’n Geliefde vrou met leë arms

Israel eis 'n koning, en die HERE gee hulle Saul, en daarna Dawid. Agter die opkoms en val van konings openbaar die boek 'n Vader wat die onvrugbare hoor, die kind roep, en verby die uiterlike na die hart kyk.

Hoofstuk 1.

Daar was ’n man van Ramataim-Sofim in die bergland van Efraim met die naam Elkana, seun van Jerogam, seun van Elihu, seun van Togu, seun van Suf, ’n Efraimiet. Hy het twee vroue gehad, Hanna en Peninna. Peninna het kinders gehad, maar Hanna het geen kinders gehad nie. Elke jaar het hy van sy stad af opgegaan om die Vader van die hemelse leërskare in Silo te aanbid en aan hom te offer, waar Eli se twee seuns, Hofni en Pinehas, priesters van ons Vader was. Wanneer Elkana geoffer het, het hy porsies gegee vir sy vrou Peninna en al haar seuns en dogters. Maar vir Hanna het hy ’n dubbele porsie gegee, omdat hy haar liefgehad het, al het ons Vader haar baarmoeder toegesluit. Omdat ons Vader haar baarmoeder toegesluit het, het haar mededinger haar bitterlik bly treiter om haar ellendig te maak. Jaar na jaar, wanneer Hanna na die huis van ons Vader toe opgegaan het, het Peninna haar getreiter, sodat sy gehuil het en nie wou eet nie. Haar man Elkana het haar gevra: “Hanna, waarom huil jy? Waarom wil jy nie eet nie? Waarom is jou hart bedroef? Is ek nie vir jou meer werd as tien seuns nie?”

Nadat hulle in Silo geëet en gedrink het, het Hanna opgestaan. Eli die priester het op die stoel by die deurpos van ons Vader se tempel gesit. Diep bedroef het sy tot ons Vader gebid en bitterlik gehuil. Sy het ’n gelofte afgelê: “Vader van die hemelse leërskare, as u tog maar die ellende van u dienares wil raaksien, aan my dink, u dienares nie vergeet nie, en haar ’n seun gee, sal ek hom sy hele lewe lank aan ons Vader gee, en geen skeermes sal sy kop aanraak nie.” ^a

Terwyl sy aangehou bid het voor ons Vader, het Eli haar mond dopgehou. Hanna het in haar hart gebid; haar lippe het beweeg, maar geen stem is gehoor nie. Daarom het Eli gedink sy is dronk. Hy het vir haar gesê: “Hoe lank gaan jy dronk bly? Sit jou wyn weg.”

“Nee, my heer,” het Hanna geantwoord. “Ek is ’n vrou wat diep bekommerd is in my gees. Ek het geen wyn of sterk drank gedrink nie, maar het my siel voor ons Vader uitgestort. Moenie u dienares vir ’n niksnuttige vrou aansien nie; ek het hier gebid uit my diepe angs en verdriet.”

Eli het geantwoord: “Gaan in vrede, en mag die Vader van Israel toestaan wat jy van hom gevra het.”

Sy het gesê: “Mag u dienares guns in u oë vind.” Toe het die vrou haar pad gegaan en geëet, en haar gesig was nie meer terneergedruk nie.

Die volgende môre vroeg het hulle opgestaan en voor ons Vader aanbid en teruggegaan huis toe na Rama. Elkana het by Hanna sy vrou gemeenskap gehad, en ons Vader het haar onthou.

Met verloop van tyd het Hanna swanger geword en ’n seun gebaar. Sy het hom Samuel genoem en gesê: “Omdat ek hom van ons Vader gevra het.” ^b

Toe Elkana en sy hele huisgesin opgegaan het om die jaarlikse offer aan ons Vader te bring en sy gelofte na te kom, het Hanna nie gegaan nie. Sy het vir haar man gesê: “Wanneer die seuntjie gespeen is, sal ek hom bring om voor ons Vader te verskyn, en hy sal vir altyd daar bly.”

“Doen wat vir jou die beste lyk,” het haar man Elkana gesê. “Bly totdat jy hom gespeen het; mag ons Vader net sy woord gestand doen.” Toe het Hanna gebly en haar seun gevoed totdat sy hom gespeen het.

Nadat sy hom gespeen het, het sy die seuntjie saam met haar opgeneem, met ’n drie jaar oue bul, omtrent vyf-en-twintig pond meel en ’n kruik wyn, en het hom na die huis van ons Vader in Silo gebring; en die kind was jonk. Hulle het die bul geslag en die seuntjie na Eli toe gebring. Hanna het gesê: “Ag, my heer, so seker as wat u leef, my heer, ek is die vrou wat hier langs u gestaan en tot ons Vader gebid het. Ek het vir hierdie kind gebid, en ons Vader het my toegestaan wat ek van hom gevra het. Daarom gee ek hom aan ons Vader. Sy hele lewe lank is hy aan hom gegee.” En hy het ons Vader daar aanbid.