योहान 20

20 ¹ आठवड्याच्या पहिल्या दिवशी, पहाटे अंधार असतानाच, मरीया मग्दालिया कबरेकडे आली आणि तिने पाहिले की कबरेवरचा दगड काढून टाकलेला आहे. ² म्हणून ती धावत शिमोन पेत्राकडे आणि येशूची ज्याच्यावर प्रीति होती त्या दुसऱ्या शिष्याकडे आली आणि त्यांना म्हणाली, “त्यांनी प्रभूला कबरेतून नेले आहे, आणि त्यांनी त्याला कोठे ठेवले हे आम्हांला ठाऊक नाही.”

³ तेव्हा पेत्र व तो दुसरा शिष्य निघाले आणि कबरेकडे गेले. ⁴ दोघेही एकत्र धावले, पण तो दुसरा शिष्य पेत्रापेक्षा वेगाने धावला आणि आधी कबरेजवळ पोहोचला. ⁵ आणि वाकून पाहताना त्याने तागाची वस्त्रे तेथे पडलेली पाहिली, पण तो आत गेला नाही. ⁶ त्याच्यामागून शिमोन पेत्र आला आणि कबरेत आत शिरला; त्याने तागाची वस्त्रे तेथे पडलेली पाहिली, ⁷ आणि जो रुमाल त्याच्या डोक्यावर होता तो तागाच्या वस्त्रांबरोबर पडलेला नसून वेगळा एका ठिकाणी घडी करून ठेवलेला होता. ⁸ मग जो दुसरा शिष्य आधी कबरेजवळ पोहोचला होता तोही आत गेला; त्याने पाहिले आणि विश्वास ठेवला. ⁹ कारण तो मेलेल्यांतून पुन्हा उठला पाहिजे, हे शास्त्रवचन त्यांना अजूनही समजले नव्हते.

¹⁰ मग शिष्य आपापल्या घरी परत गेले. ¹¹ पण मरीया रडत कबरेबाहेर उभी राहिली. रडत असताना ती वाकून कबरेत डोकावून पाहू लागली.

माझा पिता आणि तुमचा पिता

¹² आणि जेथे येशूचे शरीर ठेवले होते तेथे तिने पांढऱ्या वस्त्रांतील दोन देवदूत बसलेले पाहिले — एक उशाशी आणि एक पायथ्याशी. ¹³ त्यांनी तिला विचारले, “बाई, तू का रडतेस?” तिने उत्तर दिले, “त्यांनी माझ्या प्रभूला नेले आहे, आणि त्यांनी त्याला कोठे ठेवले हे मला ठाऊक नाही.”

¹⁴ असे म्हणून ती मागे वळली आणि तिने येशूला तेथे उभे असलेले पाहिले, पण तो येशू आहे हे तिला कळले नाही.

¹⁵ येशू तिला म्हणाला, “बाई, तू का रडतेस? तू कोणाला शोधतेस?” तो माळी आहे असे समजून ती म्हणाली, “महाराज, तुम्ही त्याला घेऊन गेला असाल, तर त्याला कोठे ठेवले हे मला सांगा, म्हणजे मी त्याला घेऊन जाईन.”

¹⁶ येशू तिला म्हणाला, “मरीया.” तिने वळून त्याला अरामी भाषेत म्हटले, “रब्बोनी!” (म्हणजे गुरुजी).

¹⁷ येशू तिला म्हणाला, “मला धरून राहू नकोस, कारण मी अजून पित्याकडे वर गेलो नाही. पण माझ्या बांधवांकडे जा आणि त्यांना सांग, ‘मी माझ्या पित्याकडे व तुमच्या पित्याकडे वर जात आहे.’” ^a a v17 येशू काळजीपूर्वक “माझा पिता व तुमचा पिता” असे म्हणतो — कधीही केवळ “आमचा पिता” असे नाही — कारण त्याचे पुत्रत्व सार्वकालिक आहे, तर आपले पुत्रत्व हे त्याने आपल्या पुनरुत्थानाद्वारे आपल्याला उघडून दिलेले पुनर्स्थापनेचे दान आहे.

¹⁸ मरीया मग्दालिया गेली आणि तिने शिष्यांना सांगितले, “मी प्रभूला पाहिले,” आणि त्याने तिला या गोष्टी सांगितल्या होत्या हेही सांगितले.

तुम्हांला शांती असो

¹⁹ त्याच दिवशी, म्हणजे आठवड्याच्या पहिल्या दिवशी संध्याकाळी, यहूदी पुढाऱ्यांच्या भीतीमुळे शिष्य जेथे होते तेथील दारे बंद असताना, येशू आला, त्यांच्यामध्ये उभा राहिला आणि म्हणाला, “तुम्हांला शांती असो.”

²⁰ असे म्हणून त्याने त्यांना आपले हात व आपली कूस दाखवली. प्रभूला पाहून शिष्यांना आनंद झाला.

²¹ येशू पुन्हा त्यांना म्हणाला, “तुम्हांला शांती असो. जसे पित्याने मला पाठवले आहे, तसे मीही तुम्हांला पाठवतो.” ²² असे म्हणून त्याने त्यांच्यावर फुंकर घातली आणि त्यांना म्हणाला, “पवित्र आत्मा घ्या. ²³ जर तुम्ही कोणाच्या पापांची क्षमा केली, तर ती क्षमा होतील; जर तुम्ही कोणाला क्षमा नाकारली, तर ती नाकारलेली राहतील.”

थोमा त्यांच्याबरोबर नव्हता

²⁴ आता, बारा जणांपैकी एक, ज्याला जुळा म्हणत, तो थोमा येशू आला तेव्हा त्यांच्याबरोबर नव्हता. ²⁵ दुसरे शिष्य त्याला सांगत राहिले, “आम्ही प्रभूला पाहिले!” पण तो त्यांना म्हणाला, “त्याच्या हातांतील खिळ्यांचे व्रण मी पाहीन, आणि ते जेथे होते तेथे माझे बोट ठेवीन, आणि माझा हात त्याच्या कुशीत घालीन, तोवर मी मुळीच विश्वास ठेवणार नाही.”

²⁶ आठ दिवसांनंतर त्याचे शिष्य पुन्हा घरात होते आणि थोमाही त्यांच्याबरोबर होता. दारे बंद असूनही येशू आला, त्यांच्यामध्ये उभा राहिला आणि म्हणाला, “तुम्हांला शांती असो.” ²⁷ मग तो थोमाला म्हणाला, “तुझे बोट इकडे ठेव, माझे हात पाहा. तुझा हात पुढे कर आणि माझ्या कुशीत घाल. संशय सोडून दे — विश्वास ठेव.”

²⁸ थोमाने त्याला उत्तर दिले, “माझा प्रभु आणि माझा पिता!”

²⁹ येशू त्याला म्हणाला, “तू मला पाहिलेस म्हणून विश्वास ठेवलास काय? ज्यांनी पाहिले नाही, तरीही विश्वास ठेवला, ते धन्य.”

हे का लिहिले गेले

³⁰ येशूने आपल्या शिष्यांसमोर आणखी पुष्कळ चिन्हे केली, जी या पुस्तकात लिहिलेली नाहीत. ³¹ पण हे यासाठी लिहिले आहे की, येशू हाच ख्रिस्त, आमच्या पित्याचा पुत्र आहे असा तुम्ही विश्वास ठेवावा, आणि विश्वास ठेवून त्याच्या नावाने जीवन मिळवावे.