Purwaning Dumadi 43 FHB Father's Heart Bible™

43 ¹Anadene pailan iku banget anggone nggegirisi ana ing tanah kono. ²Bareng wis padha ngentekake gandum kang digawa saka Mesir, bapakne banjur kandha: “Padha balia, tukokna pangan sathithik maneh kanggo aku kabeh.”

³Nanging Yehuda matur marang panjenengane: “Tiyang punika sampun ngengetaken kanthi santosa dhateng kawula sadaya: ‘Kowe ora bakal weruh rupaku yen ora karo sadulurmu.’ ⁴Manawi panjenengan karsa ngutus adhi kawula tumut kawula sadaya, kawula badhe sami mandhap mrika tumbas tedha kangge panjenengan. ⁵Nanging manawi panjenengan boten karsa ngutus piyambakipun, kawula boten badhe sami mangkat, awit tiyang punika sampun ngandika: ‘Kowe ora bakal weruh rupaku yen ora karo sadulurmu.’”

⁶Israel banjur kandha: “Yagene kowe padha gawe susahku, kok kandha marang wong iku yen kowe isih padha duwe sadulur siji maneh?”

⁷Wangsulane wong-wong mau: “Tiyang punika anggenipun ndangu dhateng kawula sadaya lan brayat kawula temenanan: ‘Apa bapakmu isih urip? Apa kowe isih padha duwe sadulur maneh?’ Kawula inggih lajeng sami mangsuli miturut pandangunipun. Kadospundi anggen kawula saged mangertos bilih piyambakipun badhe ngandika: ‘Gawanen adhimu mrene’?”

⁸Yehuda lajeng matur dhateng Israel, bapakipun: “Lare punika keparenga tumut kawula; sumangga kawula sami mangkat, supados kawula sami gesang lan boten tiwas—kawula, panjenengan, dalah anak-anak kawula. ⁹Kawula ingkang badhe nanggel piyambakipun; panjenengan saged nagih dhateng kawula. Manawi kawula boten saged ngirid piyambakipun wangsul lan kawula ladosaken wonten ing ngarsa panjenengan, kawula ingkang badhe nyangga kalepatan wonten ing ngarsa panjenengan ing salami-laminipun. ¹⁰Awit saupami kawula boten tansah nunda-nunda, temtu samangke kawula sampun sami wangsul kaping kalih.”

¹¹Israel, bapakne, banjur kandha marang wong-wong mau: “Yen pancen kudu mangkono, iki tindakna: wetokna asil tanah iki kang becik dhewe, lebokna ing kanthongmu, lan nggawaa pisungsung kanggo wong iku—blendok sathithik, madu sathithik, rempah-rempah, mur, kacang pistasi lan kacang almond. ¹²Gawanen dhuwit tikel loro, lan balekna dhuwit kang mau ditemokake ana ing cangkem karungmu—bokmanawa iku mung kaliru. ¹³Adhimu uga gawanen, banjur padha balia marani wong iku. ¹⁴Muga-muga El-Syadai—yaiku Rama kita Kang Mahakwasa—maringana sih-piwelas marang kowe ana ing ngarepe wong iku, supaya dheweke gelem nguculake sadulurmu sijine lan Benyamin. Dene aku, yen pancen aku kelangan anak-anakku, ya wis daklakoni anggonku kelangan.”

¹⁵Wong-wong mau banjur padha nggawa pisungsung lan dhuwit tikel loro, uga ngajak Benyamin, tumuli padha mudhun menyang Mesir, banjur ngadhep marang Yusuf.

¹⁶Bareng Yusuf mirsa Benyamin melu wong-wong mau, banjur dhawuh marang juru-tatane omahe: “Wong-wong iku gawanen mlebu ngomah, nyembeleha kewan lan olahen, awit wong-wong iku bakal mangan bareng aku ing wayah awan.” ¹⁷Wong mau nindakake apa kang didhawuhake Yusuf, banjur ngajak wong-wong mau mlebu menyang omahe Yusuf. ¹⁸Wong-wong mau padha wedi amarga diajak mlebu menyang omahe Yusuf. Padha kandha: “Iki mesthi marga dhuwit kang mbiyen dibalekake ing karung-karung kita, mula kita diajak mlebu—arep ditempuh, ditubruk, dicekel didadekake batur-tukon, lan kuldi-kita arep dirampas.” ¹⁹Mulane padha nyedhaki juru-tatane omahe Yusuf, banjur padha guneman karo dheweke ana ing ngarep lawang, ²⁰lan padha matur: “Dhuh, bendara, kawula sadaya saestu sampun sami mandhap ing wekdal ingkang kapisan prelu tumbas tedha. ²¹Nalika wonten ing papan patileman, kawula sami mbikak karung, lah ing cangkem karung saben tiyang wonten arta kawula jangkep timbanganipun. Punika sampun kawula bekta wangsul. ²²Kajawi punika kawula ugi sami mbekta arta malih kangge tumbas tedha, nanging kawula boten sumerep sinten ingkang nglebetaken arta wau wonten ing karung kawula.”

²³Wangsulane: “Tentrema kowe, aja padha wedi. Ramamu lan Gusti Allahe bapakmu kang wis maringi bandha ana ing karung-karungmu; dhuwitmu wis tekan aku.” Banjur Simeon diwetokake, dipanggihake karo wong-wong mau. ²⁴Wong mau banjur ngajak wong-wong mau mlebu menyang omahe Yusuf, diwenehi banyu, nuli padha wisuh sikile; dene kuldi-kuldine diwenehi pakan. ²⁵Wong-wong mau banjur padha nyawisake pisungsung kanggo nalika Yusuf teka ing wayah awan, awit wis padha krungu yen bakal padha mangan ana ing kono. ²⁶Bareng Yusuf mulih, wong-wong mau banjur ngaturake pisungsung kang digawa menyang omah marang Yusuf, sarta padha sujud nyembah tekan ing lemah. ²⁷Yusuf banjur takon kabare wong-wong mau, nuli ngandika: “Apa bapakmu—wong tuwa kang kokkandhakake mau—slamet? Apa dheweke isih urip?”

²⁸Wangsulane wong-wong mau: “Abdi panjenengan, bapak kawula, pinaringan wilujeng, taksih gesang.” Banjur padha tumungkul sujud nyembah. ²⁹Yusuf tumuli tumenga, weruh Benyamin, sadulure, anake ibune, banjur takon: “Apa iki adhimu ragil kang kokkandhakake marang aku?” Nuli ngandika: “Muga-muga Rama kita maringana sih-rahmat marang kowe, nggerku.” ³⁰Yusuf banjur gita-gita metu, awit trenyuh ing atine marga saka welas marang sadulure, nggoleki papan kanggo nangis; banjur mlebu ing kamare, nangis ana ing kono. ³¹Sawise iku banjur raup, nuli metu; sarta mekak atine, banjur kandha: “Padha ladenana dhaharan!”

³²Panganan diladekake kanggo Yusuf dhewe, kanggo para sadulure dhewe, lan kanggo wong Mesir kang padha mangan bareng dheweke uga dhewe—awit wong Mesir ora kena mangan roti bareng wong Ibrani, jalaran iku nistha tumrape wong Mesir. ³³Wong-wong mau padha lungguh ing ngarepe Yusuf: kang pembarep manut hak kasulungane, kang ragil manut enome—mula wong-wong mau padha gumun siji lan sijine. ³⁴Yusuf banjur ngedum-edumi wong-wong mau panganan saka mejane, dene panduman kanggo Benyamin tikel lima tinimbang liyane. Wong-wong mau padha ngombe lan bebarengan seneng-seneng karo Yusuf.