Genesis 44 FHB Father's Heart Bible™

44 ¹Toe sê hy vir sy huisbestuurder: “Maak die manne se sakke vol kos, so veel as wat hulle kan dra, en sit elke man se silwer boaan sy sak. ²Sit my beker, die silwerbeker, boaan die jongste se sak, saam met sy graangeld.” Hy het gedoen soos Josef gesê het. ³Sodra dit die oggend lig geword het, is die manne met hulle donkies weggestuur. ⁴Hulle het die stad verlaat en was nog nie ver nie, toe Josef vir sy bestuurder sê: “Jaag die manne agterna. Wanneer jy hulle inhaal, vra vir hulle: ‘Waarom het julle kwaad vir goed vergeld? ⁵Is dit nie die beker waaruit my heer drink en wat hy vir waarsêery gebruik nie? Wat julle gedoen het, is kwaad.’” ⁶Toe hy hulle ingehaal het, het hy hierdie woorde vir hulle gesê.

⁷Hulle sê vir hom: “Waarom sê my heer sulke dinge? U dienaars sal nooit so iets doen nie. ⁸Kyk, ons het die silwer wat ons boaan ons sakke gekry het, vir u van Kanaän af teruggebring. Hoe sou ons silwer of goud uit u heer se huis kon steel? ⁹By wie van u dienaars dit ook al gekry word, sal sterf, en ons sal ook my heer se slawe word.”

¹⁰Hy sê: “Goed—laat dit wees soos julle sê. By wie dit gekry word, sal my slaaf wees; die res van julle is onskuldig.”

¹¹Toe laat elke man gou sy sak op die grond sak, en elke man maak sy sak oop. ¹²Hy het deursoek, van die oudste af begin tot by die jongste—en die beker is in Benjamin se sak gekry. ¹³Toe skeur hulle hulle klere, en elke man laai sy donkie, en hulle keer terug na die stad toe.

¹⁴Toe Juda en sy broers by Josef se huis kom, was hy nog daar, en hulle val voor hom op die grond neer. ¹⁵Josef sê vir hulle: “Wat het julle gedoen? Weet julle nie dat ’n man soos ek sekerlik kan waarsê nie?”

¹⁶Juda sê: “Wat kan ons vir my heer sê? Wat kan ons praat? Hoe kan ons onsself vryspreek? Ons Vader het u dienaars se skuld ontdek. Kyk—ons is my heer se slawe, ons sowel as hy in wie se hand die beker gekry is.” ^a a v16 Juda herken ons Vader se hand wat die lank begrawe skuld van die verkoop van Josef aan die lig bring—en wat die broers na bekering toe trek.

¹⁷Maar hy sê: “Ek sal dit nooit doen nie. Net die man in wie se hand die beker gekry is, sal my slaaf wees. Die res van julle, gaan in vrede terug na julle vader toe.”

¹⁸Toe tree Juda vorentoe en sê: “Asseblief, my heer, laat u dienaar ’n woord met u praat. Moenie vir u dienaar kwaad wees nie, want u is soos die farao self.

¹⁹My heer het sy dienaars gevra: ‘Het julle ’n vader of ’n broer?’ ²⁰Ons het vir my heer gesê: ‘Ons het ’n ou vader, en ’n jong seun wat laat in sy lewe gebore is. Sy broer is dood; hy alleen is oor van sy moeder se kinders, en sy vader het hom lief.’ ²¹Toe sê u vir u dienaars: ‘Bring hom af na my toe sodat ek hom self kan sien.’ ²²Ons het vir my heer gesê: ‘Die seun kan nie sy vader verlaat nie, want as hy dit doen, sal sy vader sterf.’ ²³U het vir u dienaars gesê: ‘As julle jongste broer nie saam met julle afkom nie, sal julle nie weer my gesig sien nie.’ ²⁴Toe ons teruggegaan het na my vader, u dienaar, het ons hom vertel wat u gesê het. ²⁵En toe ons vader sê: ‘Gaan weer, koop vir ons ’n bietjie kos,’ ²⁶het ons gesê: ‘Ons kan nie afgaan nie. As ons jongste broer saam met ons kom, dan sal ons gaan. Want ons kan nie die man se gesig sien as ons jongste broer nie by ons is nie.’ ²⁷Toe sê u dienaar, my vader, vir ons: ‘Julle weet dat my vrou vir my twee seuns gebaar het. ²⁸Een het my verlaat, en ek het gesê: “Sekerlik is hy verskeur”; ek het hom sedertdien nie gesien nie. ²⁹As julle hierdie een ook van my af wegneem, en ’n ongeluk hom tref, sal julle my grys hare met droefheid in die graf laat afdaal. ³⁰So, wanneer ek by u dienaar, my vader, kom en die seun nie by ons is nie, terwyl sy lewe aan die seun se lewe gebonde is, ³¹wanneer hy sien die seun is weg, sal hy sterf, en u dienaars sal u dienaar, ons vader, met droefheid in die graf laat afdaal.’ ³²Want u dienaar het vir my vader vir die seun ingestaan en gesê: ‘As ek hom nie na u toe terugbring nie, sal ek my lewe lank die skuld voor my vader dra.’ ³³Daarom, asseblief, laat u dienaar as my heer se slaaf agterbly in die plek van die seun, en laat die seun saam met sy broers teruggaan. ^b b v33 Juda bied sy eie lewe in Benjamin se plek aan—die eerste kanonieke plaasvervanging deur ’n seun van Israel. Jesus, die Leeu van die stam van Juda, vervul hierdie patroon deur ons plek aan die kruis in te neem. ³⁴Hoe kan ek na my vader toe teruggaan sonder die seun? Ek sal dit nie kan verdra om die ramp te sien wat my vader sal tref nie.”