ڪنڊن جي تاج سان ٺٺولي

ڪوڙا هڻي، ڪنڊن جو تاج پارائي، گهمائي، يسوع کي تڏهن حوالي ڪيو وڃي ٿو جڏهن امامَ چون ٿا ته قيصر کانسواءِ اسان جو ڪو بادشاهه ناهي. هو پنهنجي صليب پاڻ کڻي ٿو، پنهنجي ماءُ کي ان شاگرد جي حوالي ڪري ٿو جنهن سان هن کي پيار هو، چوي ٿو ته پورو ٿيو، ۽ مري ٿو. يوسف ۽ نيڪديمس کيس هڪ باغ ۾ دفنائين ٿا.

باب 19.

پوءِ پيلاطس يسوع کي وٺي چابڪ هڻايا. سپاهين ڪنڊن جو تاج ڳنڍي سندس مٿي تي رکيو ۽ کيس واڱڻائي چوغو پهرايائون. هو وري وري وٽس ايندا هئا ۽ چوندا هئا تہ ”اي يهودين جا بادشاهه، سلامت!“ ۽ سندس منهن تي چماٽون هڻندا هئا.

پيلاطس وري ٻاهر نڪري کين چيو تہ ”ڏسو، آءٌ کيس اوهان ڏانهن ٻاهر ٿو آڻيان، جيئن اوهان کي خبر پوي تہ مون کي هن ۾ ڪو قصور نٿو لڀي.“ پوءِ يسوع ڪنڊن جو تاج ۽ واڱڻائي چوغو پهريل ٻاهر آيو. پيلاطس کين چيو تہ ”هي آهي اهو ماڻهو!“

جڏهن سردار ڪاهنن ۽ پهريدارن کيس ڏٺو، تڏهن رڙيون ڪري چوڻ لڳا تہ ”کيس صليب تي چاڙهه! کيس صليب تي چاڙهه!“ پيلاطس کين چيو تہ ”اوهين پاڻ کيس وٺي صليب تي چاڙهيو، ڇاڪاڻ تہ مون کي هن ۾ ڪو ڏوهه نٿو لڀي.“

يهودين وراڻيو تہ ”اسان وٽ هڪ شريعت آهي، ۽ انهيءَ شريعت موجب هن کي مرڻ گهرجي، ڇاڪاڻ تہ هن پاڻ کي خدا جو فرزند بڻايو.“

جڏهن پيلاطس اها ڳالهه ٻڌي، تڏهن وڌيڪ ڊڄي ويو. وري محل ۾ وڃي يسوع کان پڇيائين تہ ”تون ڪٿان جو آهين؟“ پر يسوع کيس ڪو جواب نہ ڏنو. تنهنڪري پيلاطس چيس تہ ”تون مون سان نہ ڳالهائيندين؟ ڇا تون نٿو ڄاڻين تہ مون کي توکي ڇڏڻ جو اختيار آهي ۽ توکي صليب تي چاڙهڻ جو بہ اختيار آهي؟“

يسوع وراڻيس تہ ”جيڪڏهن مٿان توکي نہ ڏنو وڃي ها، تہ مون تي تنهنجو ڪو اختيار نہ هجي ها. انهيءَ ڪري جنهن مون کي تنهنجي حوالي ڪيو، تنهن جو گناهه وڌيڪ وڏو آهي.“

ان وقت کان پيلاطس کيس ڇڏڻ جي ڪوشش ڪندو رهيو، پر يهودين رڙيون ڪري چيو تہ ”جيڪڏهن تون هن کي ڇڏين ٿو، تہ تون قيصر جو دوست ناهين. جيڪو پاڻ کي بادشاهه ٿو سڏائي، سو قيصر جي مخالفت ٿو ڪري.“

جڏهن پيلاطس اهي ڳالهيون ٻڌيون، تڏهن يسوع کي ٻاهر آڻي ”پٿر جو فرش“ نالي هڪ جاءِ تي عدالت جي ڪرسيءَ تي ويٺو، جنهن کي ارامي ۾ گبتا چون ٿا. اهو فصح جي تياريءَ جو ڏينهن هو، ۽ ڏينهن جي ٻارنهن بجي جو لڳ ڀڳ وقت هو. هن يهودين کي چيو تہ ”هي آهي اوهان جو بادشاهه!“

اهي رڙيون ڪرڻ لڳا تہ ”کيس هٽاءِ! هٽاءِ! صليب تي چاڙهه!“ پيلاطس کانئن پڇيو تہ ”ڇا آءٌ اوهان جي بادشاهه کي صليب تي چاڙهيان؟“ سردار ڪاهنن وراڻيو تہ ”اسان وٽ قيصر کان سواءِ ٻيو ڪو بادشاهه ناهي.“

حوالي ڪيو ويو

تڏهن پيلاطس کيس صليب تي چاڙهڻ لاءِ هنن جي حوالي ڪيو. پوءِ هو يسوع کي وٺي هليا، ۽ هو پنهنجو صليب کڻي ٻاهر ”کوپڙيءَ جي جاءِ“ ڏانهن ويو، جنهن کي ارامي ۾ گلگتا چون ٿا. اتي هنن کيس ٻين ٻن ماڻهن سان گڏ صليب تي چاڙهيو، هڪڙو هڪ پاسي ۽ ٻيو ٻئي پاسي، ۽ يسوع وچ ۾ هو. پيلاطس هڪ تختي بہ لکي صليب تي لڳرائي. ان تي لکيل هو: يسوع ناصري، يهودين جو بادشاهه. گھڻن يهودين اها تختي پڙهي، ڇاڪاڻ تہ جتي يسوع کي صليب تي چاڙهيو ويو، سو هنڌ شهر جي ويجهو هو؛ ۽ اها ارامي، لاطيني ۽ يوناني ۾ لکيل هئي. تنهنڪري يهودي سردار ڪاهنن پيلاطس کي چيو تہ ”’يهودين جو بادشاهه‘ نہ لک، پر ’هن چيو تہ آءٌ يهودين جو بادشاهه آهيان‘ لک.“

پيلاطس وراڻيو تہ ”جيڪي مون لکيو، سو لکيو.“

جڏهن سپاهين يسوع کي صليب تي چاڙهي ڇڏيو، تڏهن سندس ڪپڙا کڻي چار حصا ڪيائون، هر سپاهيءَ لاءِ هڪ حصو، ۽ ڪرتو بہ کنيائون. اهو ڪرتو سبيل کان سواءِ هو، مٿان کان هيٺ تائين هڪ ئي ٽڪري ۾ اڻيل. تنهنڪري هنن هڪ ٻئي کي چيو تہ ”اچو تہ هن کي نہ ڦاڙيون، پر پرچيون وجهي ڏسون تہ ڪنهن جو ٿئي.“ اهو انهيءَ لاءِ ٿيو تہ پاڪ ڪتاب جو اهو لکيل پورو ٿئي تہ ”هنن پاڻ ۾ منهنجا ڪپڙا ورهائي ورتا، ۽ منهنجي پوشاڪ لاءِ پرچيون وڌائون.“ تنهنڪري سپاهين اهو ئي ڪيو.

يسوع جي صليب جي ويجهو سندس ماءُ، سندس ماءُ جي ڀيڻ، ڪلوپاس جي زال مريم ۽ مريم مگدلي بيٺيون هيون.

يسوع پنهنجي ماءُ کي ۽ جنهن شاگرد سان هو پيار ڪندو هو تنهن کي اتي بيٺل ڏسي، ماءُ کي چيو تہ ”اي عورت، هي ڏس تنهنجو پٽ!“ پوءِ شاگرد کي چيائين تہ ”هيءَ آهي تنهنجي ماءُ.“ ان ئي گھڙيءَ کان شاگرد کيس پنهنجي گھر وٺي ويو.

پورو ٿيو

انهيءَ کان پوءِ يسوع اهو ڄاڻي تہ هاڻي سڀ ڪجهه پورو ٿي چڪو آهي، پاڪ ڪتاب پورو ٿيڻ لاءِ چيو تہ ”مون کي اڃ لڳي آهي.“

اتي سرڪي سان ڀريل هڪ ٿانءُ رکيل هو؛ هنن ان ۾ سنج ڀيڙي، زوفا جي ڪاني تي کوڙي، سندس وات تائين کنيو.

يسوع سرڪو چکي چيو تہ ”پورو ٿيو.“ پوءِ مٿو نوائي پنهنجو روح ڏئي ڇڏيائين.

ڇاڪاڻ تہ اهو تياريءَ جو ڏينهن هو، ۽ يهودين نہ ٿي چاهيو تہ سبت جي ڏينهن لاش صليب تي رهن—ڇاڪاڻ تہ اهو سبت خاص ڏينهن هو—تنهنڪري هنن پيلاطس کي عرض ڪيو تہ سندن ٽنگون ڀڃيون وڃن ۽ لاش لاهيا وڃن. تنهنڪري سپاهين اچي پهرين ماڻهوءَ جون ٽنگون ڀڳيون، پوءِ انهيءَ ٻئي جون بہ جيڪو ساڻس گڏ صليب تي چاڙهيل هو. پر جڏهن يسوع وٽ آيا ۽ ڏٺائون تہ هو اڳ ئي مري چڪو آهي، تڏهن سندس ٽنگون نہ ڀڳائون. پر سپاهين مان هڪ سندس پاسي ۾ ڀالو کوڙيو، تہ ساڳي گھڙيءَ رت ۽ پاڻي نڪري آيا. ^a اکين ڏٺي شاهدي ڏني آهي—سندس شاهدي سچي آهي، ۽ هو ڄاڻي ٿو تہ سچ ٿو ڳالهائي—تہ اوهين بہ ايمان آڻيو. ڇاڪاڻ تہ اهي ڳالهيون انهيءَ لاءِ ٿيون تہ پاڪ ڪتاب پورو ٿئي تہ ”سندس هڪ بہ هڏو نہ ڀڳو ويندو.“ وري ٻئي پاڪ ڪتاب ۾ بہ آهي تہ ”جنهن کي هنن ڇيد ڪيو، تنهن ڏانهن هو نهاريندا.“

يوسف ۽ نيقوديمس

انهن کان پوءِ ارمٿيا جي يوسف—جيڪو يسوع جو شاگرد هو، پر يهودين جي خوف کان ڳجھو—پيلاطس کان گذارش ڪئي تہ کيس يسوع جو لاش لاهڻ جي اجازت ڏئي. پيلاطس اجازت ڏني، تہ هن اچي لاش لاٿو. نيقوديمس، جيڪو پهريون ڀيرو يسوع وٽ رات جو آيو هو، سو بہ مُر ۽ عود جو ملايل مصالحو، اٽڪل پنجھتر پائونڊ کڻي آيو. هنن يسوع جو لاش کنيو ۽ يهودين جي دفن جي رسم موجب ان کي خوشبوئن سان گڏ ڪفن جي ڪپڙن ۾ ويڙهيائون. جتي کيس صليب تي چاڙهيو ويو، اتي هڪ باغ هو، ۽ باغ ۾ هڪ نئين قبر هئي، جنهن ۾ اڃا ڪنهن کي نہ رکيو ويو هو. ڇاڪاڻ تہ اهو يهودين جي تياريءَ جو ڏينهن هو، ۽ قبر ويجهي هئي، تنهنڪري هنن يسوع کي اتي رکيو.