اول سموئیل 1

1 ¹مردی بود از رَماتایِمِ صوفیم، در کوهستان اِفرایِم، به نام اِلقانَه، پسرِ یِروحام، پسرِ اِلیهو، پسرِ توحو، پسرِ صوف، که اِفرایِمی بود. ²او دو زن داشت، یکی حَنّا و دیگری فَنِنَّه. فَنِنَّه فرزندانی داشت، اما حَنّا فرزندی نداشت. ³او هر سال از شهر خود بالا می‌رفت تا پدرِ لشکرهای آسمان را در شیلوه پرستش کند و برایش قربانی بگذراند، جایی که دو پسرِ عیلی، یعنی حُفنی و فینِحاس، کاهنانِ پدر ما بودند. ⁴هرگاه اِلقانَه قربانی می‌گذراند، به همسرش فَنِنَّه و همهٔ پسران و دخترانش سهم می‌داد. ⁵اما به حَنّا سهمی دوچندان می‌داد، زیرا او را دوست می‌داشت، هرچند پدر ما رَحِمِ او را بسته بود. ⁶و چون پدر ما رَحِمِ او را بسته بود، هَوویَش پیوسته او را به تلخی می‌آزرد تا اندوهگینش سازد. ⁷سال به سال، هرگاه حَنّا به خانهٔ پدر ما بالا می‌رفت، فَنِنَّه او را می‌آزرد، چنان‌که می‌گریست و چیزی نمی‌خورد. ⁸شوهرش اِلقانَه از او پرسید: «حَنّا، چرا گریه می‌کنی؟ چرا چیزی نمی‌خوری؟ چرا دلت غمگین است؟ آیا من برای تو از ده پسر بهتر نیستم؟»

⁹پس از آنکه در شیلوه خوردند و نوشیدند، حَنّا برخاست. عیلیِ کاهن بر صندلیِ کنارِ چارچوبِ درِ معبدِ پدر ما نشسته بود. ¹⁰او که به‌سختی دل‌شکسته بود، نزد پدر ما دعا کرد و به تلخی گریست. ¹¹و نذر کرد و گفت: «ای پدرِ لشکرهای آسمان، اگر تنها به رنجِ کنیزت نظر افکنی و مرا به یاد آوری و کنیزت را از یاد نبری و پسری به او عطا کنی، آنگاه او را همهٔ عمرش به پدر ما خواهم داد و تیغِ سلمانی بر سرش نخواهد رسید.» ^a a v11 نتراشیدنِ موی کودک نشانهٔ بیرونیِ نذرِ نذیره بود ــ وقفی مادام‌العمر برای خدا (به اعداد ۶ نگاه کنید).

¹²و چون همچنان در حضورِ پدر ما دعا می‌کرد، عیلی به دهانِ او می‌نگریست. ¹³حَنّا در دلِ خود دعا می‌کرد؛ لب‌هایش می‌جنبید اما آوازش شنیده نمی‌شد. پس عیلی گمان کرد که او مست است. ¹⁴و به او گفت: «تا کِی مست خواهی ماند؟ شرابت را از خود دور کن.»

¹⁵حَنّا پاسخ داد: «نه، ای سرورم. من زنی هستم که در روح به‌سختی آزرده‌ام. نه شراب نوشیده‌ام و نه مسکراتی، بلکه جانِ خود را در حضورِ پدر ما ریخته‌ام. ¹⁶کنیزت را زنی هرزه مپندار؛ من از فرطِ اندوه و دردِ عمیقِ خود تا کنون در اینجا دعا می‌کردم.»

¹⁷عیلی پاسخ داد: «به سلامتی برو، و پدرِ اسرائیل آنچه را از او خواستی به تو عطا کند.»

¹⁸او گفت: «کنیزت در نظرت التفات یابد.» آنگاه آن زن به راهِ خود رفت و چیزی خورد، و دیگر چهره‌اش غمگین نبود.

¹⁹بامدادِ روزِ بعد، سحرگاهان برخاستند و در حضورِ پدر ما پرستش کردند و به خانهٔ خود در رامَه بازگشتند. اِلقانَه با همسرش حَنّا همبستر شد، و پدر ما او را به یاد آورد.

²⁰چندی بعد حَنّا آبستن شد و پسری زایید. او را سموئیل نامید و گفت: «چون او را از پدر ما خواستم.» ^b b v20 نامِ سموئیل به عبارتی عبری که به‌معنای «از خدا خواسته‌شده» است، شباهت دارد ــ حَنّا او را به‌نامِ همان پسری خواند که از پدر ما التماس کرده بود.

²¹و چون اِلقانَه با همهٔ اهلِ خانه‌اش بالا رفت تا قربانیِ سالانه را به پدر ما بگذراند و نذرِ خود را ادا کند، ²²حَنّا نرفت. او به شوهرش گفت: «چون پسر از شیر گرفته شود، او را خواهم آورد تا در حضورِ پدر ما حاضر شود، و او تا به ابد در آنجا خواهد ماند.»

²³شوهرش اِلقانَه گفت: «آنچه به نظرت نیکوست، انجام ده. بمان تا او را از شیر بگیری؛ فقط پدر ما کلامِ خود را استوار بدارد.» پس حَنّا ماند و پسرش را شیر داد تا او را از شیر گرفت.

²⁴پس از آنکه او را از شیر گرفت، پسر را با خود بالا برد، همراه با گاوی نرِ سه‌ساله و حدودِ بیست‌وپنج پیمانه آرد و مَشکی شراب، و او را به خانهٔ پدر ما در شیلوه آورد؛ و کودک خردسال بود. ²⁵آنگاه گاوِ نر را سر بریدند و پسر را نزدِ عیلی آوردند. ²⁶حَنّا گفت: «آه ای سرورم، به جانِ تو سوگند ای سرورم، من همان زنی هستم که اینجا در کنارِ تو ایستاده بودم و نزدِ پدر ما دعا می‌کردم. ²⁷برای این کودک دعا کردم، و پدر ما آنچه را از او خواستم به من عطا فرمود. ²⁸پس من نیز او را به پدر ما می‌سپارم. تمامِ عمرش وقفِ او خواهد بود.» و در آنجا پدر ما را پرستش کرد.