ଗଡ଼ାଇଦିଆଯାଇଥିବା ପଥର

ମରିୟମ ଦେଖନ୍ତି ପଥର ଘୁଞ୍ଚିଯାଇଛି, ଏବଂ ଯୀଶୁ ତାଙ୍କ ନାମ ଧରି ଡାକିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେ ତାହାଙ୍କୁ ମାଳୀ ବୋଲି ଭାବନ୍ତି। ସେ ତାଙ୍କୁ ଏହି ବାର୍ତ୍ତା ଦେଇ ପଠାନ୍ତି ଯେ ସେ ମୋର ପିତା ଓ ତୁମମାନଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଊର୍ଦ୍ଧ୍ୱଗମନ କରୁଛନ୍ତି। କବାଟ ବନ୍ଦ କରି ରହିଥିବା ଶିଷ୍ୟମାନଙ୍କ ଉପରେ ସେ ଆତ୍ମାଙ୍କୁ ଫୁଙ୍କି ଦିଅନ୍ତି ଏବଂ ଥୋମାଙ୍କୁ କ୍ଷତସବୁ ଛୁଇଁବାକୁ ଦିଅନ୍ତି।

ଅଧ୍ୟାୟ 20।

ସପ୍ତାହର ପ୍ରଥମ ଦିନରେ, ପ୍ରତ୍ୟୁଷରେ, ଅନ୍ଧକାର ଥିବା ବେଳେ, ମଗ୍‌ଦଲୀନୀ ମରିୟମ ସମାଧି ନିକଟକୁ ଆସି ସମାଧିରୁ ପଥର ଦୂରୀକୃତ ହୋଇଥିବା ଦେଖିଲେ। ଏଣୁ ସେ ଦୌଡ଼ି ଯାଇ ଶିମୋନ ପିତର ଓ ଯୀଶୁ ଯାହାଙ୍କୁ ପ୍ରେମ କରୁଥିଲେ, ସେହି ଅନ୍ୟ ଶିଷ୍ୟଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସି ସେମାନଙ୍କୁ କହିଲେ, “ସେମାନେ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ସମାଧିରୁ ନେଇଯାଇଅଛନ୍ତି, ଆଉ ତାହାଙ୍କୁ କେଉଁଠାରେ ରଖିଅଛନ୍ତି, ତାହା ଆମ୍ଭେମାନେ ଜାଣୁ ନାହୁଁ।”

ତେଣୁ ପିତର ଓ ସେହି ଅନ୍ୟ ଶିଷ୍ୟ ବାହାରି ସମାଧି ଆଡ଼କୁ ଗଲେ। ଦୁହେଁ ଏକତ୍ର ଦୌଡ଼ିଲେ, କିନ୍ତୁ ସେହି ଅନ୍ୟ ଶିଷ୍ୟ ପିତରଙ୍କଠାରୁ ଅଧିକ ଶୀଘ୍ର ଦୌଡ଼ି ପ୍ରଥମେ ସମାଧି ନିକଟରେ ପହଞ୍ଚିଲେ। ଆଉ ନଇଁ ପଡ଼ି ସେ ସେଠାରେ ଶୁକ୍ଲ ବସ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକ ପଡ଼ିଥିବା ଦେଖିଲେ, କିନ୍ତୁ ଭିତରକୁ ଗଲେ ନାହିଁ। ତାହାଙ୍କ ପଛେ ପଛେ ଶିମୋନ ପିତର ଆସି ପହଞ୍ଚି ସମାଧି ଭିତରକୁ ଗଲେ, ଆଉ ସେଠାରେ ଶୁକ୍ଲ ବସ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକ ପଡ଼ିଥିବା ଦେଖିଲେ, ପୁଣି ତାହାଙ୍କ ମସ୍ତକରେ ଥିବା ବସ୍ତ୍ର ସେହି ଶୁକ୍ଲ ବସ୍ତ୍ର ସହିତ ନ ପଡ଼ି ଏକ ସ୍ଥାନରେ ପୃଥକ୍‌ ଭାବେ ଗୁଡ଼ାଇ ରଖାଯାଇଥିବା ଦେଖିଲେ। ସେତେବେଳେ ଯେଉଁ ଅନ୍ୟ ଶିଷ୍ୟ ପ୍ରଥମେ ସମାଧି ନିକଟରେ ପହଞ୍ଚିଥିଲେ, ସେ ମଧ୍ୟ ଭିତରକୁ ଗଲେ; ସେ ଦେଖି ବିଶ୍ଵାସ କଲେ। କାରଣ ତାହାଙ୍କୁ ଅବଶ୍ୟ ମୃତମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଉଠିବାକୁ ହେବ ବୋଲି ଯେଉଁ ଶାସ୍ତ୍ରବାକ୍ୟ ଥିଲା, ତାହା ସେମାନେ ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ବୁଝି ନ ଥିଲେ।

ତେଣୁ ଶିଷ୍ୟମାନେ ଆପଣା ଆପଣା ଗୃହକୁ ଫେରିଗଲେ। କିନ୍ତୁ ମରିୟମ ରୋଦନ କରୁ କରୁ ସମାଧି ବାହାରେ ଠିଆ ହୋଇ ରହିଲେ। ରୋଦନ କରୁ କରୁ ସେ ନଇଁ ପଡ଼ି ସମାଧି ଭିତରକୁ ଅନାଇଲେ,

ମୋହର ପିତା ଓ ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତା

ଆଉ ଯୀଶୁଙ୍କ ଶରୀର ଯେଉଁଠାରେ ଶୟନ କରିଥିଲା, ସେଠାରେ ଶୁକ୍ଲ ବସ୍ତ୍ର ପରିହିତ ଦୁଇ ଦୂତଙ୍କୁ ଉପବିଷ୍ଟ ଦେଖିଲେ, ଜଣେ ମସ୍ତକ ଆଡ଼େ ଓ ଜଣେ ଚରଣ ଆଡ଼େ। ସେମାନେ ତାହାଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ, “ନାରୀ, କାହିଁକି ରୋଦନ କରୁଅଛ?” ସେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, “ସେମାନେ ମୋହର ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ନେଇଯାଇଅଛନ୍ତି, ଆଉ ତାହାଙ୍କୁ କେଉଁଠାରେ ରଖିଅଛନ୍ତି, ତାହା ମୁଁ ଜାଣେ ନାହିଁ।”

ଏହା କହି ସେ ବୁଲିପଡ଼ି ଯୀଶୁଙ୍କୁ ଠିଆ ହୋଇଥିବା ଦେଖିଲେ, ମାତ୍ର ସେ ଯେ ଯୀଶୁ ଅଟନ୍ତି, ତାହା ଜାଣି ନ ଥିଲେ।

ଯୀଶୁ ତାହାଙ୍କୁ କହିଲେ, “ନାରୀ, କାହିଁକି ରୋଦନ କରୁଅଛ? କାହାକୁ ଖୋଜୁଅଛ?” ସେ ତାହାଙ୍କୁ ଉଦ୍ୟାନରକ୍ଷକ ବୋଲି ମନେ କରି କହିଲେ, “ହେ ମହାଶୟ, ଆପଣ ଯଦି ତାହାଙ୍କୁ ନେଇଯାଇଅଛନ୍ତି, ତେବେ ତାହାଙ୍କୁ କେଉଁଠାରେ ରଖିଅଛନ୍ତି, ତାହା ମୋତେ କୁହନ୍ତୁ, ଆଉ ମୁଁ ତାହାଙ୍କୁ ନେଇଯିବି।”

ଯୀଶୁ ତାହାଙ୍କୁ କହିଲେ, “ମରିୟମ।” ସେ ବୁଲିପଡ଼ି ଏବ୍ରୀ ଭାଷାରେ ତାହାଙ୍କୁ କହିଲେ, “ରାବ୍ବୂନୀ!” (ଯାହାର ଅର୍ଥ ଗୁରୁ)।

ଯୀଶୁ ତାହାଙ୍କୁ କହିଲେ, “ମୋତେ ଧରି ରଖ ନାହିଁ, କାରଣ ମୁଁ ଏପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପିତାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆରୋହଣ କରି ନାହିଁ। କିନ୍ତୁ ତୁମ୍ଭେ ମୋହର ଭାଇମାନଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯାଇ ସେମାନଙ୍କୁ କୁହ, ‘ମୁଁ ମୋହର ପିତା ଓ ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆରୋହଣ କରୁଅଛି।’” ^a

ମଗ୍‌ଦଲୀନୀ ମରିୟମ ଯାଇ ଶିଷ୍ୟମାନଙ୍କୁ କହିଲେ, “ମୁଁ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଦେଖିଅଛି,” ଆଉ ସେ ତାହାଙ୍କୁ ଏହିସବୁ କଥା କହିଅଛନ୍ତି ବୋଲି ଜଣାଇଲେ।

ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କ ପ୍ରତି ଶାନ୍ତି ହେଉ

ସେହି ଦିନ, ଅର୍ଥାତ୍‌ ସପ୍ତାହର ପ୍ରଥମ ଦିନ ସନ୍ଧ୍ୟା ବେଳେ, ଯିହୁଦୀ ନେତାମାନଙ୍କ ଭୟ ହେତୁ ଶିଷ୍ୟମାନେ ଯେଉଁ ସ୍ଥାନରେ ଥିଲେ, ସେଠାକାର ଦ୍ଵାରସବୁ ରୁଦ୍ଧ ଥିବା ବେଳେ ଯୀଶୁ ଆସି ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଠିଆ ହୋଇ କହିଲେ, “ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କ ପ୍ରତି ଶାନ୍ତି ହେଉ।”

ଏହା କହି ସେ ସେମାନଙ୍କୁ ଆପଣା ହସ୍ତ ଓ କକ୍ଷଦେଶ ଦେଖାଇଲେ। ଶିଷ୍ୟମାନେ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଦେଖି ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ।

ଯୀଶୁ ସେମାନଙ୍କୁ ପୁନର୍ବାର କହିଲେ, “ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କ ପ୍ରତି ଶାନ୍ତି ହେଉ। ପିତା ଯେପରି ମୋତେ ପ୍ରେରଣ କରିଅଛନ୍ତି, ମୁଁ ମଧ୍ୟ ସେପରି ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କୁ ପ୍ରେରଣ କରୁଅଛି।” ଏହା କହି ସେ ସେମାନଙ୍କ ଉପରେ ନିଃଶ୍ଵାସ ପକାଇ ସେମାନଙ୍କୁ କହିଲେ, “ପବିତ୍ର ଆତ୍ମାଙ୍କୁ ଗ୍ରହଣ କର। ଯଦି ତୁମ୍ଭେମାନେ କାହାରି ପାପ କ୍ଷମା କର, ତେବେ ସେସବୁ କ୍ଷମା କରାଯାଏ; ଯଦି କାହାରି ପାପ କ୍ଷମା ନ କର, ତେବେ ତାହା କ୍ଷମା କରାଯାଏ ନାହିଁ।”

ଥୋମା ସେମାନଙ୍କ ସଙ୍ଗରେ ନ ଥିଲେ

ଯୀଶୁ ଆସିବା ବେଳେ ଦ୍ଵାଦଶ ଶିଷ୍ୟଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଜଣେ, ଯାହାଙ୍କୁ ଯାଆଁଳା ବୋଲି କୁହାଯାଏ, ସେହି ଥୋମା ସେମାନଙ୍କ ସଙ୍ଗରେ ନ ଥିଲେ। ଏଣୁ ଅନ୍ୟ ଶିଷ୍ୟମାନେ ତାହାଙ୍କୁ କହିବାକୁ ଲାଗିଲେ, “ଆମ୍ଭେମାନେ ପ୍ରଭୁଙ୍କୁ ଦେଖିଅଛୁ!” କିନ୍ତୁ ସେ ସେମାନଙ୍କୁ କହିଲେ, “ତାହାଙ୍କ ହସ୍ତରେ କଣ୍ଟାର ଚିହ୍ନ ନ ଦେଖିଲେ, ଆଉ ସେହି ଚିହ୍ନ ସ୍ଥାନରେ ମୋହର ଅଙ୍ଗୁଳି ନ ଦେଲେ, ପୁଣି ତାହାଙ୍କ କକ୍ଷଦେଶରେ ମୋହର ହସ୍ତ ନ ଦେଲେ, ମୁଁ କଦାପି ବିଶ୍ଵାସ କରିବି ନାହିଁ।”

ଆଠ ଦିନ ପରେ ତାହାଙ୍କ ଶିଷ୍ୟମାନେ ପୁନର୍ବାର ଗୃହ ଭିତରେ ଥିଲେ, ଆଉ ଥୋମା ସେମାନଙ୍କ ସଙ୍ଗରେ ଥିଲେ। ଦ୍ଵାରସବୁ ରୁଦ୍ଧ ଥିଲେ ହେଁ ଯୀଶୁ ଆସି ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଠିଆ ହୋଇ କହିଲେ, “ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କ ପ୍ରତି ଶାନ୍ତି ହେଉ।” ତତ୍ପରେ ସେ ଥୋମାଙ୍କୁ କହିଲେ, “ତୁମ୍ଭର ଅଙ୍ଗୁଳି ଏଠାରେ ଦିଅ, ଆଉ ମୋହର ହସ୍ତ ଦେଖ। ତୁମ୍ଭର ହସ୍ତ ବଢ଼ାଇ ମୋହର କକ୍ଷଦେଶରେ ଦିଅ। ସନ୍ଦେହ ତ୍ୟାଗ କରି ବିଶ୍ଵାସ କର।”

ଥୋମା ତାହାଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, “ହେ ମୋହର ପ୍ରଭୁ, ହେ ମୋହର ଈଶ୍ଵର!”

ଯୀଶୁ ତାହାଙ୍କୁ କହିଲେ, “ତୁମ୍ଭେ ମୋତେ ଦେଖିଥିବାରୁ ବିଶ୍ଵାସ କରିଅଛ? ଯେଉଁମାନେ ନ ଦେଖି ବିଶ୍ଵାସ କରିଅଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଧନ୍ୟ।”

ଏହା କାହିଁକି ଲେଖାଗଲା

ଯୀଶୁ ଆପଣା ଶିଷ୍ୟମାନଙ୍କ ସାକ୍ଷାତରେ ଆହୁରି ଅନେକ ଚିହ୍ନକର୍ମ କଲେ, ଯାହା ଏହି ପୁସ୍ତକରେ ଲେଖାଯାଇ ନାହିଁ। କିନ୍ତୁ ଯୀଶୁ ଯେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟ, ଆମ୍ଭମାନଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ପୁତ୍ର ଅଟନ୍ତି, ଏହା ଯେପରି ତୁମ୍ଭେମାନେ ବିଶ୍ଵାସ କର, ଆଉ ବିଶ୍ଵାସ କରି ତାହାଙ୍କ ନାମରେ ଯେପରି ଜୀବନ ପ୍ରାପ୍ତ ହୁଅ, ଏଥିପାଇଁ ଏସବୁ ଲେଖାଯାଇଅଛି।