Genesis 43 FHB Father's Heart Bible™

43 ¹Die hongersnood was swaar in die land. ²Toe hulle die graan opgeëet het wat uit Egipte gebring is, het hulle vader gesê: “Gaan terug en koop vir ons ’n bietjie kos.”

³Maar Juda het vir hom gesê: “Die man het ons ernstig gewaarsku: ‘Julle sal nie my gesig sien sonder julle broer nie.’ ⁴As u ons broer saam met ons stuur, sal ons afgaan en vir u kos koop. ⁵Maar as u hom nie stuur nie, sal ons nie gaan nie, want die man het gesê: ‘Julle sal nie my gesig sien sonder julle broer nie.’”

⁶Israel het gesê: “Waarom het julle my benadeel deur vir die man te vertel dat julle nog ’n broer het?”

⁷Hulle het gesê: “Die man het ons noukeurig uitgevra oor onsself en ons familie: ‘Lewe julle vader nog? Het julle nog ’n broer?’ Ons het dienooreenkomstig geantwoord. Hoe kon ons weet dat hy sou sê: ‘Bring julle broer af’?”

⁸Juda het vir sy vader Israel gesê: “Stuur die seun saam met my; kom ons gaan, sodat ons kan lewe en nie sterf nie—ons, u, en ons kinders. ⁹Ek staan vir hom borg—eis hom van my. As ek hom nie terugbring en voor u stel nie, sal ek vir ewig die skuld voor u dra. ¹⁰Want as ons nie getalm het nie, sou ons sekerlik teen nou al twee keer teruggekom het.”

¹¹Israel, hulle vader, het vir hulle gesê: “As dit so moet wees, doen dan dit: sit die land se beste produkte in julle sakke, en neem vir die man ’n geskenk—’n bietjie balsem, ’n bietjie heuning, speserye, mirre, pistache-neute, amandels. ¹²Neem dubbel die geld, en bring terug wat in die opening van julle sakke teruggegee is—miskien was dit ’n vergissing. ¹³Neem ook julle broer, en gaan terug na die man toe. ¹⁴Mag El Shaddai—ons almagtige Vader—julle barmhartigheid skenk voor die man, sodat hy julle ander broer en Benjamin vrylaat. En wat my betref, as ek van my kinders beroof word, dan word ek beroof.”

¹⁵Die manne het die geskenk geneem, dubbel die silwer en vir Benjamin, en na Egipte afgegaan en voor Josef gaan staan.

¹⁶Toe Josef vir Benjamin by hulle sien, het hy vir sy huisbestuurder gesê: “Bring die manne in die huis in, slag ’n dier en berei dit voor—hulle sal die middag saam met my eet.” ¹⁷Die man het gedoen soos Josef gesê het, en hy het die manne in Josef se huis ingebring. ¹⁸Die manne was bang omdat hulle in Josef se huis ingebring is. Hulle het gesê: “Dit is oor die geld wat die eerste keer in ons sakke teruggegee is, dat ons ingebring word—om ons aan te val, op ons te val, ons as slawe te gryp en ons donkies te vat.” ¹⁹Daarom het hulle na die bestuurder van Josef se huis gegaan en met hom by die deur gepraat, ²⁰en gesê: “Asseblief, meneer, ons het werklik die eerste keer afgekom om kos te koop. ²¹By die herberg, toe ons ons sakke oopmaak, was elke man se silwer daar, met die volle gewig, in die opening van sy sak. Ons het dit saam met ons teruggebring. ²²Ons het ook nog geld saamgebring om kos te koop, maar ons weet nie wie dit in ons sakke gesit het nie.”

²³Hy het gesê: “Vrede vir julle, moenie bang wees nie. Julle Vader en die God van julle vader het vir julle ’n skat in julle sakke gegee; julle betaling het my bereik.” Toe het hy vir Simeon na hulle toe uitgebring. ²⁴Die man het hulle in Josef se huis ingebring en vir hulle water gegee, en hulle het hulle voete gewas; en hy het hulle donkies gevoer. ²⁵Toe het hulle die geskenk gereedgemaak vir Josef se aankoms die middag, want hulle het gehoor dat hulle daar sou eet. ²⁶Toe Josef by die huis kom, het hulle vir hom die geskenk gebring wat in hulle hande was en voor hom tot op die grond gebuig. ²⁷Hy het gevra hoe dit met hulle gaan, en toe gesê: “Gaan dit goed met julle vader—die ou man van wie julle gepraat het? Lewe hy nog?”

²⁸Hulle het gesê: “Dit gaan goed met u dienskneg, ons vader; hy lewe nog.” Hulle het gebuig en hulle neergewerp. ²⁹Hy het opgekyk en sy broer Benjamin gesien, sy moeder se seun, en gevra: “Is dit julle jongste broer van wie julle my vertel het?” Toe het hy gesê: “Mag ons Vader jou genadig wees, my seun.” ³⁰Josef het haastig uitgegaan, met medelye teenoor sy broer bewoë, op soek na ’n plek om te huil; hy het in sy kamer ingegaan en daar gehuil. ³¹Toe het hy sy gesig gewas en uitgekom; en hy het homself beheers en gesê: “Dien die maaltyd op.”

³²Hulle het hom afsonderlik bedien, sy broers afsonderlik, en die Egiptenaars wat saam met hom geëet het afsonderlik—want Egiptenaars kan nie saam met Hebreërs brood eet nie; dit is vir hulle ’n gruwel. ³³Hulle het voor hom gesit: die eersgeborene volgens sy eersgeboortereg, en die jongste volgens sy jeug—die manne het verbaas na mekaar gekyk. ³⁴Hy het vir hulle porsies van sy tafel af gestuur, en Benjamin se porsie was vyf keer soveel as die ander s’n. Hulle het saam met hom gedrink en fees gevier.