Purwaning Dumadi 42 FHB Father's Heart Bible™

42 ¹Bareng Yakub weruh yen ing tanah Mesir ana gandum, banjur kandha marang anak-anake: “Yagene kowe padha pandeng-pandengan?” ²Kandhane maneh: “Delengen, aku krungu yen ing Mesir ana gandum. Mudhuna mrana, tukua kanggo kita, supaya kita padha urip lan ora mati.” ³Banjur sadulure Yusuf sepuluh padha mudhun menyang Mesir arep tuku gandum. ⁴Nanging Yakub ora ngolehake Benyamin, sadulure Yusuf, melu wong-wong mau, awit kuwatir yen nganti ketaman bilai. ⁵Anak-anake Israel padha teka arep tuku gandum bebarengan karo wong-wong liya kang padha teka, awit ing tanah Kanaan ana pailan. ⁶Yusuf iku kang ngerehake tanah mau, lan ngedoli gandum marang sakabehing rakyat. Para sadulure Yusuf padha teka lan sujud ing ngarepe nganti rai konjem ing lemah. ⁷Bareng Yusuf weruh para sadulure, banjur bisa niteni, nanging ethok-ethok kaya wong liya lan calathu kasar: “Kowe padha saka ngendi?” Wangsulane: “Saking tanah Kanaan, badhe tumbas tedha.”

⁸Yusuf bisa niteni para sadulure, nanging para sadulure ora padha niteni dheweke. ⁹Yusuf banjur kelingan marang impen-impen kang wis diimpekake bab para sadulure mau, nuli kandha marang wong-wong iku: “Kowe iku padha telik sandi! Tekamu mrene arep nitik perangane nagara kang ringkih.”

¹⁰Nanging wong-wong mau padha matur: “Boten, gusti, abdi Paduka punika sami badhe tumbas tedha. ¹¹Kawula sadaya punika putranipun tiyang satunggal; kawula sami tiyang jujur. Abdi Paduka boten nate dados telik sandi.”

¹²Nanging Yusuf kandha marang wong-wong mau: “Ora, kowe padha teka arep nitik perangane nagara kang ringkih.”

¹³Wangsulane: “Abdi Paduka punika sadherek kalih welas, putranipun tiyang satunggal ing tanah Kanaan. Ingkang ragil samangke wonten ing panggenanipun bapak kawula, dene ingkang satunggal sampun boten wonten.”

¹⁴Yusuf kandha marang wong-wong mau: “Kaya kang wis dakkandhakake marang kowe: kowe iku padha telik sandi. ¹⁵Kanthi cara iki kowe bakal ditetitik: demi Sang Prabu Pringon kang gesang, kowe ora bakal lunga saka kene, kajaba yen adhimu ragil teka mrene. ¹⁶Kongkonen salah sijimu nggawa adhimu mrene, dene kowe kang liya padha ditahan, supaya tembungmu bisa diuji, apa ana bebenere ing kowe. Yen ora, demi Sang Prabu Pringon kang gesang, kowe iku mesthi telik sandi.” ¹⁷Wong-wong mau kabeh banjur dikunjara bebarengan telung dina lawase. ¹⁸Ing dina katelu Yusuf kandha marang wong-wong mau: “Tindakna iki, kowe bakal urip, awit aku ngabekti marang Rama kita. ^a a v18 Yusuf nyebut asmane Gusti Allah kang diabektine — yaiku Rama kita — minangka paseksi bab setyane kang sejati sanajan lagi nyamar ing ngarepe para sadulure. Rama kang astane ora katon wis nuntun saben lakune caritane Yusuf iku Rama kang disembah dening para sadulure uga. ¹⁹Yen kowe pancen wong jujur, salah siji sadulurmu kareben kari ana ing kunjara kene, dene liyane padha lungaa, nggawa gandum kanggo mitulungi pailan ing brayatmu. ²⁰Adhimu ragil gawanen mrene marang aku, supaya tembungmu kabukten lan kowe ora bakal mati.” Wong-wong mau banjur nindakake mangkono.

²¹Banjur padha sapocapan: “Kita iki pancen padha kaluputan tumrap adhi kita, amarga kita wis padha weruh sangsarane atine nalika nyuwun-nyuwun marang kita, nanging kita ora gelem ngrungokake. Mulane kasusahan iki tumiba marang kita.” ²²Ruben mangsuli: “Apa aku biyen ora kandha marang kowe, aja padha gawe dosa marang bocah iku? Nanging kowe padha ora gelem ngrungokake. Saiki getihe ditagih.” ²³Wong-wong mau ora padha ngerti yen Yusuf mangerteni tembunge, awit anggone caturan lantaran juru basa. ²⁴Yusuf banjur sumingkir saka wong-wong mau lan nangis, nuli bali maneh lan caturan karo wong-wong iku. Simeon dijupuk saka antarane wong-wong mau lan dibanda ana ing ngarepe.

²⁵Yusuf banjur prentah supaya kanthonge wong-wong mau diiseni gandum, dhuwit salakane saben wong dibalekake menyang karunge dhewe-dhewe, lan diwenehi sangu kanggo ing dalan. Mangkono kang ditindakake tumrap wong-wong mau. ²⁶Wong-wong mau banjur ngemot gandume ing kuldine, nuli padha mangkat saka kono. ²⁷Bareng tekan ing pamondhokan, ana salah siji kang mbukak karunge arep aweh pakan kuldine, banjur weruh dhuwit salakane ana ing cangkeming karung. ²⁸Banjur kandha marang para sadulure: “Dhuwit salakaku dibalekake — delengen, iki ana ing karungku!” Atine wong-wong mau padha ciut; karo gemeter padha sapocapan: “Apa ta kang wis ditindakake dening Rama kita marang kita iki?” ^b b v28 Iki wiwitane para sadulur eling marang astane Rama kang lagi makarya — sanajan padha wedi, wong-wong mau ngrumangsani yen iki luwih saka mung kebeneran. Kanthi sabar Rama nuntun wong-wong mau bali menyang omah lumantar sih-welase Yusuf kang ndhelik. ²⁹Wong-wong mau banjur tekan ngarsane Yakub, bapakne, ing tanah Kanaan, lan nyritakake sakabehe kang wis kelakon tumrap wong-wong mau, ature: ³⁰“Tiyang ingkang jumeneng pangageng ing nagari ngandika kanthi kasar dhateng kawula sadaya, saha nganggep kawula minangka telik sandining nagari. ³¹Nanging kawula sampun sami matur dhateng piyambakipun: ‘Kawula punika tiyang jujur; kawula boten nate dados telik sandi. ³²Kawula punika sadherek kalih welas, putranipun bapak kawula. Ingkang satunggal sampun boten wonten; ingkang ragil samangke wonten ing panggenanipun bapak kawula ing tanah Kanaan.’ ³³Tiyang ingkang jumeneng pangageng ing nagari wau ngandika dhateng kawula: ‘Mangkene anggonku bakal ngerti yen kowe padha wong jujur: tinggalen salah siji sadulurmu ana ing panggonanku, gawaa gandum kanggo pailan ing brayatmu, banjur lungaa. ³⁴Adhimu ragil gawanen mrene marang aku, supaya aku ngerti yen kowe dudu telik sandi, nanging wong jujur. Sadulurmu bakal dakbalekake marang kowe, lan kowe padha kena dagang ana ing nagara kene.’”

³⁵Bareng padha ngesoki karunge, saben wong nemu buntelan dhuwit salakane ana ing karunge. Weruh buntelan-buntelan dhuwit salaka mau, wong-wong iku lan bapakne padha wedi. ³⁶Yakub, bapakne, banjur kandha marang wong-wong mau: “Kowe padha gawe aku kelangan anak: Yusuf wis ora ana, Simeon wis ora ana, lan saiki Benyamin arep kokgawa uga. Kabeh mau nempuh marang aku!”

³⁷Ruben matur marang bapakne: “Bapak kenging mejahi anak kawula kekalih manawi kawula boten saged ngaturaken piyambakipun wangsul dhateng bapak. Pasrahna dhateng kawula, kawula ingkang badhe ngaturaken piyambakipun wangsul dhateng bapak.”

³⁸Nanging Yakub kandha: “Anakku ora bakal melu kowe mudhun mrana, amarga kakangne wis mati, lan mung dheweke dhewe kang isih kari. Yen nganti ketaman bilai ana ing dalan kang arep kokliwati, kowe bakal gawe sirahku kang wis uban iki tumurun menyang kubur kanthi sedhih.”