Ibtido 43 FHB Father's Heart Bible™

43 ¹Oʻsha paytda yurtda ocharchilik qattiq edi. ²Ular Misrdan keltirilgan donni yeb boʻlgach, otalari ularga dedi: “Qaytib borib, bizga ozgina oziq-ovqat sotib olinglar.”

³Lekin Yahudo unga dedi: “Oʻsha odam bizni qattiq ogohlantirib dedi: «Ukangizni birga olib kelmasangizlar, yuzimni koʻrmaysizlar.» ⁴Agar ukamizni biz bilan yuborsangiz, biz borib, sizga oziq-ovqat sotib olib kelamiz. ⁵Lekin uni yubormasangiz, biz bormaymiz. Chunki oʻsha odam: «Ukangizni birga olib kelmasangizlar, yuzimni koʻrmaysizlar», — degan edi.”

⁶Isroil dedi: “Nega oʻsha odamga yana bir ukangiz borligini aytib, menga shunday yomonlik qildingiz?”

⁷Ular dedilar: “Oʻsha odam oʻzimiz va oilamiz haqida bizni sinchiklab soʻroq qildi: «Otangiz hali tirikmi? Yana bir ukangiz bormi?» Biz shunga koʻra javob berdik. U: «Ukangizni olib kelinglar», — deyishini qayerdan bilardik?”

⁸Yahudo otasi Isroilga dedi: “Bolani men bilan yuboring. Yoʻlga chiqaylik, toki biz — oʻzimiz, siz va bolalarimiz — oʻlmay, tirik qolaylik. ⁹Men uning uchun kafilman — uni mendan talab qiling. Agar uni qaytarib, oldingizga keltirmasam, butun umr sizning oldingizda aybdor boʻlib qolay. ¹⁰Axir, agar bunchalik kechiktirmaganimizda, shubhasiz, allaqachon ikki marta borib kelgan boʻlardik.”

¹¹Otalari Isroil ularga dedi: “Agar shunday boʻlishi kerak boʻlsa, mana shunday qilinglar: bu yurtning eng yaxshi mahsulotlaridan xaltalaringizga solib, oʻsha odamga sovgʻa olib boringlar — ozgina malham, ozgina asal, ziravorlar, mirra, pista va bodom. ¹²Ikki baravar pul olinglar va xaltalaringiz ogʻzida qaytarilgan pulni ham qaytarib beringlar — balki bu bir xato boʻlgandir. ¹³Ukangizni ham olinglar-da, oʻsha odamning oldiga qaytib boringlar. ¹⁴El-Shadday — Qudratli Otamiz oʻsha odamning oldida sizlarga rahm-shafqat ato qilib, u yana bir ukangiz bilan Benyaminni qoʻyib yuborsin. Men esa, agar bolalarimdan judo boʻlsam, judo boʻlaveraman.”

¹⁵Odamlar sovgʻani, ikki baravar kumushni va Benyaminni olib, Misrga bordilar va Yusufning huzurida turdilar.

¹⁶Yusuf ular bilan Benyaminni koʻrgach, uyining boshqaruvchisiga dedi: “Bu odamlarni uyga boshlab kir, bir mol soʻyib, taom tayyorla, chunki ular peshinda men bilan ovqatlanadilar.” ¹⁷Oʻsha odam Yusuf aytganidek qildi va bu odamlarni Yusufning uyiga boshlab kirdi. ¹⁸Bu odamlar Yusufning uyiga kiritilganliklari sababli qoʻrqib ketdilar. Ular: “Bizni birinchi safar xaltalarimizga qaytarilgan pul tufayli, bizga hujum qilib, ustimizga tashlanib, bizni qul qilib olish va eshaklarimizni tortib olish uchun bu yerga olib kirishdi”, — deyishdi. ¹⁹Shuning uchun ular Yusuf uyining boshqaruvchisiga yaqinlashib, eshik oldida u bilan gaplashdilar, ²⁰va dedilar: “Iltimos, janob, biz birinchi safar haqiqatan ham oziq-ovqat sotib olish uchun kelgan edik. ²¹Qoʻnalgʻada xaltalarimizni ochganimizda, har birimizning kumushimiz toʻla vazni bilan xaltamizning ogʻzida turgan edi. Biz uni oʻzimiz bilan qaytarib keltirdik. ²²Oziq-ovqat sotib olish uchun yana qoʻshimcha pul ham keltirdik, lekin uni xaltalarimizga kim solganini bilmaymiz.”

²³U dedi: “Sizlarga tinchlik boʻlsin, qoʻrqmanglar. Otangiz va otangizning Xudosi xaltalaringizga xazina solib berdi. Toʻlovingiz menga yetib keldi.” Soʻng u Shimoʻnni ularning oldiga olib chiqdi. ²⁴Oʻsha odam ularni Yusufning uyiga boshlab kirdi, ularga suv berdi, ular oyoqlarini yuvdilar. U eshaklariga ham yem berdi. ²⁵Ular oʻsha yerda ovqatlanishlarini eshitgan edilar, shuning uchun Yusuf peshinda kelishiga sovgʻani tayyorlab qoʻydilar. ²⁶Yusuf uyga kelgach, ular qoʻllaridagi sovgʻani unga keltirib, yerga egilib taʼzim qildilar. ²⁷U ularning ahvolini soʻradi, soʻng dedi: “Sizlar aytgan oʻsha keksa otangiz sogʻ-salomatmi? U hali tirikmi?”

²⁸Ular dedilar: “Qulingiz — otamiz sogʻ-salomat, hali tirik.” Soʻng ular egilib, bosh urib taʼzim qildilar. ²⁹U koʻz koʻtarib, onasidan tugʻilgan ukasi Benyaminni koʻrdi va soʻradi: “Sizlar menga aytgan kenja ukangiz shumi?” Soʻng dedi: “Otamiz senga inoyat koʻrsatsin, oʻgʻlim.” ³⁰Ukasiga boʻlgan mehri joʻsh urib, Yusuf shoshib tashqariga chiqdi, yigʻlagani joy izladi. U oʻz xonasiga kirib, oʻsha yerda yigʻladi. ³¹Soʻng u yuzini yuvib, tashqariga chiqdi; oʻzini bosib olib dedi: “Taomni tortinglar.”

³²Yusufga alohida, akalariga alohida, u bilan ovqatlanayotgan misrliklarga alohida tortdilar, chunki misrliklar ibroniylar bilan birga non yeya olmasdilar — bu ular uchun jirkanch ish edi. ³³Ular uning oldida oʻtirdilar: toʻngʻichi toʻngʻichlik huquqiga koʻra, kenjasi yoshiga koʻra oʻtqazildi. Bu odamlar bir-birlariga hayratda qarab qoldilar. ³⁴U oʻz dasturxonidan ularga ulushlar yubordi, Benyaminning ulushi esa boshqalarnikidan besh barobar koʻp edi. Ular u bilan birga ichib, xursandchilik qildilar.