Ni ne Yusufu

Yusufu ya fitar da kowa daga ɗakin, ya fashe da kuka: Ni ne Yusufu. Ya gaya wa 'yan'uwansa da suka firgita kada su azabtar da kansu — Ubanmu ne ya aike shi gabansu don ya kiyaye ransu. Aka cika kekunan doki da kaya, zuciyar Yakubu da ta mutu kuma ta farfaɗo da jin labarin.

Babi na 45.

Yusufu ya kāsa daure kansa a gaban dukan waɗanda suke tsaye kusa da shi, sai ya ɗaga murya ya ce, “Ku fitar da kowa daga wurina!” Ba wanda ya rage tare da shi sa'ad da Yusufu ya bayyana kansa ga 'yan'uwansa. Ya yi kuka da ƙarfi har Masarawa suka ji, gidan Fir'auna kuma suka ji. Yusufu ya ce wa 'yan'uwansa, “Ni ne Yusufu! Mahaifina yana da rai har yanzu?” 'Yan'uwansa suka kāsa amsa masa, gama sun firgita a gabansa.

Yusufu ya ce wa 'yan'uwansa, “Ina roƙonku, ku matso kusa da ni.” Sai suka matso kusa. Ya ce, “Ni ne ɗan'uwanku Yusufu, wanda kuka sayar zuwa Masar.

Yanzu kada ku damu ko ku yi fushi da kanku domin kun sayar da ni a nan, gama Ubanmu ne ya aiko ni gabanku domin yă kiyaye rai. Yunwa ta yi shekara biyu a ƙasar ke nan; akwai sauran shekara biyar da ba za a yi noma ko girbi ba. Ubanmu ya aiko ni gabanku domin yă kiyaye muku raguwa a duniya, yă kuma raya ku a matsayin babbar ƙungiyar waɗanda suka tsira. Saboda haka yanzu, ba ku ne kuka aiko ni a nan ba, sai dai Ubanmu—shi ne ya mai da ni uba ga Fir'auna, ubangijin dukan gidansa, da kuma mai mulki a kan dukan ƙasar Masar. ^a

Ku yi sauri, ku haura wurin mahaifina, ku gaya masa, Ɗanka Yusufu ya ce, Ubanmu ya mai da ni ubangijin dukan Masar. Ka sauko wurina; kada ka yi jinkiri. Za ka zauna a Goshen, kusa da ni—kai, da 'ya'yanka, da 'ya'yan 'ya'yanka, da garkunan tumakinka, da na shanunka, da dukan abin da kake da shi. Zan tanada maka a can—akwai sauran shekara biyar na yunwa—domin kai, da gidanka, da dukan abin da kake da shi kada ku fāɗa cikin talauci. Idanunku suna gani, idanun ɗan'uwana Benyamin kuma suna gani, cewa bakina ne da kansa yake magana da ku. Ku gaya wa mahaifina dukan darajata a Masar, da dukan abin da kuka gani. Ku yi sauri ku kawo mahaifina nan ƙasa. Sai ya rungume ɗan'uwansa Benyamin ya yi kuka, Benyamin kuma ya yi kuka a wuyansa.” Ya sumbaci dukan 'yan'uwansa ya yi kuka a kansu. Bayan haka 'yan'uwansa suka yi magana da shi.

Labari ya kai gidan Fir'auna, “'Yan'uwan Yusufu sun zo.” Wannan ya faranta wa Fir'auna da fādawansa rai. Fir'auna ya ce wa Yusufu, “Ka ce wa 'yan'uwanka, ku yi haka—ku ɗora wa dabbobinku kaya, ku tafi, ku koma ƙasar Kan'ana. Ku ɗauki mahaifinku da iyalanku ku zo wurina. Zan ba ku mafi kyau na ƙasar Masar, za ku kuma ci albarkar ƙasar. An umarce ka, ka gaya musu, ‘Ku yi haka—ku ɗauki kekunan jigila daga Masar domin 'ya'yanku da matanku, ku kawo mahaifinku, ku zo. Kada ku damu game da kayanku—mafi kyau na dukan ƙasar Masar naku ne.’”

'Ya'yan Isra'ila suka yi haka; Yusufu ya ba su kekunan jigila bisa ga umarnin Fir'auna, ya kuma ba su guzuri don tafiya. Ya ba kowanne sauyin tufafi, amma Benyamin ya ba shi azurfa dari uku da sauye-sauyen tufafi biyar. Ya aika wa mahaifinsa jakai goma ɗauke da kayayyaki mafi kyau na Masar, da jakai mata goma ɗauke da hatsi, da burodi, da abinci don tafiyarsa. Ya sallami 'yan'uwansa; sa'ad da suke tafiya, ya ce, “Kada ku yi faɗa a hanya.”

Sai suka bar Masar suka zo wurin mahaifinsu Yakubu a Kan'ana. Suka gaya masa, “Yusufu yana da rai har yanzu—shi ne mai mulki a kan dukan Masar!” Amma zuciyarsa ta buge; bai gaskata su ba. Amma sa'ad da suka gaya masa dukan kalmomin da Yusufu ya faɗa musu, ya kuma ga kekunan jigila da Yusufu ya aika don ɗaukarsa, sai ruhun mahaifinsu Yakubu ya farfaɗo. Isra'ila ya ce, “Ya isa! Yusufu ɗana yana da rai har yanzu. Zan tafi in gan shi kafin in mutu.”