يوه ګرانه ښځه د خالي غېږې سره

اسرائيل بادشاه غواړي، او مالِک خُدای ورته ساؤل او بيا داؤد ورکوي. د بادشاهانو د عروج او زوال تر شا، دا کتاب يو داسې پلار ښکاره کوي چې د شنډې ښځې فرياد اوري، ماشوم رابولي، او له ظاهر نه تېر زړه ته ګوري.

څپرکی 1.

د اِفرائيم په غرنى علاقه کښې د رامه تائيم ضوفيم نه يو سړے وو چې نوم يې القانه وو، د يروحام زوئ، د اليهو زوئ، د توحو زوئ، د ضوف زوئ، چې يو اِفرائيمى وو. هغۀ دوه ښځې وې، حنه او فننه. د فننه اولاد وو، خو د حنه هيڅ اولاد نۀ وو. هغه هر کال د خپل ښار نه سيلو ته ختلو چې د آسمانى لښکرو پلار ته عبادت او قربانى وکړى، چرته چې د عيلى دوه زامن، حُفنى او فينحاس، د زمونږ پلار امامان وُو. کله چې القانه قربانى کوله، نو هغۀ به خپلې ښځې فننه او د هغې ټولو زامنو او لوڼو ته برخې ورکولې. خو حنه ته به يې دوه برخې ورکولې، ځکه چې هغۀ به ورسره مينه کوله، که څۀ هم زمونږ پلار د هغې رحم بند کړے وو. ځکه چې زمونږ پلار د هغې رحم بند کړے وو، د هغې سوکنه به هغه په ډېر تريخ انداز ځوروله دې دپاره چې هغه غمژنه کړى. کال په کال، هر کله چې حنه د زمونږ پلار کور ته ختله، نو فننه به هغه ځوروله، نو هغه به ژړل او خوراک به يې نۀ کولو. د هغې خاوند القانه ترې پوښتنه وکړه چې، ”اے حنه، ولې ژاړې؟ ولې خوراک نۀ کوې؟ ولې دې زړۀ خفه دے؟ آيا زۀ تا له د لسو زامنو نه زيات نۀ يم؟“

کله چې هغوئ په سيلو کښې خوراک او څښاک وکړو، نو حنه پاڅېده. عيلى امام د زمونږ پلار د کور د دروازې د ستن سره په څوکۍ ناست وو. هغه په ډېر غم کښې وه، نو هغې زمونږ پلار ته دُعا وکړه او په زارو زارو يې وژړل. هغې منت وکړو چې، ”اے د آسمانى لښکرو پلاره، کۀ تۀ د خپلې وينځې تکليف وګورې، او ما ياده کړې، او خپله وينځه هېره نۀ کړې، او هغې ته يو زوئ ورکړې، نو زۀ به هغه د خپل ژوند دپاره زمونږ پلار ته ورکړم، او د هغۀ په سر به هيڅکله استره ونۀ لګى.“ ^a

کله چې هغې د زمونږ پلار په حضور کښې دُعا جارى ساتله، نو عيلى د هغې خولې ته کتل. حنه په خپل زړۀ کښې دُعا کوله؛ د هغې شونډې خوځېدلې خو آواز يې نۀ اورېدلو. نو عيلى فکر وکړو چې هغه نشه ده. هغۀ ورته ووئيل چې، ”تۀ به تر کومه وخته نشه يې؟ خپله شراب لرې کړه.“

حنه جواب ورکړو چې، ”نه، اے زما آقا. زۀ يوه داسې ښځه يم چې په روح کښې سخته پرېشانه يم. ما نۀ شراب څښلى دى او نۀ کوم نشه آور څښاک، بلکې ما د زمونږ پلار په حضور کښې خپل زړۀ خالي کړے دے. خپله وينځه د يوې بې کاره ښځې په شان مۀ ګڼه؛ زۀ د خپل سخت غم او پرېشانۍ له وجې دلته دُعا کوم.“

عيلى جواب ورکړو چې، ”په سلامتۍ سره لاړه شه، او د اِسرائيل پلار دې هغه څۀ درکړى چې تا ترې غوښتلى دى.“

هغې ووئيل چې، ”ستا وينځه دې ستا په نظر کښې فضل ومومى.“ بيا هغه ښځه خپلې لارې ته لاړه او خوراک يې وکړو، او د هغې مخ نور خفه نۀ وو.

بله ورځ هغوئ سحر وختى پاڅېدل، د زمونږ پلار په حضور کښې يې عبادت وکړو، او رامه ته خپل کور ته راستانۀ شول. القانه د خپلې ښځې حنه سره همبستر شو، او زمونږ پلار هغه ياده کړه.

په خپل وخت حنه اميدواره شوه او يو زوئ يې وزيږولو. هغې د هغۀ نوم سموئيل کېښودو، او ووئيل چې، ”ځکه چې ما دا د زمونږ پلار نه غوښتے وو.“ ^b

کله چې القانه او د هغۀ ټول کورنى والا د زمونږ پلار ته د کال قربانى وړاندې کولو او د هغۀ منت پوره کولو دپاره وختل، حنه لاړه نۀ. هغې خپل خاوند ته ووئيل چې، ”کله چې هلک د تى نه بيل شى، نو زۀ به هغه د زمونږ پلار په حضور کښې حاضرولو دپاره راوړم، او هغه به هلته د تل دپاره پاتې شى.“

د هغې خاوند القانه ووئيل چې، ”څۀ چې تا له ښۀ ښکارى هغه وکړه. ترڅو چې تۀ هغه د تى نه بيل نۀ کړې هلته پاتې شه؛ خو زمونږ پلار دې خپله خبره پوره کړى.“ نو حنه پاتې شوه او خپل زوئ ته يې تى ورکولو ترڅو چې هغه يې د تى نه بيل کړو.

کله چې هغې هغه د تى نه بيل کړو، نو هغې هلک د ځان سره بوتلو، او د درې کلن غويه، نژدې پنځه ويشت پاونډه اوړۀ، او د شرابو يوه کوزه سره، او هغه يې سيلو کښې د زمونږ پلار کور ته راوړو؛ او ماشوم کوشنے وو. هغوئ غويه حلال کړو او هلک يې عيلى ته راوړو. حنه ووئيل چې، ”اے زما آقا، ستا په ژوند قسم، اے زما آقا، زۀ هغه ښځه يم چې دلته ستا سره ولاړه وم او زمونږ پلار ته مې دُعا کوله. ما د دې ماشوم دپاره دُعا کوله، او زمونږ پلار هغه څۀ راکړل چې ما ترې غوښتل. نو ځکه زۀ هغه زمونږ پلار ته ورکوم. د خپل ټول ژوند دپاره هغه هغۀ ته ورکړے شوے دے.“ او هغۀ هلته د زمونږ پلار عبادت وکړو.