Yaratılış 50

50 ¹Yusuf babasının yüzüne kapanıp ağladı, onu öptü. ²Sonra Yusuf hizmetindeki hekimlere babasının ölüsünü mumyalamalarını buyurdu. Hekimler de İsrail'i mumyaladılar. ³Bu iş kırk gün sürdü; mumyalama için gereken süre buydu. Mısırlılar İsrail için yetmiş gün yas tuttular.

⁴Yas günleri geçince Yusuf firavunun ev halkına şöyle dedi: «Sizin gözünüzde lütuf bulduysam, lütfen firavuna şunu iletin: ⁵Babam bana ant içirerek, ‹İşte ölüyorum; beni Kenan'da kendim için kazdığım mezara göm› dedi. Şimdi lütfen izin ver de gidip babamı gömeyim, sonra döneceğim.»

⁶Firavun, «Git, babana ant içirdiği gibi onu göm» dedi.

⁷Yusuf babasını gömmeye gitti. Firavunun bütün görevlileri, sarayının ileri gelenleri ve Mısır'ın bütün ileri gelenleri onunla birlikte gittiler; ⁸Yusuf'un bütün ev halkı, kardeşleri ve babasının ev halkı da onunla gitti. Yalnızca çocukları, davarları ve sığırları Goşen bölgesinde kaldı. ⁹Savaş arabaları ve atlılar da onunla birlikte gittiler. Çok büyük bir topluluktu. ¹⁰Şeria Irmağı'nın ötesindeki Atat harman yerine gelince orada büyük, çok yürek burkan bir yasla ağıt yaktılar; Yusuf babası için yedi gün yas tuttu. ¹¹O bölgede yaşayan Kenanlılar, Atat harman yerindeki yası görünce, «Mısırlılar ne acı yas tutuyor!» dediler. Bunun için Şeria Irmağı'nın ötesindeki o yere Avel-Misrayim adı verildi. ^a a v11 Avel-Misrayim «Mısır'ın yası» anlamına gelir — Kenanlılar orada tanık oldukları büyük ağıt yüzünden bu yere böyle ad verdiler. ¹²Yakup'un oğulları, babalarının kendilerine buyurduğu gibi yaptılar. ¹³Oğulları onu Kenan ülkesine taşıyıp Mamre karşısındaki Makpela Tarlası'ndaki mağaraya gömdüler. İbrahim bu mağarayı, gömüt yeri olsun diye tarlayla birlikte Hititli Efron'dan satın almıştı. ¹⁴Yusuf babasını gömdükten sonra, kardeşleri ve babasını gömmeye onunla birlikte gitmiş olan herkesle beraber Mısır'a döndü.

Kardeşlerin Eski Korkusu

¹⁵Yusuf'un kardeşleri, babalarının öldüğünü görünce, «Ya Yusuf bize kin besliyorsa? Ona yaptığımız bütün kötülüğün acısını çıkarırsa?» dediler. ¹⁶Böylece Yusuf'a haber gönderip şöyle dediler: «Baban ölmeden önce şu buyruğu verdi: ¹⁷‹Yusuf'a deyin ki: Lütfen kardeşlerinin suçunu ve günahını bağışla; sana kötülük ettiler.› Şimdi lütfen babanın Tanrısı'nın kullarının suçunu bağışla.» Bunları söylerken Yusuf ağladı. ¹⁸Kardeşleri de gelip onun önünde yere kapanarak, «İşte biz senin kullarınız» dediler. ¹⁹Ama Yusuf onlara, «Korkmayın» dedi, «Ben Babamız'ın yerinde miyim? ²⁰Siz bana kötülük yapmayı tasarladınız, ama Babamız bunu iyiliğe çevirdi; bugün olduğu gibi birçok halkın canını korumak için böyle yaptı. ²¹Şimdi korkmayın; size de çocuklarınıza da bakacağım.» Böylece onları avuttu, yüreklerine dokunacak sözler söyledi.

Yusuf'un Son Yılları

²²Yusuf, babasının ailesiyle birlikte Mısır'da kaldı. Yüz on yıl yaşadı. ²³Efrayim'in üçüncü kuşaktan çocuklarını gördü. Manaşşe'nin oğlu Makir'in çocukları da Yusuf'un dizleri üzerinde doğdu. ^b b v23 Yeni doğan bir çocuğu bir atanın dizleri üzerine koymak, eski çağlarda evlat edinmenin ve aileye kabul etmenin bir işaretiydi — Yusuf bu çocukları resmen kendi çocukları olarak sahipleniyordu. ²⁴Yusuf kardeşlerine, «Ben ölüyorum» dedi, «Ama Babamız kesinlikle size yardıma gelecek ve sizi bu ülkeden çıkarıp İbrahim'e, İshak'a ve Yakup'a ant içerek söz verdiği ülkeye götürecek.» ^c c v24 Yusuf'un ölüm döşeğindeki sözleri Mısır'dan Çıkış'a bakar — Babamız çocuklarını kölelikte bırakmaz; onları evlerine götürmeye gelir. ²⁵Sonra Yusuf İsrail'in oğullarına ant içirerek, «Babamız kesinlikle size yardıma gelecek; kemiklerimi buradan alıp götürün» dedi. ²⁶Yusuf yüz on yaşında öldü. Onu mumyalayıp Mısır'da bir tabuta koydular.