1.سموئيل 1 FHB Father's Heart Bible™

1 ¹افرائيم جي جبلي علائقي ۾ راماتائيم-صوفيم جو رهاڪو هڪڙو ماڻهو هو، جنهن جو نالو الڪانا هو. هو يرحام جو پٽ هو، جيڪو اليهو جو پٽ، جيڪو توخو جو پٽ، جيڪو صوف جو پٽ هو، ۽ هو افرائيمي هو. ²کيس ٻہ زالون هيون، حنا ۽ فننا. فننا کي ٻار هئا، پر حنا کي ڪو ٻار نہ هو. ³هر سال هو پنهنجي شهر مان سلوه ۾ آسمان جي لشڪرن جي پيءُ جي عبادت ۽ قرباني ڪرڻ لاءِ مٿي ويندو هو، جتي عيلي جا ٻہ پٽ، حفني ۽ فنحاس، اسان جي پيءُ جا ڪاهن هئا. ⁴جڏهن الڪانا قرباني ڪندو هو، تڏهن پنهنجي زال فننا ۽ سندس سڀني پٽن ۽ نياڻين کي حصا ڏيندو هو. ⁵پر حنا کي ٻيڻو حصو ڏيندو هو، ڇاڪاڻ تہ هو کيس پيار ڪندو هو، جيتوڻيڪ اسان جي پيءُ سندس ڪُک بند ڪري ڇڏي هئي. ⁶ڇاڪاڻ تہ اسان جي پيءُ سندس ڪُک بند ڪري ڇڏي هئي، تنهنڪري سندس سوڪ کيس غمگين ڪرڻ لاءِ سخت ڏکوئيندي رهندي هئي. ⁷سال بہ سال، جڏهن بہ حنا اسان جي پيءُ جي گهر ويندي هئي، تڏهن فننا کيس ڏکوئيندي هئي، تنهنڪري هوءَ روئندي هئي ۽ کائيندي ڪانہ هئي. ⁸سندس مڙس الڪانا کانئس پڇيو تہ ”حنا، تون ڇو ٿي روئين؟ ڇو نہ ٿي کائين؟ تنهنجي دل ڇو اداس آهي؟ ڇا آءٌ تو لاءِ ڏهن پٽن کان بہ وڌيڪ ناهيان؟“

⁹جڏهن اهي سلوه ۾ کائي پي چڪا، تڏهن حنا اُٿي بيٺي. ڪاهن عيلي اسان جي پيءُ جي هيڪل جي دروازي جي چانئٺ وٽ ڪرسيءَ تي ويٺو هو. ¹⁰سخت ڏکايل ٿي، اسان جي پيءُ کي دعا ڪيائين ۽ زار زار روئي. ¹¹منت مڃيندي چيائين تہ ”اي آسمان جي لشڪرن جا بابا، جيڪڏهن تون رڳو پنهنجي ٻانهيءَ جو ڏک ڏسندين، مون کي ياد ڪندين، پنهنجي ٻانهيءَ کي نہ وساريندين ۽ کيس پٽ ڏيندين، تہ آءٌ کيس سندس سڄي حياتي اسان جي پيءُ جي حوالي ڪندس، ۽ سندس مٿي کي ڪڏهن اُسترو نہ لڳندو.“ ^a a v11 ٻار جا وار نہ ڪٽڻ نذير جي منت جي ٻاهرين نشاني هئي — خدا لاءِ سڄي حياتي جي مخصوصيت (ڏسو گنتي 6).

¹²جڏهن هوءَ اسان جي پيءُ آڏو دعا ڪندي رهي، تڏهن عيلي سندس وات کي ڏسندو رهيو. ¹³حنا دل ۾ دعا ڪري رهي هئي؛ سندس چپ ڦٿڪي رهيا هئا پر آواز ٻڌڻ ۾ نہ پئي آيو. تنهنڪري عيلي سمجهيو تہ هوءَ نشي ۾ آهي. ¹⁴کيس چيائين تہ ”ڪيستائين نشي ۾ رهندينءَ؟ پنهنجو شراب پري ڪر.“

¹⁵”نہ، منهنجا مالڪ،“ وراڻيائين تہ ”آءٌ ڏکويل روح واري عورت آهيان. مون نہ شراب پيتو آهي نہ ڪو سخت مشروب، پر اسان جي پيءُ آڏو پنهنجي جان اوتي ڇڏي آهي. ¹⁶پنهنجي ٻانهيءَ کي نڪمي عورت نہ ڀانءِ؛ آءٌ پنهنجي سخت ڏک ۽ غم سبب هتي دعا ڪندي رهي آهيان.“

¹⁷عيلي وراڻيو تہ ”سلامتيءَ سان وڃ، ۽ اسرائيل جو پيءُ تو کي اهو عطا ڪري جيڪو تو کانئس گهريو آهي.“

¹⁸چيائين تہ ”تنهنجي ٻانهي تنهنجي نظر ۾ مقبول ٿئي.“ پوءِ اها عورت پنهنجي واٽ وٺي هلي وئي ۽ کاڌائين، ۽ سندس منهن وري اداس نہ رهيو.

¹⁹ٻئي ڏينهن صبح سوير اُٿيا، اسان جي پيءُ آڏو سجدو ڪيائون ۽ موٽي رام ۾ پنهنجي گهر آيا. الڪانا پنهنجي زال حنا سان همبستر ٿيو، ۽ اسان جي پيءُ کيس ياد ڪيو.

²⁰وقت اچڻ تي حنا کي حمل ٿيو ۽ پٽ ڄڻيائين. سندس نالو سموئيل رکيائين ۽ چيائين تہ ”ڇاڪاڻ تہ مون هن کي اسان جي پيءُ کان گهريو آهي.“ ^b b v20 سموئيل نالو عبراني ۾ ”خدا کان گهريل“ جهڙو آواز ڏئي ٿو — حنا اهو نالو انهيءَ پٽ جي ڪري رکيو جيڪو هن اسان جي پيءُ کان منٿ ڪري گهريو هو.

²¹جڏهن الڪانا ۽ سندس سڄو گهراڻو اسان جي پيءُ آڏو سالياني قرباني پيش ڪرڻ ۽ پنهنجي منت پوري ڪرڻ لاءِ مٿي ويا، ²²تڏهن حنا نہ وئي. پنهنجي مڙس کي چيائين تہ ”جڏهن ٻار کير ڇڏي، تڏهن آءٌ کيس اسان جي پيءُ جي حضور ۾ پيش ڪرڻ لاءِ آڻيندس، ۽ هو اتي هميشہ لاءِ رهندو.“

²³سندس مڙس الڪانا چيو تہ ”جيڪو تو کي چڱو لڳي سو ڪر. جيستائين کيس کير ڇڏائين تيستائين رهه؛ رڳو اسان جو پيءُ پنهنجو قول پورو ڪري.“ پوءِ حنا رهي ۽ پنهنجي پٽ کي کير پياريندي رهي، جيستائين کيس کير ڇڏايائين.

²⁴کيس کير ڇڏائڻ کان پوءِ، هوءَ ٽن سالن جي ڍڳي، اٽڪل پنجويهن پائونڊ اٽي ۽ شراب جي هڪ مٽي سان گڏ ٻار کي مٿي وٺي وئي، ۽ سلوه ۾ اسان جي پيءُ جي گهر وٺي آئي؛ ۽ ٻار ننڍڙو هو. ²⁵ڍڳو ذبح ڪيائون ۽ ٻار کي عيلي وٽ آندائون. ²⁶حنا چيائين تہ ”اي منهنجا مالڪ، تنهنجي جان جو قسم، اي منهنجا مالڪ، آءٌ اها ئي عورت آهيان جيڪا هتي تو وٽ بيهي اسان جي پيءُ کي دعا ڪري رهي هئي. ²⁷مون هن ٻار لاءِ دعا ڪئي، ۽ جيڪو مون کانئس گهريو هو سو اسان جي پيءُ مون کي ڏنو آهي. ²⁸تنهنڪري آءٌ هن کي اسان جي پيءُ جي حوالي ڪريان ٿي. سندس سڄي حياتي هو کيس ڏنل آهي.“ هن اتي اسان جي پيءُ آڏو سجدو ڪيو.