ഉൽപത്തി 43 FHB Father's Heart Bible™

43 ¹ദേശത്തു ക്ഷാമം കഠിനമായിരുന്നു. ²ഈജിപ്തിൽനിന്നു കൊണ്ടുവന്ന ധാന്യം തിന്നുതീർന്നപ്പോൾ, അവരുടെ പിതാവ് പറഞ്ഞു: “നിങ്ങൾ വീണ്ടും ചെന്ന് നമുക്ക് അല്പം ആഹാരം വാങ്ങിക്കൊണ്ടുവരുവിൻ.”

³എന്നാൽ യെഹൂദാ അദ്ദേഹത്തോടു പറഞ്ഞു: “‘നിങ്ങളുടെ സഹോദരൻ കൂടെയില്ലാതെ നിങ്ങൾ എന്റെ മുഖം കാണുകയില്ല’ എന്ന് ആ മനുഷ്യൻ ഞങ്ങളോടു ഖണ്ഡിതമായി പറഞ്ഞിരിക്കുന്നു. ⁴ഞങ്ങളുടെ സഹോദരനെ ഞങ്ങളോടൊപ്പം അയയ്ക്കുമെങ്കിൽ, ഞങ്ങൾ ചെന്നു താങ്കൾക്ക് ആഹാരം വാങ്ങിക്കൊണ്ടുവരാം. ⁵എന്നാൽ താങ്കൾ അവനെ അയയ്ക്കുന്നില്ലെങ്കിൽ ഞങ്ങൾ പോകുകയില്ല; കാരണം, ‘നിങ്ങളുടെ സഹോദരൻ കൂടെയില്ലാതെ നിങ്ങൾ എന്റെ മുഖം കാണുകയില്ല’ എന്ന് ആ മനുഷ്യൻ പറഞ്ഞിരിക്കുന്നു.”

⁶യിസ്രായേൽ പറഞ്ഞു: “നിങ്ങൾക്കു മറ്റൊരു സഹോദരൻ ഉണ്ടെന്ന് ആ മനുഷ്യനോടു പറഞ്ഞ് നിങ്ങൾ എന്നോട് എന്തിന് ഈ ദ്രോഹം ചെയ്തു?”

⁷അവർ പറഞ്ഞു: “‘നിങ്ങളുടെ പിതാവ് ഇപ്പോഴും ജീവിച്ചിരിപ്പുണ്ടോ? നിങ്ങൾക്കു മറ്റൊരു സഹോദരൻ ഉണ്ടോ?’ എന്നിങ്ങനെ ആ മനുഷ്യൻ ഞങ്ങളെക്കുറിച്ചും ഞങ്ങളുടെ കുടുംബത്തെക്കുറിച്ചും സൂക്ഷ്മമായി ചോദിച്ചു. ഞങ്ങൾ അതിനനുസരിച്ച് ഉത്തരം പറഞ്ഞു. ‘നിങ്ങളുടെ സഹോദരനെ കൊണ്ടുവരുവിൻ’ എന്ന് അവൻ പറയുമെന്ന് ഞങ്ങൾ എങ്ങനെ അറിയും?”

⁸യെഹൂദാ തന്റെ പിതാവായ യിസ്രായേലിനോടു പറഞ്ഞു: “ബാലനെ എന്നോടൊപ്പം അയയ്ക്കുക; നമുക്കു പോകാം; എന്നാൽ ഞങ്ങളും താങ്കളും ഞങ്ങളുടെ കുഞ്ഞുങ്ങളും മരിക്കാതെ ജീവിച്ചിരിക്കും. ⁹ഞാൻ അവന് ഉത്തരവാദിയായിരിക്കും; എന്റെ കൈയിൽനിന്ന് അവനെ ചോദിച്ചുകൊള്ളുക. ഞാൻ അവനെ താങ്കളുടെ അടുക്കൽ തിരികെ കൊണ്ടുവന്നു നിർത്തുന്നില്ലെങ്കിൽ, ഞാൻ എന്നേക്കും താങ്കളുടെ മുമ്പാകെ കുറ്റക്കാരനായിരിക്കും. ¹⁰ഞങ്ങൾ താമസിച്ചിരുന്നില്ലെങ്കിൽ, ഇതിനകം ഞങ്ങൾ രണ്ടുപ്രാവശ്യം മടങ്ങിവന്നിരിക്കുമായിരുന്നു.”

¹¹അവരുടെ പിതാവായ യിസ്രായേൽ അവരോടു പറഞ്ഞു: “അങ്ങനെയാകണമെങ്കിൽ, ഇതു ചെയ്യുവിൻ: ഈ ദേശത്തെ ഉത്തമവിഭവങ്ങൾ നിങ്ങളുടെ ചാക്കുകളിൽ നിറച്ച്, ആ മനുഷ്യന് ഒരു സമ്മാനമായി കൊണ്ടുപോകുവിൻ—അല്പം സുഗന്ധപ്പശ, അല്പം തേൻ, സുഗന്ധവർഗം, മീറ, പിസ്ത, ബദാം. ¹²ഇരട്ടി പണം കൈയിൽ എടുക്കുവിൻ; നിങ്ങളുടെ ചാക്കുകളുടെ വായിൽ മടക്കിവെച്ചിരുന്ന പണവും തിരികെ കൊണ്ടുപോകുവിൻ—ഒരുപക്ഷേ അതു പിഴവായിരിക്കാം. ¹³നിങ്ങളുടെ സഹോദരനെയും കൂട്ടിക്കൊണ്ട് ആ മനുഷ്യന്റെ അടുക്കൽ മടങ്ങിച്ചെല്ലുവിൻ. ¹⁴ഏൽ ഷദ്ദായി—സർവശക്തനായ നമ്മുടെ പിതാവ്—ആ മനുഷ്യന്റെ മുമ്പാകെ നിങ്ങൾക്കു കരുണ നല്കട്ടെ; അവിടുന്ന് നിങ്ങളുടെ മറ്റേ സഹോദരനെയും ബെന്യാമീനെയും വിട്ടയയ്ക്കുമാറാകട്ടെ. ഞാനോ, മക്കളറ്റവനായിത്തീരുന്നെങ്കിൽ, ആയിക്കൊള്ളട്ടെ.”

¹⁵ആ പുരുഷന്മാർ ആ സമ്മാനവും ഇരട്ടി വെള്ളിയും ബെന്യാമീനെയും എടുത്ത് ഈജിപ്തിലേക്കു ചെന്ന് യോസേഫിന്റെ മുമ്പാകെ നിന്നു.

¹⁶ബെന്യാമീൻ അവരോടൊപ്പം ഉള്ളതു കണ്ടപ്പോൾ, യോസേഫ് തന്റെ ഗൃഹവിചാരകനോടു പറഞ്ഞു: “ഈ പുരുഷന്മാരെ വീട്ടിലേക്കു കൂട്ടിക്കൊണ്ടുവരിക; ഒരു മൃഗത്തെ അറുത്ത് ഒരുക്കുക—ഉച്ചയ്ക്ക് ഇവർ എന്നോടൊപ്പം ഭക്ഷണം കഴിക്കും.” ¹⁷യോസേഫ് പറഞ്ഞതുപോലെ ആ മനുഷ്യൻ ചെയ്തു; അവൻ ആ പുരുഷന്മാരെ യോസേഫിന്റെ വീട്ടിലേക്കു കൂട്ടിക്കൊണ്ടുവന്നു. ¹⁸തങ്ങളെ യോസേഫിന്റെ വീട്ടിലേക്കു കൂട്ടിക്കൊണ്ടുവന്നതിനാൽ ആ പുരുഷന്മാർ ഭയപ്പെട്ടു. അവർ പറഞ്ഞു: “ആദ്യതവണ നമ്മുടെ ചാക്കുകളിൽ മടങ്ങിവന്ന പണംനിമിത്തമാണ് നമ്മെ അകത്തേക്കു കൊണ്ടുവന്നിരിക്കുന്നത്—നമ്മെ ആക്രമിച്ച്, നമ്മുടെമേൽ ചാടിവീണ്, നമ്മെ അടിമകളാക്കി പിടിച്ച്, നമ്മുടെ കഴുതകളെ അപഹരിക്കാൻതന്നെ.” ¹⁹അതിനാൽ അവർ യോസേഫിന്റെ വീട്ടിലെ ഗൃഹവിചാരകന്റെ അടുത്തുചെന്ന് വാതില്ക്കൽവെച്ച് അവനോടു സംസാരിച്ചു, ²⁰പറഞ്ഞു: “യജമാനനേ, ദയവായി കേൾക്കണം; ഞങ്ങൾ ആദ്യതവണ ആഹാരം വാങ്ങാൻതന്നെയാണ് ഇവിടെ വന്നത്. ²¹വഴിയമ്പലത്തിൽവെച്ച് ഞങ്ങൾ ചാക്കുകൾ തുറന്നപ്പോൾ, ഓരോരുത്തന്റെയും വെള്ളി തികഞ്ഞ തൂക്കത്തോടെ അവനവന്റെ ചാക്കിന്റെ വായിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു. അതു ഞങ്ങൾ ഞങ്ങളോടൊപ്പം തിരികെ കൊണ്ടുവന്നിരിക്കുന്നു. ²²ആഹാരം വാങ്ങാൻ ഞങ്ങൾ വേറെ പണവും കൊണ്ടുവന്നിട്ടുണ്ട്; എന്നാൽ ആ പണം ഞങ്ങളുടെ ചാക്കുകളിൽ വെച്ചത് ആരെന്ന് ഞങ്ങൾക്ക് അറിഞ്ഞുകൂടാ.”

²³അവൻ പറഞ്ഞു: “നിങ്ങൾക്കു സമാധാനം; ഭയപ്പെടേണ്ട. നിങ്ങളുടെ പിതാവും നിങ്ങളുടെ പിതാവിന്റെ ദൈവവും നിങ്ങളുടെ ചാക്കുകളിൽ നിങ്ങൾക്കു നിധി തന്നതാകുന്നു; നിങ്ങളുടെ പണം എനിക്കു കിട്ടിയിരുന്നു.” പിന്നെ അവൻ ശിമെയോനെ അവരുടെ അടുക്കലേക്കു പുറത്തു കൊണ്ടുവന്നു. ²⁴ആ മനുഷ്യൻ അവരെ യോസേഫിന്റെ വീട്ടിലേക്കു കൂട്ടിക്കൊണ്ടുവന്ന് അവർക്കു വെള്ളം കൊടുത്തു; അവർ കാലുകൾ കഴുകി; അവൻ അവരുടെ കഴുതകൾക്കു തീറ്റയും കൊടുത്തു. ²⁵അവിടെ ഭക്ഷണം കഴിക്കുമെന്നു കേട്ടിരുന്നതിനാൽ, ഉച്ചയ്ക്കു യോസേഫ് വരുമ്പോഴേക്കും അവർ സമ്മാനം ഒരുക്കിവെച്ചു. ²⁶യോസേഫ് വീട്ടിൽ വന്നപ്പോൾ, അവർ കൈയിലുണ്ടായിരുന്ന സമ്മാനം അവന്റെ അടുക്കൽ കൊണ്ടുവന്ന് നിലംവരെ കുനിഞ്ഞ് അവനെ നമസ്കരിച്ചു. ²⁷അവൻ അവരുടെ സുഖവിവരം ചോദിച്ചശേഷം പറഞ്ഞു: “നിങ്ങൾ പറഞ്ഞ ആ വൃദ്ധൻ—നിങ്ങളുടെ പിതാവ്—സുഖമായിരിക്കുന്നുവോ? അദ്ദേഹം ഇപ്പോഴും ജീവിച്ചിരിപ്പുണ്ടോ?”

²⁸അവർ പറഞ്ഞു: “താങ്കളുടെ ദാസനായ ഞങ്ങളുടെ പിതാവ് സുഖമായിരിക്കുന്നു, ഇപ്പോഴും ജീവിച്ചിരിപ്പുണ്ട്.” അവർ കുനിഞ്ഞ് സാഷ്ടാംഗം വീണു നമസ്കരിച്ചു. ²⁹അവൻ തലയുയർത്തി തന്റെ അമ്മയുടെ മകനായ സഹോദരൻ ബെന്യാമീനെ കണ്ടിട്ടു ചോദിച്ചു: “നിങ്ങൾ എന്നോടു പറഞ്ഞ നിങ്ങളുടെ ഇളയ സഹോദരൻ ഇവനോ?” പിന്നെ അവൻ പറഞ്ഞു: “മകനേ, നമ്മുടെ പിതാവ് നിനക്കു കൃപ നല്കട്ടെ.” ³⁰തന്റെ സഹോദരനോടുള്ള കരുണയാൽ ഹൃദയം നിറഞ്ഞ യോസേഫ്, കരയാൻ ഒരിടം തേടി ധൃതിയിൽ പുറത്തേക്കു പോയി; അവൻ തന്റെ മുറിയിൽ കടന്ന് അവിടെവെച്ചു കരഞ്ഞു. ³¹പിന്നെ അവൻ മുഖം കഴുകി പുറത്തു വന്നു; തന്നെത്താൻ അടക്കിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു: “ഭക്ഷണം വിളമ്പുവിൻ.”

³²അവർ അവനു വെവ്വേറെയും അവന്റെ സഹോദരന്മാർക്കു വെവ്വേറെയും അവനോടൊപ്പം ഭക്ഷിക്കുന്ന ഈജിപ്തുകാർക്കു വെവ്വേറെയും വിളമ്പി—ഈജിപ്തുകാർക്ക് എബ്രായരോടൊപ്പം ഭക്ഷണം കഴിക്കാൻ കഴിയുകയില്ല; അത് അവർക്കു വെറുപ്പായിരുന്നു. ³³അവർ അവന്റെ മുമ്പാകെ ഇരുന്നു: ആദ്യജാതൻ തന്റെ ജ്യേഷ്ഠാവകാശപ്രകാരവും ഇളയവൻ തന്റെ പ്രായപ്രകാരവും; ആ പുരുഷന്മാർ പരസ്പരം നോക്കി വിസ്മയിച്ചു. ³⁴അവൻ തന്റെ മേശയിൽനിന്ന് അവർക്ക് ഓഹരികൾ അയച്ചുകൊടുത്തു; ബെന്യാമീന്റെ ഓഹരി മറ്റുള്ളവരുടേതിന്റെ അഞ്ചിരട്ടിയായിരുന്നു. അവർ അവനോടൊപ്പം പാനംചെയ്ത് ആഹ്ലാദിച്ചു.