Kami teh Yusup

Yusup ngosongkeun rohangan sarta ngagolak ceurikna: Kami Yusup. Manéhna nyarita ka dulur-dulurna anu keur sieun yén maranéhna ulah nyiksa diri — Rama urang ngutus manéhna ti heula pikeun ngajaga nyawa maranéhna. Gorobag-gorobag dimuatan, sarta haté Yakub anu geus kaku hirup deui ngadéngé béja éta.

Pasal 45.

Yusup geus teu bisa deui nahan manahna di hareupeun sakur jalma anu narangtung di gigireunana, tuluy anjeunna ngagero, “Jauhkeun kabeh jalma ti kami!” Jadi taya saurang-urang acan anu tetep aya jeung anjeunna basa Yusup ngenalkeun dirina ka dulur-dulurna. Ceurikna kacida tarikna nepi ka kadenge ku urang Mesir, sarta kadenge ku saeusi karaton Piraun. Saur Yusup ka dulur-dulurna, “Kami teh Yusup! Kumaha bapa, taksih jumeneng keneh?” Dulur-dulurna teu bisa ngajawab, sabab kacida sarieuneunana nyanghareupan anjeunna.

Saur Yusup ka dulur-dulurna, “Mangga, karadeukeun ka kami.” Tuluy maranehna ngaradeukan. Saurna deui, “Kami teh Yusup, dulur maraneh, anu ku maraneh dijual ka Mesir.

Ayeuna mah ulah nalangsa atawa ambek ka diri sorangan ku sabab geus ngajual kami ka dieu, sabab Rama urang anu ngutus kami ti heula ti batan maraneh pikeun ngarahayukeun hirup. Ieu nagara geus dua taun katarajang kalaparan; aya keneh lima taun deui nu moal aya ngawuluku atawa panen. Rama urang ngutus kami ti heula ti batan maraneh pikeun ngariksa saesa-esa turunan maraneh di ieu bumi, sarta ngahirupkeun maraneh jadi hiji golongan gede anu salamet. Jadi ayeuna, lain maraneh anu ngutus kami ka dieu, tapi Rama urang—Mantenna anu ngajadikeun kami bapa pikeun Piraun, gusti pikeun saeusi karatonna, sarta pangagung di sakuliah tanah Mesir. ^a

Geura buru-buru unggah ka bapa, bejakeun ka anjeunna: Yusup, putra Ama, ngunjukkeun: Rama urang parantos ngajadikeun abdi gusti di sakuliah Mesir. Mugi Ama lungsur ka abdi; ulah talangke. Ama bakal linggih di tanah Gosen, caket sareng abdi—Ama, putra-putra Ama, incu-incu Ama, domba sareng sapi-sapi Ama, sareng sagala kagungan Ama. Di ditu abdi bakal nyadiakeun kaperluan pikeun Ama—aya keneh lima taun kalaparan—supaya Ama, saeusi rumah tangga Ama, sareng sagala kagungan Ama, ulah dugi ka kokoro. Tetela ku panon maraneh sorangan, jeung ku panon dulur kami Binyamin, yen enya ieu teh sungut kami sorangan anu keur ngomong ka maraneh. Bejakeun ka bapa sakabeh kamulyaan kami di Mesir, jeung sagala rupa anu geus katenjo ku maraneh. Geura buru-buru bawa bapa ka dieu. Tuluy anjeunna ngarangkul Binyamin, dulurna, bari ceurik, sarta Binyamin oge ceurik dina beuheung anjeunna.” Anjeunna nyium sakabeh dulurna bari ceurik. Sanggeus kitu, dulur-dulurna karek wani ngobrol jeung anjeunna.

Beja eta nepi ka karaton Piraun: “Dulur-dulur Yusup geus daratang.” Hal eta matak bungah ka Piraun jeung ka para pagawe karatonna. Saur Piraun ka Yusup, “Bejakeun ka dulur-dulur maneh: kieu pigaweeun maraneh—muatan sato-sato maraneh, tuluy arindit mulang ka tanah Kanaan. Bawa bapa maraneh jeung saeusi rumah tangga maraneh, tuluy datang ka kami. Kami rek mere ka maraneh tanah Mesir anu pangalusna, sarta maraneh bakal ngadahar hasil bumi anu panglubakna. Maneh oge diparentah: bejakeun ka maranehna, ‘Kieu pigaweeun maraneh—bawa roda-roda ti Mesir pikeun barudak jeung pamajikan maraneh, jeung jait bapa maraneh, tuluy daratang. Ulah hariwang kana barang-barang maraneh—tanah Mesir anu pangalusna bakal jadi milik maraneh.’”

Para putra Israil ngalampahkeun kitu; Yusup mere roda-roda ka maranehna numutkeun parentah Piraun, sarta mere bekel keur di jalan. Masing-masing dibere saperangkat pakean anyar, tapi Binyamin mah dibere tilu ratus keping perak jeung lima perangkat pakean. Ka bapana dikirim sapuluh kalde anu dimuatan barang-barang Mesir pangalusna, jeung sapuluh kalde bikang anu dimuatan gandum, roti, jeung kadaharan keur di perjalanan bapana. Anjeunna ngajurungkeun dulur-dulurna; waktu maranehna rek arindit, saurna, “Ulah paraseya di jalan.”

Tuluy maranehna arindit ti Mesir, nepi ka tempat bapana, Yakub, di tanah Kanaan. Maranehna ngabejaan ka anjeunna, “Yusup teh taksih jumeneng keneh—malah jadi pangagung di sakuliah Mesir!” Tapi manah Yakub ngadadak kerung; anjeunna teu percayaeun ka maranehna. Tapi sanggeus maranehna nyaritakeun sagala omongan Yusup ka maranehna, jeung anjeunna ningali roda-roda anu dikirim ku Yusup pikeun ngangkut anjeunna, sumanget Yakub, bapa maranehna, jadi hirup deui. Saur Israil, “Geus cukup! Yusup, anak kami, taksih jumeneng keneh. Kami rek indit nepungan anjeunna samemeh kami maot.”