1 Samuel 1

1 ¹Efrayim dağlık bölgesindeki Ramatayim-Sofim'den Elkana adında bir adam vardı. Yeroham oğlu, Elihu oğlu, Tohu oğlu, Suf oğlu olan bu adam bir Efrayimliydi. ²İki karısı vardı; birinin adı Hanna, öbürünün adı Peninna'ydı. Peninna'nın çocukları vardı, ama Hanna'nın çocuğu yoktu. ³Her yıl kendi kentinden Şilo'ya gider, Göksel Orduların Babası'na tapınıp kurban sunardı. Eli'nin iki oğlu Hofni ile Pinehas orada Babamız'ın kâhinleriydi. ⁴Elkana kurban sunduğu gün karısı Peninna'ya, bütün oğullarıyla kızlarına paylarını verirdi. ⁵Ama Hanna'yı sevdiği için ona iki kat pay verirdi; oysa Babamız Hanna'nın rahmini kapamıştı. ⁶Babamız Hanna'nın rahmini kapadığı için, kuması onu perişan etmek amacıyla sürekli acı sözlerle kışkırtırdı. ⁷Yıllar boyunca, Hanna ne zaman Babamız'ın evine gitse, Peninna onu kışkırtırdı; o da ağlar, yemek yemezdi. ⁸Kocası Elkana ona, «Hanna, neden ağlıyorsun? Neden yemek yemiyorsun? Neden yüreğin bu kadar üzgün? Senin için ben on oğuldan daha değerli değil miyim?» derdi.

⁹Şilo'da yiyip içtikten sonra Hanna kalktı. Kâhin Eli, Babamız'ın tapınağının kapı sövesi yanındaki koltukta oturuyordu. ¹⁰Hanna büyük bir acı içinde Babamız'a yakardı ve acı acı ağladı. ¹¹Bir adak adayarak şöyle dedi: «Ey Göksel Orduların Babası, eğer kulunun sıkıntısına bakar, beni anımsar, kulunu unutmaz ve ona bir oğul verirsen, onu bütün yaşamı boyunca Babamız'a adayacağım; başına hiç ustura değmeyecek.» ^a a v11 Bir çocuğun saçını kesmeden bırakmak, bir Nezir adağının dışa dönük işaretiydi — Tanrı'ya ömür boyu adanmışlık (bkz. Çölde Sayım 6).

¹²Hanna Babamız'ın önünde dua etmeyi sürdürürken, Eli onun ağzını gözlüyordu. ¹³Hanna içinden dua ediyordu; dudakları kımıldıyor, ama sesi duyulmuyordu. Bu yüzden Eli onun sarhoş olduğunu sandı. ¹⁴Ona, «Ne zamana dek sarhoş kalacaksın? Şarabını başından at» dedi.

¹⁵Hanna, «Öyle değil, efendim» diye yanıtladı. «Ben ruhu derinden sıkılmış bir kadınım. Ne şarap ne de içki içtim; yalnızca yüreğimi Babamız'ın önünde döktüm. ¹⁶Kulunu değersiz bir kadın sanma; şimdiye dek büyük acım ve kederimden ötürü burada dua ediyordum.»

¹⁷Eli, «Esenlikle git; İsrail'in Babası kendisinden dilediğini sana versin» diye yanıtladı.

¹⁸Hanna, «Kulun senin gözünde lütuf bulsun» dedi. Sonra kadın yoluna gitti, yemek yedi; artık yüzü asık değildi.

¹⁹Ertesi sabah erkenden kalkıp Babamız'ın önünde tapındılar; sonra Rama'daki evlerine döndüler. Elkana karısı Hanna'yla birleşti ve Babamız onu anımsadı.

²⁰Zamanı gelince Hanna gebe kaldı ve bir oğul doğurdu. «Onu Babamız'dan diledim» diyerek adını Samuel koydu. ^b b v20 Samuel adı, İbranice'de «Tanrı'dan dilenen» anlamına gelen sözcüğü andırır — Hanna, Babamız'dan yalvararak istediği oğlun anısına ona bu adı verdi.

²¹Elkana bütün ev halkıyla birlikte Babamız'a yıllık kurbanı sunmaya ve adağını yerine getirmeye gittiğinde, ²²Hanna gitmedi. Kocasına, «Çocuk sütten kesilince onu götüreceğim; Babamız'ın önünde görünsün ve orada sonsuza dek kalsın» dedi.

²³Kocası Elkana, «Sana en iyi görüneni yap» dedi. «Onu sütten kesene dek burada kal; yeter ki Babamız sözünü yerine getirsin.» Böylece Hanna oğlunu sütten kesene dek evde kalıp emzirdi.

²⁴Onu sütten kestikten sonra, üç yaşında bir boğa, yaklaşık on bir kilo un ve bir tulum şarapla birlikte çocuğu da yanına alıp Şilo'daki Babamız'ın evine götürdü; çocuk daha küçüktü. ²⁵Boğayı kestikten sonra çocuğu Eli'ye getirdiler. ²⁶Hanna, «Ey efendim, yaşamın hakkı için derim ki efendim, burada, yanında durup Babamız'a dua eden kadın benim. ²⁷Bu çocuk için dua etmiştim; Babamız da O'ndan dilediğimi bana verdi. ²⁸Bu yüzden onu Babamız'a veriyorum. Bütün yaşamı boyunca O'na adanmıştır.» Ve orada Babamız'a tapındı.