ငတ်မွတ်ခေါင်းပါးခြင်း တစ်ပြည်လုံးကို ဖိစီးခြင်း

ငတ်မွတ်ခြင်းကသာ ယာကုပ်ကို ဗင်္ယာမိန်အား လွှတ်ပေးစေ၏။ သူ့ကို ငါတို့၏ခမည်းတော် အနန္တတန်ခိုးရှင်ထံ အပ်နှံ၍ ယုဒက မိမိအသက်ကိုပင် အာမခံ၏။ အီဂျစ်ပြည်၌ ညီအစ်ကိုတို့သည် ဖမ်းဆီးခံရမည်ဟု မျှော်လင့်ထားကြသော်လည်း ပွဲတော်ကို ခံရ၍ မွေးဖွားသည့် အစဉ်အတိုင်း ထိုင်စေခြင်းကို ခံကြ၏။ ယောသပ်သည် ဗင်္ယာမိန်ကို မြင်သောအခါ ငိုရန် အခန်းမှ ထွက်သွားရ၏။

အခန်း 43။

ထိုအခါ တစ်ပြည်လုံး၌ ငတ်မွတ်ခေါင်းပါးခြင်း ပြင်းထန်လျက်ရှိ၏။ အီဂျစ်ပြည်မှ ယူဆောင်လာသော ဂျုံစပါးကို စားကုန်သောအခါ သူတို့၏ဖခင်က “ပြန်သွား၍ ငါတို့အတွက် အစားအစာအနည်းငယ်ကို ဝယ်ကြဦးလော့” ဟုဆို၏။

သို့ရာတွင် ယုဒက ဖခင်အား “ထိုသူက ‘သင်တို့၏ညီ မပါဘဲ ငါ့မျက်နှာကို သင်တို့မမြင်ရ’ ဟု ကျွန်ုပ်တို့အား ခိုင်မာစွာ သတိပေးခဲ့၏။ ကျွန်ုပ်တို့၏ညီကို ကျွန်ုပ်တို့နှင့်အတူ စေလွှတ်လျှင် ကျွန်ုပ်တို့ ဆင်းသွား၍ အဖအတွက် အစားအစာ ဝယ်ကြပါမည်။ သို့ရာတွင် သူ့ကို မစေလွှတ်လျှင် ကျွန်ုပ်တို့ မသွားပါ၊ အကြောင်းမူကား ထိုသူက ‘သင်တို့၏ညီ မပါဘဲ ငါ့မျက်နှာကို သင်တို့မမြင်ရ’ ဟု ဆိုခဲ့သောကြောင့်ဖြစ်ပါ၏” ဟု လျှောက်၏။

ဣသရေလက “သင်တို့တွင် အခြားညီတစ်ယောက် ရှိသေးကြောင်းကို ထိုသူအား ပြောကြခြင်းဖြင့် အဘယ်ကြောင့် ငါ့ကို ဒုက္ခပေးကြသနည်း” ဟုဆို၏။

သူတို့က “ထိုသူသည် ကျွန်ုပ်တို့နှင့် ကျွန်ုပ်တို့၏အိမ်ထောင်စုအကြောင်းကို ‘သင်တို့အဖ အသက်ရှင်သေးသလော၊ သင်တို့၌ အခြားညီ ရှိသေးသလော’ ဟု သေသေချာချာ စုံစမ်းမေးမြန်းသဖြင့် ကျွန်ုပ်တို့သည် ထိုမေးခွန်းအတိုင်း ဖြေကြားခဲ့ကြပါ၏။ ‘သင်တို့ညီကို ခေါ်ဆောင်ခဲ့ကြလော့’ ဟု သူဆိုမည်ကို ကျွန်ုပ်တို့ အဘယ်သို့ သိနိုင်ပါမည်နည်း” ဟုဆိုကြ၏။

ယုဒက ဖခင်ဣသရေလအား “ထိုသူငယ်ကို ကျွန်ုပ်နှင့်အတူ စေလွှတ်ပါ၊ သွားကြစို့၊ သို့မှသာ ကျွန်ုပ်တို့၊ အဖနှင့် ကျွန်ုပ်တို့၏သားသမီးများသည် မသေဘဲ အသက်ရှင်ကြပါမည်။ သူ့အတွက် ကျွန်ုပ် အာမခံပါ၏၊ ကျွန်ုပ်ထံမှ သူ့ကို တောင်းယူပါလော့။ သူ့ကို ကျွန်ုပ် ပြန်၍ မခေါ်ဆောင်ခဲ့ဘဲ အဖရှေ့၌ မထားနိုင်လျှင် ကျွန်ုပ်သည် အဖရှေ့တွင် ထိုအပြစ်ကို ထာဝစဉ် ခံပါမည်။ အကြောင်းမူကား ကျွန်ုပ်တို့ မဆိုင်းငံ့ခဲ့ကြလျှင် ယခုအချိန်တွင် နှစ်ကြိမ်တိုင် ပြန်ရောက်နှင့်ပြီ ဖြစ်ပါမည်” ဟု လျှောက်၏။

သူတို့၏ဖခင် ဣသရေလက သူတို့အား “သို့ဖြစ်ရမည်ဆိုလျှင် ဤသို့ ပြုကြလော့။ ပြည်တော်၏ အကောင်းဆုံးထွက်ကုန်များကို သင်တို့အိတ်များ၌ ထည့်၍ ထိုသူအား လက်ဆောင်အဖြစ် ဗာလစံစေးအနည်းငယ်၊ ပျားရည်အနည်းငယ်၊ နံ့သာမျိုး၊ မုရန်စေး၊ သစ်အယ်သီးနှင့် ဗာတံသီးတို့ကို ယူဆောင်သွားကြလော့။ ငွေကို နှစ်ဆ ယူသွား၍ သင်တို့အိတ်ဝ၌ ပြန်ပါလာသောငွေကိုလည်း ပြန်ယူဆောင်သွားကြလော့။ ထိုအမှုသည် မှားယွင်းမှုတစ်ခု ဖြစ်ကောင်းဖြစ်မည်။ သင်တို့၏ညီကိုလည်း ခေါ်ဆောင်၍ ထိုသူထံသို့ ပြန်သွားကြလော့။ ဧလရှဒ္ဒဲ၊ အနန္တတန်ခိုးရှင် ငါတို့၏ခမည်းတော်သည် ထိုသူရှေ့၌ သင်တို့အား ကရုဏာပြုတော်မူ၍ သင်တို့၏ အခြားညီနှင့် ဗင်္ယာမိန်ကို လွှတ်ပေးစေတော်မူပါစေ။ ငါမူကား သားသမီးများ ဆုံးရှုံးရလျှင် ဆုံးရှုံးရပါစေတော့” ဟုဆို၏။

ထိုသူတို့သည် လက်ဆောင်ကိုလည်းကောင်း၊ ငွေနှစ်ဆကိုလည်းကောင်း၊ ဗင်္ယာမိန်ကိုလည်းကောင်း ယူဆောင်လျက် အီဂျစ်ပြည်သို့ ဆင်းသွား၍ ယောသပ်ရှေ့၌ ရပ်ကြ၏။

ဗင်္ယာမိန် သူတို့နှင့်အတူ ပါလာသည်ကို ယောသပ်မြင်သောအခါ မိမိ၏အိမ်တော်ဝန်အား “ထိုသူတို့ကို အိမ်ထဲသို့ ခေါ်သွင်းလော့၊ တိရစ္ဆာန်တစ်ကောင်ကို သတ်၍ ပြင်ဆင်လော့။ သူတို့သည် မွန်းတည့်ချိန်၌ ငါနှင့်အတူ စားကြရမည်” ဟုဆို၏။ ထိုသူသည် ယောသပ်မှာကြားသည့်အတိုင်း ပြု၍ ထိုသူတို့ကို ယောသပ်၏အိမ်သို့ ခေါ်သွင်း၏။ ထိုသူတို့သည် ယောသပ်၏အိမ်သို့ ခေါ်သွင်းခြင်းခံရသောကြောင့် ကြောက်ကြ၏။ သူတို့က “ပထမအကြိမ်က ကျွန်ုပ်တို့အိတ်များ၌ ပြန်ပါလာသောငွေကြောင့် ကျွန်ုပ်တို့ကို ဤအိမ်ထဲသို့ ခေါ်သွင်းခြင်းဖြစ်၏။ ကျွန်ုပ်တို့ကို တိုက်ခိုက်၍ အပေါ်သို့ ဝင်ရောက်ကာ ကျွန်ုပ်တို့ကို ကျွန်အဖြစ် ဖမ်းဆီး၍ ကျွန်ုပ်တို့၏ မြည်းများကို သိမ်းယူရန်ဖြစ်၏” ဟု ဆိုကြ၏။ ထို့ကြောင့် သူတို့သည် ယောသပ်၏အိမ်တော်ဝန်ထံသို့ ချဉ်းကပ်၍ တံခါးဝ၌ သူ့အား ပြောဆိုကြသည်ကား၊ “အရှင်၊ ကျွန်ုပ်တို့သည် ပထမအကြိမ်က အစားအစာ ဝယ်ယူရန် အမှန်ပင် ဆင်းလာခဲ့ကြပါ၏။ တည်းခိုရာအရပ်သို့ ရောက်၍ ကျွန်ုပ်တို့အိတ်များကို ဖွင့်သောအခါ လူတိုင်း၏ငွေသည် အလေးချိန်ပြည့်စုံစွာ မိမိအိတ်ဝ၌ ရှိနေပါ၏။ ထိုငွေကို ကျွန်ုပ်တို့နှင့်အတူ ပြန်ယူဆောင်ခဲ့ကြပါ၏။ အစားအစာ ဝယ်ရန် အခြားငွေကိုလည်း ကျွန်ုပ်တို့ ယူဆောင်ခဲ့ကြပါ၏၊ သို့ရာတွင် ကျွန်ုပ်တို့အိတ်များ၌ ထိုငွေကို မည်သူ ထည့်သည်ကို ကျွန်ုပ်တို့ မသိပါ” ဟု လျှောက်ကြ၏။

သူက “သင်တို့၌ ငြိမ်သက်ခြင်း ရှိပါစေ၊ မကြောက်ကြနှင့်။ သင်တို့၏ခမည်းတော်နှင့် သင်တို့အဖ၏ဘုရားသခင်သည် သင်တို့အိတ်များ၌ ဘဏ္ဍာကို ပေးသနားတော်မူခဲ့၏။ သင်တို့၏ငွေသည် ကျွန်ုပ်ထံသို့ ရောက်ပြီးဖြစ်၏” ဟုဆို၏။ ထို့နောက် ရှိမောင်ကို သူတို့ထံသို့ ထုတ်ဆောင်လာ၏။ ထိုသူသည် သူတို့ကို ယောသပ်၏အိမ်သို့ ခေါ်သွင်း၍ ရေပေးသဖြင့် သူတို့သည် မိမိတို့ခြေကို ဆေးကြ၏။ သူတို့၏မြည်းများကိုလည်း အစာကျွေး၏။ ထိုအရပ်၌ စားကြရမည်ဟု ကြားသိကြသောကြောင့် သူတို့သည် မွန်းတည့်ချိန်တွင် ယောသပ်ရောက်လာချိန်အတွက် လက်ဆောင်ကို အသင့်ပြင်ထားကြ၏။ ယောသပ်သည် အိမ်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ သူတို့သည် မိမိတို့လက်၌ ပါလာသော လက်ဆောင်ကို ဆက်သ၍ မြေသို့တိုင်အောင် သူ့ရှေ့၌ ဦးညွှတ်ပျပ်ဝပ်ကြ၏။ ယောသပ်သည် သူတို့၏ကျန်းမာရေးကို မေးမြန်းပြီးလျှင် “သင်တို့ပြောခဲ့သော အဘိုးအို၊ သင်တို့၏ဖခင်သည် ကျန်းမာပါ၏လော။ သူ အသက်ရှင်သေးသလော” ဟုဆို၏။

သူတို့က “ကိုယ်တော့်ကျွန် ကျွန်ုပ်တို့၏ဖခင်သည် ကျန်းမာပါ၏၊ အသက်ရှင်သေးပါ၏” ဟုဆိုလျက် ဦးညွှတ်ပျပ်ဝပ်ကြ၏။ ယောသပ်သည် မျှော်ကြည့်လိုက်ရာ မိမိ၏အမိ၏သား၊ မိမိညီ ဗင်္ယာမိန်ကို မြင်သဖြင့် “ဤသူသည် သင်တို့ပြောခဲ့သော သင်တို့၏ညီအငယ်ဆုံးလော” ဟု မေး၏။ ထို့နောက် “ငါ့သား၊ ငါတို့၏ခမည်းတော်သည် သင့်အား ကျေးဇူးပြုတော်မူပါစေ” ဟုဆို၏။ ယောသပ်သည် မိမိညီကို သနားကြင်နာသောစိတ် နှိုးဆွခံရသဖြင့် ငိုကြွေးရန် နေရာတစ်ခုကို ရှာလျက် အလျင်အမြန် ထွက်သွား၏။ မိမိအခန်းထဲသို့ ဝင်၍ ထိုအရပ်၌ ငိုကြွေး၏။ ထို့နောက် မိမိမျက်နှာကို ဆေးပြီးလျှင် ထွက်လာ၍ စိတ်ကို ချုပ်တည်းလျက် “အစာကို ဆက်ကြလော့” ဟုဆို၏။

ယောသပ်အတွက် သီးခြား၊ သူ့ညီအစ်ကိုများအတွက် သီးခြား၊ သူနှင့်အတူ စားသော အီဂျစ်လူတို့အတွက်လည်း သီးခြား ခင်းကျင်းကြ၏။ အကြောင်းမူကား အီဂျစ်လူတို့သည် ဟေဗြဲလူတို့နှင့်အတူ အစာ မစားနိုင်ကြ၊ ထိုအမှုသည် သူတို့အတွက် စက်ဆုပ်ဖွယ်ဖြစ်သောကြောင့်တည်း။ သူတို့သည် သားဦးကို သားဦးအရာအလိုက်၊ အငယ်ဆုံးကို အသက်အရွယ်အလိုက် ယောသပ်ရှေ့၌ ထိုင်ကြ၏။ ထိုသူတို့သည် အချင်းချင်း အံ့အားသင့်ကြ၏။ ယောသပ်သည် မိမိစားပွဲမှ အဝေများကို သူတို့ထံသို့ ပေးပို့ရာ ဗင်္ယာမိန်၏အဝေသည် အခြားသူများ၏အဝေထက် ငါးဆ များ၏။ သူတို့သည် သူနှင့်အတူ သောက်၍ ပျော်ရွှင်ကြ၏။