Yoqub oʻgʻillarini joʻnatadi
Ochlik o'n aka-ukani Misrga haydaydi, u yerda ular tanimagan bir odamga ta'zim qiladi. Otamizdan qo'rqishini aytgan Yusuf ularni josuslikda ayblaydi, Shimo'nni zindonga soladi va ularning o'zi haqidagi aybni uning ko'z o'ngida tan olishlarini eshitadi. U yig'lash uchun yuzini o'giradi.
42 1Yoqub Misrda don borligini koʻrgach, oʻgʻillariga dedi: “Nega bir-biringizga qarab turibsizlar?” 2U dedi: “Mana, Misrda don bor ekan, eshitdim. U yerga borib, bizga biroz sotib olinglar, toki tirik qolaylik-u, oʻlib ketmaylik.” 3Shunday qilib, Yusufning oʻnta akasi Misrdan don sotib olish uchun u yerga bordi. 4Lekin Yoqub Yusufning ukasi Benyaminni ular bilan joʻnatmadi, chunki unga biror zarar yetishidan qoʻrqardi. 5Kanon yurtida ocharchilik boʻlgani uchun, Isroilning oʻgʻillari ham don sotib olgani kelganlar qatorida keldi. 6Yusuf yurtning hokimi boʻlib, uning butun xalqiga don sotardi. Yusufning akalari kelib, unga yuztuban taʼzim qilishdi. 7Yusuf akalarini koʻrib tanidi, lekin oʻzini begonadek tutib, ular bilan qoʻpol gaplashdi: “Qayerdan kelyapsizlar?” “Kanondan, oziq-ovqat sotib olgani,” deyishdi ular.
8Yusuf akalarini tanidi, ammo ular uni tanimadi. 9Shunda Yusuf ular haqida koʻrgan tushlarini esladi va ularga dedi: “Sizlar josussizlar! Yurtning himoyasiz joylarini koʻrgani kelgansizlar.”
10Lekin ular unga dedi: “Yoʻq, hazratim, qullaringiz oziq-ovqat sotib olgani keldi. 11Hammamiz bir otaning oʻgʻillarimiz; biz halol odamlarmiz. Qullaringiz hech qachon josus boʻlmagan.”
12Lekin u ularga dedi: “Yoʻq, sizlar yurtning himoyasiz joylarini topgani kelgansizlar.”
13Ular dedi: “Qullaringiz oʻn ikki aka-ukamiz, Kanon yurtidagi bir otaning oʻgʻillarimiz. Kenjasi bugun otamizning oldida, biri esa yoʻq.”
14Yusuf ularga dedi: “Men sizlarga aytganimday: sizlar josussizlar. 15Mana shu bilan sinovdan oʻtasizlar: Firʼavn hayoti bilan qasamki, kenja ukangiz kelmaguncha bu yerdan ketolmaysizlar. 16Oranggizdan birortangiz ukangizni olib kelgani borsin, qolganlaringiz esa qamoqda qolasizlar, toki soʻzlaringiz sinalsin, sizlarda haqiqat bor-yoʻqligi aniqlansin. Agar boʻlmasa, Firʼavn hayoti bilan qasamki, sizlar, albatta, josussizlar.” 17U hammasini uch kun davomida qamoqqa tashladi. 18Uchinchi kuni Yusuf ularga dedi: “Shuni qilinglar, shunda tirik qolasizlar, chunki men Otamizdan qoʻrqaman. a a v18 Yusuf oʻzi qoʻrqadigan Xudoni — Otamizni — nomlab, akalari oldida oʻzini boshqa qilib koʻrsatgan boʻlsa-da, chin sadoqatiga guvohlik berdi. Yusuf hayotining har bir qadamini yashirin qoʻli bilan boshqargan Ota — bu akalari sigʻinadigan oʻsha Otaning Oʻzidir. 19Agar halol boʻlsangizlar, aka-ukalaringizdan biri shu yerda qamoqda qolsin, qolganlaringiz esa uy-xoʻjaliklaringizdagi ocharchilik uchun don olib boringlar. 20Kenja ukangizni oldimga olib kelinglar, toki soʻzlaringiz tasdiqlansin-u, oʻlmaysizlar.” Ular shunday qilishdi.
21Shunda ular bir-biriga dedi: “Darhaqiqat, biz ukamiz tufayli aybdormiz, chunki u bizga yolvorganda, joni qiynalganini koʻrib turib, quloq solmadik. Shuning uchun bu kulfat boshimizga tushdi.” 22Ruben ularga javob berdi: “Men sizlarga bolaga qarshi gunoh qilmanglar, demaganmidim? Lekin quloq solmadingizlar. Endi uning qoni talab qilinmoqda.” 23Ular Yusuf gaplarini tushunayotganini bilmasdi, chunki ular orasida tarjimon bor edi. 24U ulardan yuz oʻgirib yigʻladi, keyin qaytib kelib, ular bilan gaplashdi. U ular orasidan Shimoʻnni olib, koʻzlari oldida uni bogʻlatdi.
25Yusuf ularning qoplarini don bilan toʻldirishni, har birining kumushini oʻz qopiga qaytarishni va yoʻlga ozuqa berishni buyurdi. Ularga shunday qilindi. 26Soʻngra ular donlarini eshaklariga ortib, u yerdan joʻnab ketishdi. 27Tunash joyida ulardan biri eshagiga yem bermoqchi boʻlib qopini ochdi va qop ogʻzida kumushini koʻrib qoldi. 28U akalariga dedi: “Kumushim qaytarilibdi — mana, qopimda turibdi!” Ularning yuraklari orqasiga tortib ketdi; qaltirab, bir-biriga: “Otamiz bizga nima qildi ekan?” deyishdi. b b v28 Akalarning Otaning amal qilayotgan qoʻlini ilk bor anglashlari — qoʻrquvlari ichida ham ular buning oddiy tasodifdan koʻra kattaroq narsa ekanini tan olishdi. Ota Yusufning yashirin rahmi orqali ularni sabr bilan uyga qaytarmoqda. 29Ular Kanon yurtidagi otalari Yoqubning oldiga kelib, boshlaridan kechgan hamma narsani unga soʻzlab berishdi: 30“Oʻsha odam, yurtning hokimi, biz bilan qoʻpol gaplashdi va bizni yurtning josuslari deb muomala qildi. 31Lekin biz unga: «Biz halol odamlarmiz; biz hech qachon josus emasmiz. 32Biz oʻn ikki aka-ukamiz, otamizning oʻgʻillarimiz. Biri yoʻq; kenjasi esa hozir Kanon yurtida, otamizning oldida,» dedik. 33Yurtning hokimi boʻlgan oʻsha odam bizga shunday dedi: «Sizlarning halolligingizni mana shundan bilaman: bir ukangizni mening oldimda qoldiring, uy-xoʻjaliklaringizdagi ocharchilik uchun don olib, keting. 34Kenja ukangizni oldimga olib kelinglar, shunda sizlar josus emas, halol odamlar ekaningizni bilaman. Ukangizni sizlarga qaytaraman, sizlar esa bu yurtda savdo qila olasizlar.»”
35Ular qoplarini boʻshatayotganda, har biri oʻz qopida kumush tugunchasini topdi. Kumush tugunchalarini koʻrib, ular ham, otalari ham qoʻrqib ketishdi. 36Otalari Yoqub ularga dedi: “Sizlar meni bolalarimdan judo qildingizlar: Yusuf yoʻq, Shimoʻn yoʻq, endi esa Benyaminni olib ketmoqchisizlar. Bularning hammasi menga qarshi!”
37Ruben otasiga dedi: “Agar uni sizga qaytarib olib kelmasam, ikki oʻgʻlimni oʻldirsangiz boʻladi. Uni mening qoʻlimga topshiring, men uni sizga qaytarib olib kelaman.”
38U dedi: “Oʻgʻlim sizlar bilan bormaydi, chunki akasi oʻlgan, yolgʻiz oʻzi qoldi. Agar ketayotgan yoʻlingizda unga biror zarar yetsa, mening oqargan boshimni gʻam bilan goʻrga tushirasizlar.”