Α΄ Σαμουήλ 1 FHB Father's Heart Bible™

1 ¹Ήταν κάποτε ένας άνθρωπος από τη Ραμαθαΐμ-Σωφίμ, στην ορεινή περιοχή του Εφραΐμ, που τον έλεγαν Ελκανά, γιο του Ιεροάμ, γιου του Ελιού, γιου του Θοού, γιου του Σουφ, Εφραθαίο. ²Είχε δύο γυναίκες, την Άννα και τη Φεννάνα. Η Φεννάνα είχε παιδιά, αλλά η Άννα δεν είχε. ³Κάθε χρόνο ανέβαινε από την πόλη του για να προσκυνήσει και να προσφέρει θυσία στον Πατέρα των ουράνιων στρατευμάτων στη Σηλώ, όπου οι δύο γιοι του Ηλί, ο Οφνί και ο Φινεές, ήταν ιερείς του Πατέρα μας. ⁴Όταν ο Ελκανά πρόσφερε θυσία, έδινε μερίδες στη γυναίκα του τη Φεννάνα και σε όλους τους γιους και τις κόρες της. ⁵Στην Άννα όμως έδινε διπλή μερίδα, γιατί την αγαπούσε, αν και ο Πατέρας μας είχε κλείσει τη μήτρα της. ⁶Επειδή ο Πατέρας μας είχε κλείσει τη μήτρα της, η αντίζηλή της την προκαλούσε πικρά, για να την κάνει δυστυχισμένη. ⁷Χρόνο με τον χρόνο, κάθε φορά που η Άννα ανέβαινε στον οίκο του Πατέρα μας, η Φεννάνα την προκαλούσε, κι έτσι εκείνη έκλαιγε και δεν ήθελε να φάει. ⁸Ο άντρας της ο Ελκανά τη ρώτησε: «Άννα, γιατί κλαις; Γιατί δεν τρως; Γιατί είναι λυπημένη η καρδιά σου; Δεν αξίζω εγώ για σένα περισσότερο από δέκα γιους;»

⁹Αφού έφαγαν και ήπιαν στη Σηλώ, η Άννα σηκώθηκε. Ο Ηλί ο ιερέας καθόταν στο κάθισμα δίπλα στον παραστάτη της πόρτας του ναού του Πατέρα μας. ¹⁰Με βαθιά θλίψη στην ψυχή της, προσευχήθηκε στον Πατέρα μας και έκλαψε πικρά. ¹¹Έκανε τάμα: «Πατέρα των ουράνιων στρατευμάτων, αν δεις την ταλαιπωρία της δούλης σου, αν με θυμηθείς και δεν ξεχάσεις τη δούλη σου, και της δώσεις έναν γιο, θα τον δώσω στον Πατέρα μας για όλη του τη ζωή, και ξυράφι δεν θα αγγίξει το κεφάλι του». ^a a v11 Το να αφήνει κανείς τα μαλλιά του παιδιού ακούρευτα ήταν το εξωτερικό σημάδι του ταξίματος του Ναζιραίου — μιας ισόβιας αφιέρωσης στον Θεό (βλέπε Αριθμοί 6).

¹²Καθώς εκείνη συνέχιζε να προσεύχεται μπροστά στον Πατέρα μας, ο Ηλί παρατηρούσε το στόμα της. ¹³Η Άννα προσευχόταν μέσα στην καρδιά της· τα χείλη της κινούνταν, αλλά δεν ακουγόταν φωνή. Έτσι ο Ηλί νόμισε ότι ήταν μεθυσμένη. ¹⁴Της είπε: «Ως πότε θα είσαι μεθυσμένη; Άφησε πια το κρασί σου».

¹⁵«Όχι, κύριέ μου», απάντησε η Άννα. «Είμαι μια γυναίκα με βαριά θλιμμένο πνεύμα. Δεν ήπια κρασί ούτε δυνατό ποτό, αλλά ξεχύνω την ψυχή μου μπροστά στον Πατέρα μας. ¹⁶Μη θεωρήσεις τη δούλη σου μια τιποτένια γυναίκα· προσεύχομαι εδώ από τη βαθιά μου αγωνία και θλίψη».

¹⁷Ο Ηλί απάντησε: «Πήγαινε με ειρήνη, κι ο Πατέρας του Ισραήλ ας σου δώσει αυτό που του ζήτησες».

¹⁸Εκείνη είπε: «Είθε η δούλη σου να βρει χάρη στα μάτια σου». Έπειτα η γυναίκα πήγε στον δρόμο της κι έφαγε, και το πρόσωπό της δεν ήταν πια σκυθρωπό.

¹⁹Νωρίς το άλλο πρωί σηκώθηκαν, προσκύνησαν μπροστά στον Πατέρα μας και γύρισαν στο σπίτι τους στη Ραμά. Ο Ελκανά ήρθε σε σχέση με την Άννα τη γυναίκα του, κι ο Πατέρας μας τη θυμήθηκε.

²⁰Με τον καιρό η Άννα έμεινε έγκυος και γέννησε έναν γιο. Τον ονόμασε Σαμουήλ, λέγοντας: «Επειδή τον ζήτησα από τον Πατέρα μας». ^b b v20 Το όνομα Σαμουήλ μοιάζει με την εβραϊκή λέξη που σημαίνει «ζητημένος από τον Θεό» — η Άννα του έδωσε αυτό το όνομα για τον ίδιο τον γιο που είχε ικετέψει να πάρει από τον Πατέρα μας.

²¹Όταν ο Ελκανά και όλο το σπιτικό του ανέβηκαν για να προσφέρουν την ετήσια θυσία στον Πατέρα μας και να εκπληρώσουν το τάμα του, ²²Η Άννα δεν πήγε. Είπε στον άντρα της: «Όταν το παιδί απογαλακτιστεί, θα το φέρω να παρουσιαστεί μπροστά στον Πατέρα μας, και θα μείνει εκεί για πάντα».

²³«Κάνε ό,τι νομίζεις καλύτερο», είπε ο άντρας της ο Ελκανά. «Μείνε ώσπου να τον απογαλακτίσεις· μόνο ας κρατήσει ο Πατέρας μας τον λόγο του». Έτσι η Άννα έμεινε και θήλαζε τον γιο της ώσπου τον απογαλάκτισε.

²⁴Αφού τον απογαλάκτισε, πήρε το παιδί μαζί της, μαζί μ’ έναν τρίχρονο ταύρο, περίπου είκοσι πέντε λίβρες αλεύρι κι ένα ασκί κρασί, και το έφερε στον οίκο του Πατέρα μας στη Σηλώ· και το παιδί ήταν μικρό. ²⁵Έσφαξαν τον ταύρο κι έφεραν το παιδί στον Ηλί. ²⁶Η Άννα είπε: «Ω, κύριέ μου, όσο σίγουρα ζεις, κύριέ μου, εγώ είμαι η γυναίκα που στάθηκε εδώ δίπλα σου, προσευχόμενη στον Πατέρα μας. ²⁷Γι’ αυτό το παιδί προσευχήθηκα, κι ο Πατέρας μας μου χάρισε αυτό που του ζήτησα. ²⁸Γι’ αυτό τον δίνω στον Πατέρα μας. Όλη του τη ζωή είναι δοσμένος σ’ αυτόν». Κι εκείνος προσκύνησε εκεί τον Πατέρα μας.