یوحنا 20

20 ¹بامدادانِ نخستین روزِ هفته، هنگامی که هنوز تاریک بود، مریمِ مَجدَلیه بر سرِ قبر آمد و دید که سنگ از آن برداشته شده است. ²پس دوان‌دوان نزد شمعونِ پطرس و آن شاگردِ دیگر که عیسی او را دوست می‌داشت آمد و به ایشان گفت: «خداوند را از قبر برده‌اند و نمی‌دانیم کجا گذاشته‌اندش.»

³پس پطرس و آن شاگردِ دیگر بیرون شدند و به سوی قبر رفتند. ⁴هر دو با هم می‌دویدند، اما آن شاگردِ دیگر تندتر از پطرس دوید و پیش‌تر به قبر رسید. ⁵و خم شده، دید که پارچه‌های کتانی آنجا نهاده است، اما داخل نشد. ⁶آنگاه شمعونِ پطرس نیز که از پیِ او می‌آمد رسید و به درونِ قبر رفت و دید که پارچه‌های کتانی آنجا نهاده است، ⁷و آن دستمالی که بر سرِ او بود، نه با پارچه‌های کتانی، بلکه جدا در جایی پیچیده و نهاده شده بود. ⁸آنگاه آن شاگردِ دیگر که نخست به قبر رسیده بود، او نیز به درون رفت؛ و دید و ایمان آورد. ⁹زیرا هنوز کتاب‌مقدّس را درنیافته بودند که او باید از مردگان برخیزد.

¹⁰پس شاگردان به خانه‌های خود بازگشتند. ¹¹اما مریم بیرونِ قبر ایستاده، می‌گریست. و چون می‌گریست، خم شد تا درونِ قبر را بنگرد.

پدرِ من و پدرِ شما

¹²و دو فرشته را در جامه‌های سفید دید، نشسته در جایی که پیکرِ عیسی نهاده شده بود، یکی به سویِ سر و دیگری به سویِ پاها. ¹³از او پرسیدند: «ای زن، چرا می‌گریی؟» پاسخ داد: «خداوندِ مرا برده‌اند و نمی‌دانم کجا گذاشته‌اندش.»

¹⁴این را گفت و روی برگردانید و عیسی را دید که ایستاده است، اما نشناخت که عیسی است.

¹⁵عیسی به او گفت: «ای زن، چرا می‌گریی؟ کِه را می‌جویی؟» او که گمان می‌کرد باغبان است، گفت: «ای آقا، اگر تو او را برده‌ای، به من بگو کجا گذاشته‌ای‌اش تا او را ببرم.»

¹⁶عیسی به او گفت: «مریم.» او روی برگردانید و به زبانِ آرامی به وی گفت: «رَبّونی!» (که به معنیِ استاد است).

¹⁷عیسی به او گفت: «به من میاویز، زیرا هنوز نزدِ پدر بالا نرفته‌ام. اما نزدِ برادرانم برو و به ایشان بگو: ‹من نزدِ پدرِ خود و پدرِ شما، بالا می‌روم.›» ^a a v17 عیسی به‌دقّت می‌گوید «پدرِ من و پدرِ شما» ــ و هرگز به‌سادگی «پدرِ ما» ــ زیرا پسری‌اش ازلی است و پسری ما هدیهٔ بازآوردی است که او با رستاخیزِ خویش بر ما می‌گشاید.

¹⁸مریمِ مَجدَلیه رفت و به شاگردان خبر داد: «خداوند را دیدم»، و اینکه او این چیزها را به وی گفته بود.

سلام بر شما باد

¹⁹غروبِ همان روز، نخستین روزِ هفته، هنگامی که درها از ترسِ سرانِ یهود بسته بود و شاگردان آنجا بودند، عیسی آمد و در میانِ ایشان ایستاد و گفت: «سلام بر شما باد.»

²⁰این را گفت و دست‌ها و پهلوی خود را به ایشان نشان داد. شاگردان از دیدنِ خداوند شادمان شدند.

²¹عیسی باز به ایشان گفت: «سلام بر شما باد. همان‌گونه که پدر مرا فرستاد، من نیز شما را می‌فرستم.» ²²این را گفت و بر ایشان دمید و به ایشان گفت: «روح‌القدس را بیابید. ²³اگر گناهانِ کسی را بیامرزید، آمرزیده می‌شود؛ و اگر آمرزش را از کسی بازدارید، بازداشته می‌شود.»

توما با ایشان نبود

²⁴و توما، یکی از آن دوازده تن، که او را دوقلو می‌خواندند، هنگامی که عیسی آمد با ایشان نبود. ²⁵شاگردانِ دیگر پیوسته به او می‌گفتند: «خداوند را دیده‌ایم!» اما او به ایشان گفت: «تا جایِ میخ‌ها را در دست‌هایش نبینم و انگشتِ خود را در جایِ میخ‌ها نگذارم و دستِ خود را در پهلویش ننهم، هرگز ایمان نخواهم آورد.»

²⁶هشت روز بعد، شاگردانش باز درونِ خانه بودند و توما نیز با ایشان بود. با آنکه درها بسته بود، عیسی آمد و در میانِ ایشان ایستاد و گفت: «سلام بر شما باد.» ²⁷آنگاه به توما گفت: «انگشتِ خود را اینجا بگذار و دست‌هایم را ببین. دستِ خود را پیش آور و در پهلویم بگذار. شک را واگذار ــ ایمان بیاور.»

²⁸توما در پاسخِ او گفت: «خداوندِ من و پدرِ من!»

²⁹عیسی به او گفت: «آیا چون مرا دیدی ایمان آوردی؟ خوشا به حالِ آنان که ندیده، ایمان می‌آورند.»

چرا این نوشته شد

³⁰عیسی نشانه‌های بسیارِ دیگری نیز در برابرِ شاگردانِ خود به‌جا آورد که در این کتاب نوشته نشده است. ³¹اما اینها نوشته شد تا ایمان آورید که عیسی همان مسیح است، پسرِ پدرِ ما، و با ایمان آوردن، در نامِ او حیات داشته باشید.