Genesis 50

50 ¹Yumuko si Jose sa mukha ng kanyang ama, tumangis sa kanya, at hinagkan siya. ²Pagkatapos, inutusan ni Jose ang mga manggagamot na naglilingkod sa kanya na embalsamuhin ang kanyang ama. Kaya't inembalsamo ng mga manggagamot si Israel. ³Apatnapung araw ang kinailangan, ang karaniwang panahon para sa pag-eembalsamo; at tumangis para sa kanya ang mga taga-Ehipto sa loob ng pitumpung araw.

⁴Nang makalipas ang mga araw ng pagdadalamhati para sa kanya, nangusap si Jose sa sambahayan ng Faraon: “Kung ako'y nakasumpong ng lingap sa inyong paningin, ipakiusap ninyo sa Faraon: ⁵Pinasumpa ako ng aking ama, na sinasabi, ‘Mamamatay na ako; ilibing mo ako sa libingang inihukay ko para sa aking sarili sa Canaan.’ Pahintulutan ninyo akong umahon ngayon at ilibing ang aking ama, at pagkatapos ay babalik ako.”

⁶At sinabi ng Faraon, “Umahon ka at ilibing mo ang iyong ama, gaya ng ipinasumpa niya sa iyo.”

⁷Kaya't umahon si Jose upang ilibing ang kanyang ama; kasama niyang umahon ang lahat ng lingkod ng Faraon, ang mga matatanda ng kanyang sambahayan, at lahat ng matatanda ng lupain ng Ehipto, ⁸at ang buong sambahayan ni Jose, ang kanyang mga kapatid, at ang sambahayan ng kanyang ama. Ang kanila lamang mga bata, mga kawan, at mga bakahan ang naiwan sa lupain ng Gosen. ⁹Umahon ding kasama niya ang mga karwahe at mga mangangabayo. Napakalaking pulutong nga iyon. ¹⁰Nakarating sila sa giikan ng Atad, sa kabila ng Jordan, at doon ay nagluksa sila ng may malakas at napakabigat na panaghoy; at si Jose ay nagdiwang ng pitong araw ng pagdadalamhati para sa kanyang ama. ¹¹Nang makita ng mga naninirahan sa lupain, ang mga Cananeo, ang pagluluksa sa giikan ng Atad, kanilang sinabi, “Isang mapait na pagluluksa ito ng mga taga-Ehipto.” Kaya't ang lugar na iyon ay tinawag na Abel-mizraim; ito ay nasa kabila ng Jordan. ^a a v11 Ang Abel-mizraim ay nangangahulugang “pagluluksa ng Ehipto” — pinangalanan ng mga Cananeo ang lugar ayon sa malawak na panaghoy na kanilang nasaksihan doon. ¹²Ginawa para sa kanya ng kanyang mga anak ang gaya ng iniutos niya sa kanila. ¹³Dinala siya ng kanyang mga anak sa lupain ng Canaan at inilibing siya sa yungib ng bukid ng Machpela, na binili ni Abraham mula kay Efron na Heteo bilang libingan, na nakaharap sa Mamre. ¹⁴Pagkatapos mailibing ang kanyang ama, bumalik si Jose sa Ehipto kasama ang kanyang mga kapatid at lahat ng umahong kasama niya upang ilibing ang kanyang ama.

Ang Lumang Takot ng mga Kapatid

¹⁵Nang makita ng mga kapatid ni Jose na patay na ang kanilang ama, kanilang sinabi, “Paano kung napopoot sa atin si Jose at gantihin niya tayo sa lahat ng kasamaang ginawa natin sa kanya?” ¹⁶Kaya't nagpasabi sila kay Jose, na sinasabi, “Nag-utos ang iyong ama bago siya namatay: ¹⁷Sabihin ninyo kay Jose: ‘Ipinamamanhik ko, patawarin mo ang pagkakasala at kasalanan ng iyong mga kapatid—gumawa sila ng masama sa iyo.’ Kaya't ngayon, patawarin mo ang pagkakasala ng mga lingkod ng Diyos ng iyong ama.” Tumangis si Jose nang magsalita sila sa kanya. ¹⁸Dumating din ang kanyang mga kapatid at nagpatirapa sa harap niya at sinabi, “Narito, kami ay iyong mga lingkod.” ¹⁹Ngunit sinabi ni Jose sa kanila, “Huwag kayong matakot, sapagkat ako ba'y nasa kalagayan ng ating Ama? ²⁰Nagbalak kayo ng masama laban sa akin, ngunit ang ating Ama ay nagbalak nito para sa kabutihan, upang iligtas ang buhay ng maraming tao, gaya ng nangyayari sa araw na ito. ²¹Kaya ngayon, huwag kayong matakot; ako ang maglalaan para sa inyo at sa inyong mga anak.” Gayon niya sila inaliw, at nagsalita sa kanilang mga puso.

Ang mga Huling Taon ni Jose

²²Kaya't nanatili si Jose sa Ehipto, siya at ang sambahayan ng kanyang ama. At nabuhay si Jose ng 110 taon. ²³Nakita ni Jose ang mga anak ni Efraim hanggang sa ikatlong salinlahi; ang mga anak din ni Maquir na anak ni Manases ay ipinanganak sa mga tuhod ni Jose. ^b b v23 Ang paglalagay ng isang bagong-silang na bata sa mga tuhod ng patriyarka ay sinaunang tanda ng pag-aampon at pagkabilang — pormal na inaangkin ni Jose ang mga batang ito bilang kanyang sarili. ²⁴Sinabi ni Jose sa kanyang mga kapatid, “Mamamatay na ako, ngunit tiyak na darating ang ating Ama upang tulungan kayo at iahon kayo mula sa lupaing ito tungo sa lupaing kanyang ipinangako sa pamamagitan ng sumpa kina Abraham, Isaac, at Jacob.” ^c c v24 Ang mga huling salita ni Jose ay tumitingin sa hinaharap na Exodo — ang ating Ama ay hindi nag-iiwan sa kanyang mga anak sa pagkaalipin; siya'y dumarating upang iuwi sila. ²⁵Pagkatapos ay pinasumpa ni Jose ang mga anak ni Israel: “Tiyak na darating ang ating Ama upang tulungan kayo; dalhin ninyo mula rito ang aking mga buto.” ²⁶Namatay si Jose sa gulang na 110 taon. Inembalsamo nila siya at inilagay sa isang kabaong sa Ehipto.