درانه ماتم وکړو. يوسف د خپل پلار دپاره اووۀ ورځې ماتم وکړو. کله چې د هغه ملک اوسېدونکو، يعنې کنعانيانو، د اتاد په تالنده کښې ماتم وليدو، نو هغوئ ووئيل چې، ”دا د مصريانو يو تريخ ماتم دے.“ ځکه د هغه ځائ نوم اَبيل مِصرائيم کښېښودے شو. دا د اُردن هاخوا دے. ^a د هغۀ زامنو د هغۀ دپاره هم هغه شان وکړل لکه څنګه چې هغۀ ورته حُکم کړے وو. د هغۀ زامنو هغه د کنعان ملک ته يووړو او د ممرے مخې ته د مکفيله د پټى په غار کښې يې ښخ کړو، چې اِبراهيم هغه د ښخولو ځائ دپاره د عِفرون حِتى نه اخستے وو. د خپل پلار د ښخولو نه پس، يوسف د خپلو ورونو او هغه ټولو سره چې د هغۀ سره د پلار د ښخولو دپاره لاړلى وُو، مصر ته راستون شو.

د ورونو پخوانۍ يره

کله چې د يوسف ورونو وليدل چې پلار يې مړ شو، نو هغوئ ووئيل چې، ”کۀ چرې يوسف زمونږ نه نفرت کوى او د هغه ټولو بديو بدله راکوى چې مونږ ورسره کړې وې، نو څۀ به وشى؟“ نو هغوئ يوسف ته پيغام ولېږلو چې، ”ستا پلار د خپل مرګ نه مخکښې دا حُکم کړے وو چې، يوسف ته داسې ووايئ چې، ’مهربانى وکړه او د خپلو ورونو خطا او ګناه معاف کړه، ځکه چې هغوئ له تا سره بدى وکړه.‘ نو اوس مهربانى وکړه او د خپل پلار د خُدائ پاک د نوکرانو خطا معاف کړه.“ کله چې هغوئ دا خبره ورته وکړه، نو يوسف وژړل. د هغۀ ورونه هم راغلل او د هغۀ په مخکښې پرېوتل او ووئيل چې، ”وګوره، مونږ ستا نوکران يُو.“ خو يوسف هغوئ ته ووئيل چې، ”مۀ يرېږئ، ځکه چې آيا زۀ د زمونږ پلار په ځائ يم؟“ تاسو زما خلاف د بدۍ اراده کوله، خو زمونږ پلار هغه د ښۀ کار دپاره وغوښتله، دې دپاره چې د ډېرو خلقو ژوند وساتى، لکه څنګه چې نن ورځ کيږى. ”نو اوس مۀ يرېږئ، زۀ به ستاسو او ستاسو د بچو خيال ساتم.“ نو هغۀ هغوئ ته تسلى ورکړه او د هغوئ زړونو ته يې خبرې وکړې.

د يوسف وروستى کلونه

نو يوسف په مصر کښې پاتې شو، هغه او د هغۀ د پلار کورنۍ. او يوسف ۱۱۰ کاله ژوند وکړو. يوسف د اِفرائيم اولاد تر دريمې پُښتۍ پورې وليدو. د منسىٰ د زوئ مکير بچى هم د يوسف په زنګنو کښې زېږېدلى وُو. ^b يوسف خپلو ورونو ته ووئيل چې، ”زۀ مرم، خو زمونږ پلار به خامخا راشى او ستاسو مدد به وکړى او د دې ملک نه به تاسو هغه ملک ته بوځى چې هغۀ د اِبراهيم، اِسحاق او يعقوب سره يې قسم خوړلے وو.“ ^c بيا يوسف د اِسرائيل زامنو ته قسم ورکړو چې، ”زمونږ پلار به خامخا راشى او ستاسو مدد به وکړى. زما هډوکى دلته نه له ځانه سره پورته يوسئ.“ يوسف د ۱۱۰ کالو په عمر کښې مړ شو. هغوئ هغه حنوط کړو او په مصر کښې يې په يوه تابوت کښې کښېښودو.