Ewangelia Jana 20

20 ¹Wczesnym rankiem pierwszego dnia tygodnia, gdy jeszcze było ciemno, Maria Magdalena przyszła do grobu i zobaczyła, że kamień został odsunięty od grobu. ²Pobiegła więc i przyszła do Szymona Piotra oraz do drugiego ucznia, tego, którego Jezus miłował, i powiedziała im: „Zabrali Pana z grobu i nie wiemy, gdzie go położyli”.

³Wyszli więc Piotr i drugi uczeń i skierowali się ku grobowi. ⁴Obaj biegli razem, ale drugi uczeń biegł szybciej niż Piotr i pierwszy dotarł do grobu. ⁵A schyliwszy się, zobaczył leżące płótna, lecz nie wszedł do środka. ⁶Przyszedł za nim także Szymon Piotr, wszedł do grobu i zobaczył leżące płótna ⁷oraz chustę, która była na jego głowie, leżącą nie razem z płótnami, lecz zwiniętą osobno w jednym miejscu. ⁸Wtedy wszedł także drugi uczeń, ten, który pierwszy dotarł do grobu; zobaczył i uwierzył. ⁹Nie rozumieli bowiem jeszcze Pisma, że musi powstać z martwych.

¹⁰Potem uczniowie wrócili do swoich domów. ¹¹Maria zaś stała na zewnątrz przed grobem i płakała. A gdy tak płakała, nachyliła się, by zajrzeć do grobu.

Mój Ojciec i wasz Ojciec

¹²I zobaczyła dwóch aniołów w bieli, siedzących tam, gdzie leżało ciało Jezusa, jednego u głowy, drugiego u nóg. ¹³Zapytali ją: „Kobieto, czemu płaczesz?” Odpowiedziała: „Zabrali mojego Pana i nie wiem, gdzie go położyli”.

¹⁴Gdy to powiedziała, odwróciła się i zobaczyła Jezusa stojącego tam, lecz nie wiedziała, że to Jezus.

¹⁵Jezus powiedział do niej: „Kobieto, czemu płaczesz? Kogo szukasz?” Ona, biorąc go za ogrodnika, powiedziała: „Panie, jeśli ty go zabrałeś, powiedz mi, gdzie go położyłeś, a ja go wezmę”.

¹⁶Jezus powiedział do niej: „Mario”. Ona odwróciła się i powiedziała do niego po aramejsku: „Rabbuni!” (co znaczy Nauczycielu).

¹⁷Jezus powiedział do niej: „Nie trzymaj się mnie, bo jeszcze nie wstąpiłem do Ojca. Ale idź do moich braci i powiedz im: «Wstępuję do mojego Ojca i waszego Ojca»”. ^a a v17 Jezus starannie mówi „mojego Ojca i waszego Ojca” — nigdy po prostu „naszego Ojca” — ponieważ jego synostwo jest wieczne, a nasze jest darem przywrócenia, który otwiera nam przez swoje zmartwychwstanie.

¹⁸Maria Magdalena poszła i oznajmiła uczniom: „Widziałam Pana” — i że to jej powiedział.

Pokój wam

¹⁹Wieczorem tego dnia, pierwszego dnia tygodnia, gdy drzwi były zamknięte tam, gdzie przebywali uczniowie, z obawy przed przywódcami żydowskimi, przyszedł Jezus, stanął pośród nich i powiedział: „Pokój wam”.

²⁰Gdy to powiedział, pokazał im swoje ręce i bok. Uczniowie uradowali się, widząc Pana.

²¹Jezus znów powiedział do nich: „Pokój wam. Jak Ojciec mnie posłał, tak i ja was posyłam”. ²²Gdy to powiedział, tchnął na nich i powiedział im: „Przyjmijcie Ducha Świętego. ²³Jeśli komuś odpuścicie grzechy, są im odpuszczone; jeśli komuś zatrzymacie przebaczenie, jest zatrzymane”.

Tomasza nie było z nimi

²⁴Tomasz zaś, jeden z Dwunastu, zwany Bliźniakiem, nie był z nimi, gdy przyszedł Jezus. ²⁵Inni uczniowie wciąż mu mówili: „Widzieliśmy Pana!” On jednak powiedział im: „Jeśli nie zobaczę na jego rękach śladów gwoździ, nie włożę palca tam, gdzie one były, i nie włożę ręki w jego bok, nigdy nie uwierzę”.

²⁶Osiem dni później jego uczniowie znów byli w domu, a Tomasz z nimi. Choć drzwi były zamknięte, przyszedł Jezus, stanął pośród nich i powiedział: „Pokój wam”. ²⁷Potem powiedział do Tomasza: „Włóż tu swój palec i zobacz moje ręce. Wyciągnij rękę i włóż ją w mój bok. Porzuć wątpienie — uwierz”.

²⁸Tomasz odpowiedział mu: „Pan mój i Ojciec mój!”

²⁹Jezus powiedział do niego: „Uwierzyłeś, ponieważ mnie zobaczyłeś? Błogosławieni, którzy nie widzieli, a uwierzyli”.

Dlaczego to zostało napisane

³⁰Wiele też innych znaków uczynił Jezus wobec swoich uczniów, które nie są zapisane w tej księdze. ³¹Te zaś zostały zapisane, abyście uwierzyli, że Jezus jest Chrystusem, Synem naszego Ojca, i abyście wierząc, mieli życie w jego imieniu.