Kajadian 43 FHB Father's Heart Bible™

43 ¹Ari harita usum paceklik beuki parna di sakuliah nagara. ²Sanggeus gandum nu dibawa ti Mesir beak didahar, ceuk bapana, “Balik deui ka ditu, pangmeulikeun deui dahareun saeutik keur urang.”

³Tapi ceuk Yuda ka bapana, “Jalma eta geus ngelingan pageuh ka abdi sadaya: ‘Maraneh moal bisa nenjo beungeut kami lamun teu mawa adi maraneh.’ ⁴Upami Ama ngutus adi sareng abdi sadaya, abdi sadaya bade turun meser tedaeun kanggo Ama. ⁵Nanging upami Ama teu kersa ngutus manehna, abdi sadaya moal iasa angkat, sabab saur jalma eta, ‘Maraneh moal bisa nenjo beungeut kami lamun teu mawa adi maraneh.’”

⁶Ceuk Israil, “Ku naon maraneh nyusahkeun bapa, bet ngabejaan ka jalma eta yen maraneh boga dulur deui?”

⁷Wangsul maranehna, “Jalma eta naros kalawan taliti ngeunaan diri sareng kulawarga abdi sadaya: ‘Naha bapa maraneh masih keneh hirup? Naha maraneh boga dulur deui?’ Abdi sadaya ngawaler saperto kitu. Kumaha abdi sadaya terang yen manehna bakal nyarek, ‘Bawa adi maraneh ka dieu’?”

⁸Ceuk Yuda ka Israil bapana, “Utus budak teh sareng abdi; hayu urang arangkat, supaya urang sadaya tetep hirup, teu nepi ka paraeh—abdi sadaya, Ama, sareng barudak. ⁹Abdi sanggup tanggung jawab kana manehna—pundut bae ti abdi. Lamun abdi teu mulangkeun manehna sarta teu nyanghareupkeun ka payuneun Ama, abdi nu bakal nanggung kasalahan di payuneun Ama salalanggengna. ¹⁰Sabab saupami abdi sadaya henteu ngulur-ngulur waktu, tangtos ayeuna parantos iasa balik dua kali.”

¹¹Ceuk Israil bapana ka maranehna, “Lamun kudu kitu, pek kieu: asupkeun hasil bumi anu pangalusna kana karung maraneh, jeung bawakeun ka jalma eta hadiah—minyak balsem saeutik, madu saeutik, rempah-rempah, emur, kacang pistasi, jeung kacang amandel. ¹²Bawa duit dua kali lipet, jeung mawa deui duit anu aya dina sungut karung maraneh—meureun bae eta mah salah kaliru. ¹³Bawa oge adi maraneh, tuluy balik deui ka jalma eta. ¹⁴Muga-muga El Sadai—Rama urang Nu Maha Kawasa—maparin kurnia ka maraneh di payuneun jalma eta, supaya manehna ngaleupaskeun dulur maraneh nu saurang deui jeung Benyamin. Ari bapa, lamun kudu leungit anak, pek bae leungit.”

¹⁵Jalma-jalma eta tuluy marawa hadiah, perak dua kali lipet, jeung Benyamin, tuluy arindit ka Mesir, tuluy narangtung di hareupeun Yusuf.

¹⁶Barang ret Yusuf ningali Benyamin aya bareng jeung maranehna, anjeunna nitah ka mandor imahna, “Bawa jalma-jalma eta ka jero imah, peuncit sato, tuluy olah, sabab maranehna rek dahar bareng jeung kami tengah poe.” ¹⁷Mandor teh ngalampahkeun sakumaha dawuhan Yusuf, tuluy jalma-jalma eta dibawa ka imah Yusuf. ¹⁸Jalma-jalma eta jadi sarieuneun lantaran dibawa ka imah Yusuf. Pok maranehna ngaromong, “Ieu mah tangtu lantaran duit anu mulang deui dina karung urang waktu mimiti, nu matak urang dibawa ka dieu—arek ditarajang, diteunggeulan, dijaradikeun badega, jeung kalde urang dirampas.” ¹⁹Ku sabab eta maranehna nyampeurkeun ka mandor imah Yusuf, tuluy cacarita ka manehna di lawang panto, ²⁰pok ngaromong, “Punten, juragan, saleresna abdi sadaya kantos sumping ka dieu nu kahiji pikeun meser tedaeun. ²¹Waktos di pamondokan, basa abdi sadaya muka karung, perak masing-masing aya di jerona, jujul pisan beuratna, dina sungut karungna. Ayeuna ku abdi sadaya dicandak deui. ²²Abdi sadaya oge mawa duit deui kanggo meser tedaeun, nanging teu terang saha nu neundeun eta dina karung abdi sadaya.”

²³Saur mandor, “Sing ayem, ulah salempang. Rama aranjeun sareng Allah ama aranjeun anu maparin banda ka aranjeun dina karung; ari bayaran aranjeun geus katampi ku kami.” Geus kitu Simeon dibijilkeun ka maranehna. ²⁴Mandor teh mawa maranehna ka imah Yusuf, tuluy mere cai, tuluy maranehna ngarumbah suku; sarta kalde-kaldena dibere parab. ²⁵Maranehna tuluy nyadiakeun hadiah bari ngadago Yusuf sumping tengah poe, sabab geus ngadenge yen maranehna bakal dahar di dinya. ²⁶Sanggeus Yusuf sumping ka imah, maranehna nyanggakeun hadiah nu dibawa dina leungeunna, tuluy sarujud ka anjeunna nepi ka taneuh. ²⁷Anjeunna mariksa kaayaan maranehna, tuluy saur, “Kumaha ama maraneh—aki-aki anu ku maraneh dicaritakeun tea—naha damang? Naha masih keneh hirup?”

²⁸Wangsul maranehna, “Abdi Gusti, nya eta ama abdi sadaya, sae-sae bae, masih keneh hirup.” Tuluy maranehna tarungkul sarta sarujud. ²⁹Barang anjeunna tanggah, katingali adina, Benyamin, putra indungna, tuluy mariksa, “Naha ieu teh adi bungsu maraneh anu ku maraneh dicaritakeun tea?” Tuluy saur anjeunna, “Muga-muga Rama urang maparin sih kurnia ka hidep, anaking.” ³⁰Yusuf gura-giru kaluar, lantaran haténa trenyuh ku adina, néangan tempat pikeun ceurik; anjeunna asup ka kamarna tuluy ceurik di dinya. ³¹Geus kitu anjeunna nyeuseuhan beungeutna tuluy kaluar; bari neger-neger manéh, tuluy saur, “Sadiakeun tuangeun.”

³²Yusuf disuguhan sorangan, dulur-dulurna sorangan, jeung urang Mesir anu dahar bareng jeung anjeunna oge sorangan—sabab urang Mesir pantrang dahar bareng jeung urang Ibrani, lantaran matak geuleuh ka maranehna. ³³Maranehna dariuk di hareupeun anjeunna: nu cikal nurutkeun hak kacikalanana, nu bungsu nurutkeun kabungsuanana—jalma-jalma eta silih pelong bawaning ku hélok. ³⁴Anjeunna ngirimkeun bagian ka maranehna tina méja anjeunna, ari bagian Benyamin mah lima kali leuwih loba batan nu séjén. Maranehna nginum bari sukan-sukan jeung anjeunna.