Purwaning Dumadi 44 FHB Father's Heart Bible™

44 ¹Banjur Yusuf dhawuh marang abdi kang ngurus omahe: “Karung-karunge wong-wong iku kebakana pangan, sakuwate anggone bisa padha ngusung, lan dhuwit salakane saben wong selehna ana ing cangkeme karunge dhewe-dhewe. ²Tuwungku, yaiku tuwung salaka iku, selehna ing cangkeme karunge sing ragil, bareng karo dhuwit tukon gandume.” Abdi mau banjur nindakake apa kang didhawuhake Yusuf. ³Bareng esuk wis padhang, wong-wong mau banjur dililakake mangkat dalah kuldi-kuldine. ⁴Lagi bae padha metu saka kutha, durung nganti adoh, Yusuf banjur dhawuh marang abdine: “Oyaken wong-wong iku. Samangsa wis koksusul, takonana, ‘Yagene kowe padha males ala marang kabecikan? ⁵Apa iki dudu tuwung kang dienggo ngombe bendaraku lan kang dienggo ngramal? Panggawemu iku ala banget.’” ⁶Bareng wis nusul wong-wong mau, abdi mau banjur ngucapake tembung-tembung iku marang wong-wong mau.

⁷Wangsulane wong-wong mau: “Punapaa bendara kula ngendika makaten? Abdi panjenengan sami boten pisan-pisan nindakaken prakawis ingkang makaten punika. ⁸Lah, dhuwit ingkang kula panggih wonten ing cangkeming karung kula, punika sampun kula wangsulaken dhateng panjenengan saking tanah Kanaan. Kadospundi dene kula sami badhe nyolong salaka utawi emas saking griyaning bendara panjenengan? ⁹Pundi abdi panjenengan ingkang kadunungan barang punika, inggih punika ingkang kedah pejah, saha kula sadaya ugi badhe dados batur-tumbasanipun bendara kula.”

¹⁰Abdi mau mangsuli: “Iya becik, kaya kandhamu mau. Sapa kang kadunungan barang iku bakal dadi baturku; dene kowe kabeh liyane padha ora kaluputan.”

¹¹Tumuli saben wong enggal-enggal ngudhunake karunge menyang lemah, banjur saben wong mbukak karunge dhewe-dhewe. ¹²Abdi mau banjur nggoledhahi, wiwit saka kang mbarep nganti tekan kang ragil—lan tuwung mau tinemu ana ing karunge Benyamin. ¹³Wong-wong mau banjur padha nyuwek-nyuwek sandhangane, saben wong banjur ngemoti kuldine maneh, tumuli padha bali menyang kutha.

¹⁴Bareng Yehuda lan para sadulure tekan ing omahe Yusuf, Yusuf isih ana ing kono, tumuli padha sumungkem ing lemah ana ing ngarsane. ¹⁵Yusuf banjur ngandika marang wong-wong mau: “Apa kang wis padha koktindakake iki? Apa kowe padha ora ngerti, yen wong kaya aku iki mesthi bisa ngramal?”

¹⁶Wangsulane Yehuda: “Kula sami badhe matur punapa dhateng bendara kula? Kula badhe criyos punapa? Kadospundi anggen kula saged mbeneraken dhiri kula? Rama kita sampun manggihaken kalepatanipun abdi panjenengan. Lah, kula sami dados batur-tumbasanipun bendara kula, kula sadaya dalah tiyang ingkang kadunungan tuwung punika.” ^a a v16 Yehuda rumangsa yen astane Rama kita kang mbikak kaluputan anggone ngedol Yusuf kang wis suwe kasimpen—kang nuntun para sadulur tumuju marang pamratobat.

¹⁷Nanging Yusuf ngandika: “Aku ora bakal tumindak mangkono. Mung wong kang kadunungan tuwung iku kang bakal dadi baturku. Dene kowe kabeh liyane, padha muliha menyang panggonane bapakmu kanthi slamet.”

¹⁸Yehuda banjur maju lan matur: “Dhuh bendara kula, kula aturi marengaken abdi panjenengan ngunjukaken satembung dhateng bendara kula. Mugi bendara kula sampun ngantos duka dhateng abdi panjenengan, awit panjenengan punika sami kaliyan Sang Prabu Pringon piyambak.

¹⁹Bendara kula sampun ndangu dhateng para abdi panjenengan, pangandikanipun, ‘Apa kowe padha duwe bapak utawa sadulur?’ ²⁰Atur kula dhateng bendara kula, ‘Kula sami gadhah bapak ingkang sampun sepuh, saha gadhah anak neneman ingkang lair nalika bapak sampun sepuh. Sadherekipun sampun pejah, namung piyambakipun ingkang kantun saking anak-anakipun biyungipun, saha dipuntresnani dening bapakipun.’ ²¹Panjenengan lajeng dhawuh dhateng para abdi panjenengan, ‘Gawanen mrene bocah iku, supaya bisa dakdeleng dhewe.’ ²²Atur kula dhateng bendara kula, ‘Lare punika boten saged nilar bapakipun, awit manawi nilar, bapakipun badhe pejah.’ ²³Panjenengan lajeng ngandika dhateng para abdi panjenengan, ‘Manawa adhimu sing ragil ora melu mudhun karo kowe, kowe ora bakal weruh pasuryanku maneh.’ ²⁴Bareng kula sampun wangsul dhateng bapak kula, abdi panjenengan, kula lajeng sami nyariyosaken dhateng piyambakipun sadaya pangandikan panjenengan. ²⁵Lan nalika bapak kula ngandika, ‘Padha balia maneh, tukua pangan sathithik kanggo kita,’ ²⁶atur kula, ‘Kula sami boten saged mangkat. Manawi adhi kula ingkang ragil tumut, kula saged mangkat. Awit kula boten saged sowan dhateng pasuryaning tiyang punika, kajawi manawi adhi kula ingkang ragil tumut kula.’ ²⁷Bapak kula, abdi panjenengan, lajeng ngandika dhateng kula sami, ‘Kowe padha ngerti, yen bojoku nglairake anak lanang loro marang aku. ²⁸Kang siji wis lunga ninggal aku, banjur aku kandha, “Mesthi wis dicabik-cabik”; wiwit iku aku ora tau weruh maneh. ²⁹Manawa iki uga kokjupuk saka ngarepku, banjur ketaman ing bilai, kowe bakal njalari aku kang wis uban iki tumurun menyang kubur kanthi sedhih.’ ³⁰Milanipun, manawi kula wangsul dhateng abdi panjenengan, inggih bapak kula, mangka lare punika boten tumut kula sadaya, mangka nyawanipun bapak kula sampun kaiket dhateng nyawanipun lare punika, ³¹manawi piyambakipun sumerep bilih lare punika boten wonten, piyambakipun badhe pejah, saha para abdi panjenengan badhe njalari abdi panjenengan, inggih bapak kula, tumurun dhateng kubur kanthi prihatos. ³²Awit abdi panjenengan sampun dados tanggelanipun lare punika dhateng bapak kula, aturipun, ‘Manawi kula boten saged ngwangsulaken lare punika dhateng panjenengan, kula ingkang badhe nyangga kalepatan wonten ing ngarsanipun bapak kula ing salaminipun gesang kula.’ ³³Milanipun, kula nyuwun, mugi abdi panjenengan keparenga kantun dados batur-tumbasanipun bendara kula minangka gantosipun lare punika, saha lare punika kaparengna wangsul sesarengan kaliyan para sadherekipun. ^b b v33 Yehuda ngaturake nyawane dhewe minangka gantine Benyamin—iki patuladhan panyulih kang kapisan ing Kitab Suci dening salah sawijining putrane Israel. Gusti Yesus, Sang Singa saka taler Yehuda, kang njangkepi patrap iki sarana ngganteni papan kita ana ing kayu salib. ³⁴Kadospundi anggen kula saged wangsul dhateng bapak kula, manawi lare punika boten tumut kula? Kula boten kiyat ningali bilai ingkang badhe nempuh bapak kula.”