Purwaning Dumadi 45 FHB Father's Heart Bible™

45 ¹Yusuf wis ora bisa ngampet atine ana ngarepe sakehing wong kang padha ngadeg ing sacedhake, mulane banjur nguwuh: “Wong kabeh konen lunga saka ngarepku!” Mula ora ana wong siji-sijia kang nunggoni dheweke, nalika Yusuf nglairake jati dhirine marang para sadulure. ²Yusuf nangis seru banget, nganti wong Mesir padha krungu, lan brayate Sang Prabu Pringon uga padha krungu. ³Yusuf banjur kandha marang para sadulure: “Aku iki Yusuf! Apa bapak isih sugeng?” Nanging para sadulure padha ora bisa mangsuli, awit padha wedi banget ana ing ngarepe.

⁴Yusuf nuli kandha marang para sadulure: “Mara, padha nyedhaka marang aku.” Wong-wong mau banjur padha nyedhak. Yusuf nuli kandha: “Aku iki Yusuf, sadulurmu, kang padha kokedol menyang tanah Mesir.

⁵Saiki aja padha sedhih utawa nggetuni awakmu dhewe marga wis ngedol aku menyang kene, awit Rama kita wis ngutus aku dhisik tinimbang kowe kabeh, supaya ngreksa urip. ⁶Pailan wis rong taun iki ana ing nagara kene; isih kari limang taun maneh, kang ora bakal ana wong mluku utawa panen. ⁷Rama kita wis ngutus aku dhisik tinimbang kowe kabeh, supaya ana turunmu kang isih kari ana ing bumi, lan njaga uripmu dadi golongan gedhe kang slamet. ⁸Dadi saiki, dudu kowe kang ngirim aku mrene, nanging Rama kita—Panjenengane kang wis ndadekake aku dadi bapa tumrap Sang Prabu Pringon, bendara tumrap saisining daleme, lan panguwasa ing saindenging tanah Mesir. ^a a v8 Yusuf ngarani anggone dadi batur-tukon iku minangka pangreksane Rama kita—pialane para sadulur lan rancangan panebuse Sang Rama lumaku ing sajroning prastawa kang padha.

⁹Padha gelisa, munggaha marang bapak, kandhakna marang panjenengane: Putra panjenengan, Yusuf, ngaturi uninga: Rama kita sampun ndadosaken kula panguwasa ing satanah Mesir sadaya. Mugi panjenengan tumunten tedhak dhateng kula; sampun ngantos kasuwen. ¹⁰Panjenengan badhe manggen ing tanah Gosyen, celak kaliyan kula—panjenengan, para putra panjenengan, para wayah panjenengan, menda-menda lan lembu-lembu panjenengan, saha samukawis darbek panjenengan sadaya. ¹¹Kula badhe nyekapi kabetahan panjenengan wonten ing ngriku—awit taksih kantun gangsal taun pailan—supados panjenengan, brayat panjenengan, saha samukawis darbek panjenengan sami boten dhawah ing kamlaratan. ¹²Mripat panjenengan piyambak nyipati, makaten ugi mripatipun sadherek kula, Benyamin, bilih punika saestu lathi kula piyambak ingkang matur dhateng panjenengan. ¹³Kandhakna marang bapak sakehing kaluhuranku ana ing tanah Mesir, lan samubarang kang wis padha kokdeleng. Padha gelisa, bapak gawanen mudhun mrene. ¹⁴Yusuf nuli ngrangkul Benyamin, sadulure, karo nangis, lan Benyamin uga nangis ing gulune.” ¹⁵Yusuf banjur ngaras para sadulure kabeh karo nangis. Sawise iku para sadulure lagi wani guneman karo dheweke.

¹⁶Kabar iku tekan ing daleme Sang Prabu Pringon: “Para sadulure Yusuf wis padha teka.” Sang Prabu Pringon dalah para nayakane padha rena ing panggalih. ¹⁷Sang Prabu Pringon ngandika marang Yusuf: “Kandhakna marang para sadulurmu: padha nindakna mangkene—momotana kewan-kewanmu, banjur mangkata bali menyang tanah Kanaan. ¹⁸Jupuken bapakmu lan brayatmu kabeh, padha sowana mrene marang aku. Aku bakal menehi kowe tanah Mesir kang becik dhewe, lan kowe bakal padha mangan kaluwihaning bumi iku. ¹⁹Kowe wis diparingi dhawuh: kandhakna marang wong-wong mau, ‘Padha nindakna mangkene—padha njupuka kreta saka tanah Mesir kanggo anak-anakmu lan bojo-bojomu, bapakmu gawanen, banjur padha mrene. ²⁰Aja padha nggetuni barang-barangmu—awit samubarang kang becik dhewe ing satanah Mesir iku dadi duwekmu.’”

²¹Para putrane Israel iya banjur padha nglakoni mangkono; Yusuf menehi kreta marang wong-wong mau laras karo dhawuhe Sang Prabu Pringon, lan menehi sangu kanggo ing dalan. ²²Saben wong diwenehi saestel sandhangan salin, nanging Benyamin diwenehi telung atus keping salaka lan limang stel sandhangan salin. ²³Kanggo bapakne, Yusuf ngirim kuldi sepuluh kang padha kamomotan barang-barang kang becik dhewe saka tanah Mesir, lan kuldi wadon sepuluh kang kamomotan gandum, roti, lan pangan kanggo sangune ana ing dalan. ²⁴Yusuf banjur nguntapake para sadulure; nalika padha mangkat, dheweke kandha: “Aja padha tukar padu ana ing dalan.”

²⁵Wong-wong mau banjur padha mangkat saka tanah Mesir, lan tekan ing ngarsane Yakub, bapakne, ana ing tanah Kanaan. ²⁶Banjur padha matur marang Yakub: “Yusuf isih sugeng—malah dadi panguwasa ing satanah Mesir!” Nanging panggalihe Yakub dadi pepes, awit dheweke ora ngandel marang wong-wong mau. ²⁷Nanging bareng wong-wong mau padha nyritakake sakehing tembunge Yusuf marang Yakub, lan Yakub mirsa kreta-kreta kang dikirimake dening Yusuf kanggo ngusung panjenengane, banjur urip maneh semangate Yakub, bapakne. ²⁸Israel banjur ngandika: “Wis cukup! Yusuf, anakku, pranyata isih urip. Aku arep lunga nemoni dheweke sadurunge aku mati.”