پېدايښت 43 FHB Father's Heart Bible™

43 ¹په دې زمانه کښې په مُلک کښې سخت قحط وو. ²کله چې هغوئ هغه غله خوړلے وه چې د مصر نه يې راوړې وه، نو د هغوئ پلار ورته ووئيل چې، ”بيرته لاړ شئ او زمونږ دپاره لږ خوراک راواخلئ.“

³خو يهوداه هغۀ ته ووئيل چې، ”هغه سړى مونږ ته په سختۍ سره خبردارے راکړے وو چې، ’کۀ ستاسو ورور درسره نۀ وى، نو تاسو به زما مخ ونۀ وينئ.‘ ⁴کۀ تۀ زمونږ ورور زمونږ سره راولېږې، نو مونږ به ښکته لاړ شُو او تا ته به خوراک راواخلُو. ⁵خو کۀ تۀ هغه رانۀ لېږې، نو مونږ به لاړ نۀ شُو، ځکه چې هغه سړى ووئيل چې، ’کۀ ستاسو ورور درسره نۀ وى، نو تاسو به زما مخ ونۀ وينئ.‘“

⁶اِسرائيل ووئيل چې، ”تاسو ما له ولې تکليف راکړو چې هغه سړى ته مو ووئيل چې ستاسو بل ورور هم شته؟“

⁷هغوئ ووئيل چې، ”هغه سړى زمونږ او زمونږ د کورنۍ په حقله په غور سره پوښتنې کولې چې، ’آيا ستاسو پلار لا ژوندے دے؟ آيا ستاسو بل ورور هم شته؟‘ نو مونږ د هغۀ د پوښتنو مطابق جواب ورکړو. مونږ له به څنګه پته وه چې هغه به ووائى چې، ’خپل ورور ښکته راولئ‘؟“

⁸يهوداه خپل پلار اِسرائيل ته ووئيل چې، ”دا هلک زما سره راولېږه، نو چې مونږ روان شُو، ترڅو چې مونږ ژوندى پاتې شُو او مړۀ نۀ شُو، مونږ، تۀ او زمونږ بچى. ⁹زۀ د هغۀ ضمانت کوم، د هغۀ حساب له ما نه وغواړه. کۀ ما هغه بيرته راونۀ وستو او ستا مخکښې يې ودروم نۀ، نو زۀ به تل ستا مخکښې ملامت يم. ¹⁰ځکه کۀ مونږ ناوخته شوى نۀ وَى، نو خامخا به مونږ تر اوسه دوه ځله بيرته راغلى وُو.“

¹¹د هغوئ پلار اِسرائيل هغوئ ته ووئيل چې، ”کۀ همداسې کول په کار دى، نو داسې وکړئ: د دې مُلک تر ټولو ښۀ شيان په خپلو بورو کښې کېږدئ او هغه سړى ته تحفه بوځئ، لږ مرهم، لږ شات، مصالحه، مُر، پستې او بادام. ¹²دوه برابره روپۍ درسره واخلئ، او هغه روپۍ چې ستاسو د بورو په خلۀ کښې بيرته راستنې شوې وې، هغه هم بيرته بوځئ، کېدے شى چې کومه غلطى شوې وى. ¹³خپل ورور هم درسره واخلئ او هغه سړى ته بيرته لاړ شئ. ¹⁴خُدائ قادِرِ مطلق، زمونږ قادر پلار، دې تاسو ته د هغه سړى مخکښې رحم درکړى، چې هغه ستاسو بل ورور او بنيامين خوشې کړى. او څۀ چې زما په حقله دى، کۀ زۀ د خپلو بچو نه بې‌اولاده شم، نو بې‌اولاده دې شم.“

¹⁵نو هغه سړو تحفه، دوه برابره روپۍ او بنيامين درسره واخستل، مصر ته ښکته لاړل او د يوسف مخکښې ودرېدل.

¹⁶کله چې يوسف بنيامين د هغوئ سره وليدو، نو د خپل کور مختار ته يې ووئيل چې، ”دا سړى کور ته راوله، يو څاروے حلال کړه او تياره يې کړه، ځکه چې دا به زما سره د غرمې ډوډۍ خورى.“ ¹⁷نو هغه سړى هغه شان وکړل لکه چې يوسف ورته وئيلى وُو، او هغه سړى يوسف ته کور ته راوستل. ¹⁸هغه سړى وويرېدل، ځکه چې هغوئ د يوسف کور ته راوستے شوى وُو. هغوئ ووئيل چې، ”د هغه روپو په سبب چې اول ځل زمونږ په بورو کښې بيرته راستنې شوې وې، مونږ دلته راوستے شوى يُو، چې راباندې حمله وکړى، راباندې راوغورزيږى، مونږ د غُلامانو په شان ونيسى او زمونږ خرۀ واخلى.“ ¹⁹نو هغوئ د يوسف د کور مختار ته ورنژدې شول او د دروازې په خوله يې ورته خبرې وکړې، ²⁰او ووئيل چې، ”اے مالِکه، مونږ رښتيا اول ځل د خوراک اخستو دپاره ښکته راغلى وُو. ²¹د سرائے کښې، کله چې مونږ خپلې بورې خلاصې کړې، نو د هر سړى روپۍ پوره وزن سره د هغۀ د بورې په خلۀ کښې موجودې وې. مونږ هغه بيرته درسره راوړې دى. ²²مونږ د خوراک اخستو دپاره نورې روپۍ هم راوړې دى، خو مونږ له پته نشته چې زمونږ په بورو کښې يې چا کېښودلې وې.“

²³هغۀ ووئيل چې، ”په تاسو دې سلامتى وى، مۀ يرېږئ. ستاسو پلار او ستاسو د پلار خُدائ پاک تاسو له ستاسو په بورو کښې خزانه درکړې ده، ستاسو روپۍ ما ته راورسېدلې.“ بيا هغۀ شمعون هغوئ ته راوستو. ²⁴هغه سړى هغوئ د يوسف کور ته راوستل او اوبۀ يې ورکړې، نو هغوئ خپلې پښې ومينځلې، او د هغوئ خرو ته يې واښۀ واچول. ²⁵نو هغوئ د يوسف د غرمې د راتلو دپاره تحفه تياره کړه، ځکه چې هغوئ اورېدلى وو چې هغوئ به هلته ډوډۍ خورى. ²⁶کله چې يوسف کور ته راغلو، نو هغوئ تحفه چې په لاسونو کښې يې وه، هغۀ ته راوړه او هغۀ ته يې تر زمکې سجده وکړه. ²⁷هغۀ د هغوئ د سلامتۍ پوښتنه وکړه، بيا يې ووئيل چې، ”ستاسو پلار، هغه بوډا سړے چې تاسو يادونه کړې وه، آيا هغه ښۀ دے؟ آيا هغه لا ژوندے دے؟“

²⁸هغوئ ووئيل چې، ”ستا نوکر، زمونږ پلار ښۀ دے، لا ژوندے دے.“ هغوئ سر ټيټ کړو او سجده يې وکړه. ²⁹هغۀ سر پورته کړو، خپل ورور بنيامين يې وليدو، چې د هغۀ د مور زوئ وو، او پوښتنه يې وکړه چې، ”آيا دا ستاسو کشر ورور دے چې تاسو ما ته د هغۀ يادونه کړې وه؟“ بيا يې ووئيل چې، ”اے زما زويه، زمونږ پلار دې په تا باندې مهربانى وکړى.“ ³⁰يوسف په تلوار سره دباندې لاړو، ځکه چې د خپل ورور دپاره د هغۀ زړۀ په رحم ډک شو، او د ژړا دپاره يې ځائ لټولو. هغه خپلې کوټې ته ننوتو او هلته يې وژړل. ³¹بيا هغۀ خپل مخ ومينځلو او دباندې راغلو، او ځان يې راټول کړو او ووئيل چې، ”ډوډۍ وړاندې کړئ.“

³²هغوئ د هغۀ دپاره په جُدا، د هغۀ د وروڼو دپاره په جُدا، او د هغه مصريانو دپاره په جُدا ډوډۍ کېښوده چې د هغۀ سره يې خوړله، ځکه چې مصريان د عبرانيانو سره ډوډۍ نۀ شى خوړلے، ځکه چې دا د هغوئ دپاره د نفرت خبره وه. ³³هغوئ د هغۀ مخکښې کښېناستل، مشر د خپل مشرتوب مطابق او کشر د خپلې کشرۍ مطابق، او هغه سړى په خپلو منځونو کښې حيران وُو. ³⁴هغۀ د خپلې دسترخوان نه هغوئ ته برخې ولېږلې، او د بنيامين برخه د نورو نه پنځۀ برابره وه. هغوئ د هغۀ سره وڅښل او خوشحالى يې وکړه.