Księga Rodzaju 44

44 ¹Potem powiedział zarządcy swojego domu: „Napełnij worki tych ludzi żywnością, ile tylko mogą unieść, i włóż srebro każdego z nich na wierzch jego worka. ²A mój kielich, srebrny kielich, włóż na wierzch worka najmłodszego, razem z jego pieniędzmi za zboże.” I uczynił tak, jak Józef powiedział. ³Skoro tylko rozwidniło się rano, wyprawiono tych ludzi wraz z ich osłami. ⁴Wyszli z miasta, lecz nie byli jeszcze daleko, gdy Józef powiedział swojemu zarządcy: „Ruszaj w pogoń za tymi ludźmi. A gdy ich dogonisz, zapytaj: «Dlaczego odpłaciliście złem za dobro? ⁵Czyż to nie ten kielich, z którego pije mój pan i którego używa do wróżenia? Źle postąpiliście.»” ⁶Gdy ich dogonił, powiedział im te słowa.

⁷Oni odpowiedzieli: „Dlaczego mój pan mówi takie rzeczy? Twoi słudzy nigdy by czegoś takiego nie uczynili. ⁸Przecież srebro, które znaleźliśmy na wierzchu naszych worków, przynieśliśmy ci z powrotem z ziemi Kanaan. Jakże więc mielibyśmy kraść srebro lub złoto z domu twojego pana? ⁹U którego z twoich sług się je znajdzie, ten niech umrze, a my też zostaniemy niewolnikami mojego pana.”

¹⁰On rzekł: „Dobrze, niech będzie, jak mówicie. Ten, u kogo się je znajdzie, zostanie moim niewolnikiem, a wy pozostali będziecie niewinni.”

¹¹Wtedy każdy szybko spuścił swój worek na ziemię i każdy otworzył swój worek. ¹²Przeszukał je, zaczynając od najstarszego, a kończąc na najmłodszym — i znaleziono kielich w worku Beniamina. ¹³Wtedy rozdarli swoje szaty, a każdy z nich obładował swojego osła, i wrócili do miasta.

¹⁴Gdy Juda i jego bracia weszli do domu Józefa, on był tam jeszcze, i padli przed nim na ziemię. ¹⁵Józef powiedział do nich: „Co uczyniliście? Czy nie wiecie, że człowiek taki jak ja na pewno umie wróżyć?”

¹⁶Juda odpowiedział: „Cóż możemy powiedzieć mojemu panu? Co możemy rzec? Jak możemy się usprawiedliwić? Nasz Ojciec wykrył winę twoich sług. Oto jesteśmy niewolnikami mojego pana, zarówno my, jak i ten, u którego znaleziono kielich.” ^a a v16 Juda rozpoznaje rękę naszego Ojca, która odsłania długo skrywaną winę sprzedania Józefa — i przyciąga braci ku pokucie.

¹⁷Lecz on rzekł: „Nigdy bym tego nie uczynił. Tylko ten, w którego ręku znaleziono kielich, zostanie moim niewolnikiem. A wy pozostali idźcie w pokoju do swojego ojca.”

¹⁸Wtedy Juda podszedł do niego i rzekł: „Proszę, mój panie, pozwól twojemu słudze powiedzieć słowo do ciebie. I niech nie zapłonie twój gniew na twojego sługę, bo ty jesteś jak sam faraon.

¹⁹Mój pan zapytał swoich sług: «Czy macie ojca albo brata?» ²⁰Odpowiedzieliśmy mojemu panu: «Mamy starego ojca i młodego syna, zrodzonego na starość. Jego brat umarł, on jeden pozostał z dzieci swojej matki, a ojciec go miłuje.» ²¹Wtedy powiedziałeś swoim sługom: «Przyprowadźcie go do mnie, abym mógł zobaczyć go na własne oczy.» ²²Powiedzieliśmy mojemu panu: «Chłopiec nie może opuścić swojego ojca, bo gdyby go opuścił, jego ojciec by umarł.» ²³Ty zaś powiedziałeś swoim sługom: «Jeśli wasz najmłodszy brat nie przyjdzie z wami, nie zobaczycie więcej mojego oblicza.» ²⁴Gdy wróciliśmy do twojego sługi, mojego ojca, powiedzieliśmy mu to, co rzekłeś. ²⁵A gdy nasz ojciec powiedział: «Idźcie znowu, kupcie nam trochę żywności», ²⁶odpowiedzieliśmy: «Nie możemy iść. Jeśli nasz najmłodszy brat pójdzie z nami, wtedy pójdziemy. Bo nie możemy zobaczyć oblicza tego człowieka, jeśli nie będzie z nami naszego najmłodszego brata.» ²⁷Wtedy twój sługa, mój ojciec, powiedział nam: «Wy wiecie, że moja żona urodziła mi dwóch synów. ²⁸Jeden ode mnie odszedł i powiedziałem: „Na pewno został rozszarpany na strzępy”; i nie widziałem go odtąd. ²⁹Jeśli i tego zabierzecie ode mnie, a spotka go nieszczęście, to w żałości doprowadzicie moją siwą głowę do grobu. ³⁰Gdy więc przyjdę do twojego sługi, mojego ojca, a chłopca nie będzie z nami — a jego życie jest tak związane z życiem chłopca — ³¹gdy zobaczy, że chłopca nie ma, umrze, a twoi słudzy w smutku doprowadzą twojego sługę, naszego ojca, do grobu.» ³²Bo twój sługa poręczył za chłopca przed moim ojcem, mówiąc: «Jeśli go nie przyprowadzę z powrotem do ciebie, będę winny wobec mojego ojca po wszystkie dni mojego życia.» ³³Dlatego proszę, niech twój sługa pozostanie niewolnikiem mojego pana zamiast chłopca, a chłopiec niech wróci ze swoimi braćmi. ^b b v33 Juda ofiarowuje własne życie w miejsce Beniamina — pierwsze w kanonie zastępstwo dokonane przez syna Izraela. Jezus, Lew z pokolenia Judy, wypełnia ten wzór, zajmując nasze miejsce na krzyżu. ³⁴Jakże bowiem mógłbym wrócić do mojego ojca bez chłopca? Nie mógłbym patrzeć na nieszczęście, które spotkałoby mojego ojca.”