يوحنا 20 FHB Father's Heart Bible™

20 ¹هفتي جي پهرئين ڏينهن صبح سوير، اڃا اونداهي هئي تہ مريم مگدليني قبر تي اچي پٿر کي قبر تان هٽيل ڏٺائين. ²سو ڊوڙي سمعون پطرس ۽ انهيءَ ٻئي شاگرد وٽ، جنهن تي يسوع کي پيار هو، آئي ۽ کين چيائين تہ ”خداوند کي قبر مان کڻي ويا آهن، ۽ اسان کي خبر ناهي تہ کيس ڪٿي رکيو اٿن.“

³تڏهن پطرس ۽ ٻيو شاگرد نڪري قبر ڏانهن هليا. ⁴ٻئي گڏجي ڊوڙيا، پر ٻيو شاگرد پطرس کان وڌيڪ تيز ڊوڙي پهرين قبر وٽ پهتو. ⁵هن جهڪي ڪتان جا ڪپڙا پيل ڏٺائين، پر اندر نہ ويو. ⁶سمعون پطرس بہ پويان پويان اچي قبر ۾ داخل ٿيو ۽ ڪتان جا ڪپڙا پيل ڏٺائين، ⁷ان سان گڏ اهو رومال بہ، جيڪو سندس مٿي تي هو، ڪتان جي ڪپڙن سان گڏ نہ پيو هو بلڪ هڪ جاءِ تي الڳ ويڙهيل هو. ⁸پوءِ ٻيو شاگرد، جيڪو قبر تي پهرين پهتو هو، سو بہ اندر ويو؛ ڏسي ايمان آندائين. ⁹ڇاڪاڻ تہ اهي اڃا ڪتاب جي انهيءَ ڳالهہ کي نہ سمجهيا هئا تہ هن کي مئلن مان جيئرو اُٿڻو آهي.

¹⁰پوءِ شاگرد پنهنجن گھرن ڏانهن موٽي ويا. ¹¹پر مريم قبر جي ٻاهران روئندي بيٺي هئي. روئندي روئندي قبر ۾ ڏسڻ لاءِ جهڪي.

منهنجو پيءُ ۽ اوهان جو پيءُ

¹²ٻه فرشتا اڇن ڪپڙن ۾ ڏٺائين، جتي يسوع جو لاش پيو هو اتي ويٺل، هڪڙو سيرانديءَ ڏانهن ۽ ٻيو پيرن ڏانهن. ¹³پڇيائونس تہ ”اي عورت، تون ڇو ٿي روئين؟“ هن وراڻيو تہ ”منهنجي خداوند کي کڻي ويا آهن، ۽ مون کي خبر ناهي تہ کيس ڪٿي رکيو اٿن.“

¹⁴هي چئي پوئتي ڦري تہ يسوع کي بيٺل ڏٺائين، پر ڄاتائين نہ تہ اهو يسوع آهي.

¹⁵يسوع کيس چيو تہ ”اي عورت، تون ڇو ٿي روئين؟ ڪنهن کي ٿي ڳولين؟“ هن کيس باغبان سمجهي چيو تہ ”صاحب، جيڪڏهن تو کيس کنيو آهي تہ مون کي ٻڌاءِ تہ کيس ڪٿي رکيو اٿئي، تہ آءٌ کيس کڻي وڃان.“

¹⁶يسوع کيس چيو تہ ”مريم.“ هن ڦري آرامي ٻوليءَ ۾ چيس تہ ”ربوني!“ (جنهن جو مطلب آهي استاد).

¹⁷يسوع کيس چيو تہ ”مون کي نہ چنبڙ، ڇاڪاڻ تہ آءٌ اڃا پيءُ وٽ مٿي نہ چڙهيو آهيان. پر منهنجن ڀائرن وٽ وڃي کين چئہ تہ ’آءٌ پنهنجي پيءُ ۽ اوهان جي پيءُ ڏانهن مٿي چڙهان ٿو.‘“ ^a a v17 يسوع احتياط سان ”منهنجو پيءُ ۽ اوهان جو پيءُ“ چوي ٿو، رڳو ”اسان جو پيءُ“ ڪڏهن بہ نہ، ڇاڪاڻ تہ سندس فرزندي ازلي آهي ۽ اسان جي فرزندي بحالي جو اهو تحفو آهي جيڪو هو پنهنجي جيئري ٿيڻ ذريعي اسان لاءِ کولي ٿو.

¹⁸مريم مگدليني وڃي شاگردن کي ٻڌايو تہ ”مون خداوند کي ڏٺو آهي“، ۽ اهو بہ تہ هن کيس اهي ڳالهيون چيون هيون.

اوهان تي سلامتي هجي

¹⁹انهيءَ ڏينهن، يعني هفتي جي پهرئين ڏينهن، شام جو جڏهن يهودي اڳواڻن جي خوف کان شاگردن جي جاءِ جا دروازا بند هئا، تڏهن يسوع اچي کين وچ ۾ بيهي چيو تہ ”اوهان تي سلامتي هجي.“

²⁰اهو چئي کين پنهنجا هٿ ۽ پاسو ڏيکاريائين. خداوند کي ڏسي شاگرد خوش ٿيا.

²¹يسوع وري کين چيو تہ ”اوهان کي سلامتي هجي. جيئن پيءُ مون کي موڪليو آهي، تيئن آءٌ اوهان کي موڪليان ٿو.“ ²²اهو چئي مٿن ڦوڪ ڏئي کين چيو تہ ”پاڪ روح وٺو. ²³جيڪڏهن اوهين ڪنهن جا گناه معاف ڪندؤ تہ اهي معاف ٿيندا؛ جيڪڏهن ڪنهن کي معافي ڏيڻ کان روڪيندؤ تہ اها روڪيل رهندي.“

ٿوما انهن سان گڏ نہ هو

²⁴پر ٿوما، جيڪو ٻارهن مان هڪ هو ۽ جنهن کي ٻٽو سڏيندا هئا، يسوع جي اچڻ مهل انهن سان گڏ نہ هو. ²⁵ٻين شاگردن کيس ٻڌايو تہ ”اسان خداوند کي ڏٺو آهي!“ پر هن کين چيو تہ ”جيستائين آءٌ سندس هٿن ۾ ڪلن جا نشان نہ ڏسان، پنهنجي آڱر انهن نشانن ۾ نہ وجهان ۽ پنهنجو هٿ سندس پاسي ۾ نہ وجهان، تيستائين ڪڏهن بہ ايمان نہ آڻيندس.“

²⁶اٺن ڏينهن کان پوءِ سندس شاگرد وري گھر اندر هئا ۽ ٿوما بہ انهن سان گڏ هو. دروازا بند هوندي بہ يسوع اچي کين وچ ۾ بيهي چيو تہ ”اوهان تي سلامتي هجي.“ ²⁷پوءِ ٿوما کي چيائين تہ ”پنهنجي آڱر هيڏانهن آڻ ۽ منهنجا هٿ ڏس. پنهنجو هٿ ڊگھو ڪري منهنجي پاسي ۾ وجھ. شڪ ڇڏ، ايمان آڻ.“

²⁸ٿوما وراڻيس تہ ”اي منهنجا خداوند ۽ منهنجا خدا!“

²⁹يسوع کيس چيو تہ ”ڇا تو مون کي ڏسي ايمان آندو آهي؟ مبارڪ آهن اهي، جن نہ ڏٺو تڏهن بہ ايمان آندو.“

هي ڇو لکيو ويو

³⁰يسوع پنهنجي شاگردن جي اڳيان ٻيا بہ ڪيترائي نشان ڏيکاريائين، جيڪي هن ڪتاب ۾ لکيل ناهن. ³¹پر هي انهيءَ لاءِ لکيا ويا آهن تہ اوهين ايمان آڻيو تہ يسوع ئي مسيح، اسان جي پيءُ جو فرزند آهي، ۽ ايمان آڻڻ سان سندس نالي ۾ زندگي حاصل ڪريو.