پيدائش 43 FHB Father's Heart Bible™

43 ¹هاڻي ملڪ ۾ ڏڪار ڏاڍو سخت هو. ²جڏهن مصر مان آندل اناج کائي پورو ڪيائون، تڏهن سندن پيءُ کين چيو تہ ”وري وڃو ۽ اسان لاءِ ٿورو کاڌو خريد ڪري اچو.“

³پر يهودا کيس چيو تہ ”ان ماڻهوءَ اسان کي سختيءَ سان خبردار ڪيو هو تہ ’جيستائين اوهان جو ڀاءُ اوهان سان گڏ نہ هوندو، تيستائين اوهان مون کي منهن نہ ڏسندا.‘ ⁴جيڪڏهن تون اسان جي ڀاءُ کي اسان سان گڏ موڪليندين تہ اسين هيٺ وڃي تو لاءِ کاڌو خريد ڪري اينداسين. ⁵پر جيڪڏهن تون کيس نہ موڪليندين تہ اسين نہ وينداسين، ڇاڪاڻ تہ ان ماڻهوءَ چيو هو تہ ’اوهان جي ڀاءُ کان سواءِ اوهان مون کي منهن نہ ڏسندا.‘“

⁶اسرائيل چيو تہ ”ان ماڻهوءَ کي ٻڌائي تہ اوهان جو هڪ ٻيو ڀاءُ بہ آهي، اوهان مون سان اها بڇڙائي ڇو ڪئي؟“

⁷هنن چيو تہ ”ان ماڻهوءَ اسان بابت ۽ اسان جي ڪٽنب بابت ڏاڍي پڇا ڳاڇا ڪئي تہ ’اوهان جو پيءُ اڃا جيئرو آهي؟ اوهان جو ٻيو ڀاءُ بہ آهي؟‘ اسان کيس انهيءَ موجب جواب ڏنو. اسان کي ڪهڙي خبر هئي تہ هو چوندو تہ ’پنهنجي ڀاءُ کي هيٺ وٺي اچو‘؟“

⁸يهودا پنهنجي پيءُ اسرائيل کي چيو تہ ”ڇوڪري کي مون سان گڏ موڪل، تہ اسين اٿي هلون، جيئن جيئرا رهون ۽ نہ مرون—اسين، تون ۽ اسان جا ٻار. ⁹آءٌ ان جو ضامن ٿيان ٿو—کيس مون کان گھرجان. جيڪڏهن مان کيس موٽائي وٺي نہ آيس ۽ تنهنجي اڳيان بيهاري نہ سگھيس تہ سدائين تنهنجي اڳيان ڏوهاري ٿيندس. ¹⁰ڇالاءِ جو جيڪڏهن اسين دير نہ ڪريون ها تہ هينئر تائين ضرور ٻہ دفعا موٽي اچون ها.“

¹¹تڏهن سندن پيءُ اسرائيل کين چيو تہ ”جيڪڏهن ائين ئي ٿيڻو آهي تہ هي ڪريو: ملڪ جي بهترين پيداوار پنهنجن ٿيلهن ۾ وجھو، ۽ ان ماڻهوءَ لاءِ نذرانو کڻي وڃو—ٿورو بلسان، ٿورو شهد، خوشبودار مصالحا، مُر، پستا ۽ بادام. ¹²پيسا ٻيڻا کڻو، ۽ جيڪي اوهان جين ٻورين جي وات ۾ موٽايا ويا هئا سي بہ ساڻ کڻي وڃو—ٿي سگھي تہ ڀُل ٿي هجي. ¹³پنهنجي ڀاءُ کي بہ وٺو، ۽ اٿي ان ماڻهوءَ ڏانهن موٽي وڃو. ¹⁴ايل شدائي—اسان جو قادر مطلق پيءُ—اوهان کي ان ماڻهوءَ جي اڳيان رحم عطا ڪري، تہ جيئن هو اوهان جي ٻئي ڀاءُ ۽ بنيمين کي ڇڏي ڏئي. رهيو مان، تہ جيڪڏهن مون کي پنهنجن ٻارن کان محروم ٿيڻو آهي تہ ٿيان.“

¹⁵پوءِ انهن ماڻهن نذرانو، ٻيڻي چاندي ۽ بنيمين کي ساڻ کڻي، مصر ۾ هيٺ پهچي يوسف جي اڳيان بيٺا.

¹⁶جڏهن يوسف بنيمين کي سندن ساڻ ڏٺو تڏهن پنهنجي گھر جي مختيار کي چيائين تہ ”انهن ماڻهن کي گھر ۾ وٺي وڃ، جانور ذبح ڪري تيار ڪر—اهي مون سان گڏ ٻپهرن جو ماني کائيندا.“ ¹⁷ان ماڻهوءَ جيئن يوسف چيو هو تيئن ڪيو، ۽ انهن ماڻهن کي يوسف جي گھر ۾ وٺي آيو. ¹⁸ماڻهو ڊڄي ويا، ڇاڪاڻ تہ کين يوسف جي گھر ۾ آندو ويو هو. چيائون تہ ”اسان کي انهن پيسن جي ڪري آندو ويو آهي جيڪي پهريون دفعو اسان جين ٻورين ۾ موٽايا ويا هئا—تہ جيئن اسان تي حملو ڪن، اسان تي ڪڙڪي پون، اسان کي غلام بڻائي پڪڙين ۽ اسان جا گڏھ کسي وٺن.“ ¹⁹تنهنڪري يوسف جي گھر جي مختيار وٽ وڃي دروازي تي ساڻس ڳالهايائون، ²⁰چيائون تہ ”اي منهنجا سائين، عرض آهي تہ اسين پهريون دفعو کاڌو خريد ڪرڻ لاءِ ضرور هيٺ آيا هئاسين. ²¹منزل تي جڏهن اسان پنهنجيون ٻوريون کوليون تڏهن هر ماڻهوءَ جي چاندي پورو وزن ٿي پنهنجي ٻوريءَ جي وات ۾ پئي هئي. اها اسان ساڻ موٽائي آندي آهي. ²²کاڌو خريد ڪرڻ لاءِ اسان ٻيا پيسا بہ آندا آهن، پر خبر ناهي تہ اسان جين ٻورين ۾ ڪنهن وڌا.“

²³هن چيو تہ ”اوهان کي سلامتي هجي، ڊڄو نہ. اوهان جي پيءُ ۽ اوهان جي ابي جي خدا اوهان کي ٻورين ۾ خزانو ڏنو؛ اوهان جي پيسن جي ادائگي مون وٽ پهتي.“ پوءِ شمعون کي ٻاهر ڪڍي کين آندائين. ²⁴ان ماڻهوءَ کين يوسف جي گھر ۾ وٺي وڃي پاڻي ڏنو، پوءِ هنن پير ڌوتا؛ ۽ سندن گڏھن کي چارو ڏنائين. ²⁵تنهنڪري يوسف جي ٻپهرن جو اچڻ تائين هنن نذرانو تيار ڪيو، ڇاڪاڻ تہ هنن ٻڌو هو تہ اتي ماني کائڻي آهي. ²⁶جڏهن يوسف گھر آيو تڏهن هنن پنهنجي هٿن ۾ کڻي آيل نذرانو کيس ڏنو ۽ زمين تائين جھڪي سندس اڳيان سجدو ڪيائون. ²⁷هن سندن حال احوال پڇيو، پوءِ چيائين تہ ”اوهان جو پيءُ—اهو پوڙهو ماڻهو جنهن بابت اوهان ٻڌايو هو—خيريت سان آهي؟ اڃا جيئرو آهي؟“

²⁸هنن چيو تہ ”تنهنجو ٻانهو اسان جو پيءُ خيريت سان آهي، اڃا جيئرو آهي.“ پوءِ هنن جھڪي سجدو ڪيو. ²⁹هن نظر کڻي پنهنجي ڀاءُ بنيمين کي، پنهنجي ماءُ جي پٽ کي ڏسي پڇيو تہ ”ڇا هيءُ اوهان جو سڀ کان ننڍو ڀاءُ آهي جنهن بابت اوهان مون کي ٻڌايو هو؟“ پوءِ چيائين تہ ”اي منهنجا پٽ، اسان جو پيءُ تو تي مهربان ٿئي.“ ³⁰پنهنجي ڀاءُ لاءِ رحم سان ڀرجي، روئڻ لاءِ جاءِ ڳولهيندي، يوسف تڪڙ ۾ ٻاهر نڪتو؛ پنهنجي ڪمري ۾ وڃي اتي روئڻ لڳو. ³¹پوءِ منهن ڌوئي ٻاهر آيو؛ ۽ پاڻ سنڀالي چيائين تہ ”ماني پيش ڪريو.“

³²کيس الڳ، سندس ڀائرن کي الڳ، ۽ ساڻس گڏ کائيندڙ مصرين کي الڳ ماني پيش ڪيائون—ڇاڪاڻ تہ مصري عبرانين سان گڏ ماني نہ ٿا کائي سگھن، اهو سندن لاءِ نفرت جوڳو ڪم آهي. ³³پوءِ سندس اڳيان ويٺا: پهريون ڄاول پنهنجي پهرين ڄمڻ جي حق موجب، ۽ سڀ کان ننڍو پنهنجي ننڍي عمر موجب—ماڻهو هڪ ٻئي ڏانهن ڏسي حيران ٿي ويا. ³⁴هن پنهنجي ميز تان کين حصا موڪليا، پر بنيمين جو حصو ٻين کان پنج ڀيرا وڏو هو. پوءِ هنن ساڻس گڏ پيتو ۽ خوشي ڪيائون.