Księga Wyjścia 21

21 ¹„A oto przepisy, które masz im przedłożyć:

²„Gdy kupisz hebrajskiego sługę, będzie służył sześć lat; w siódmym roku wyjdzie na wolność, nie płacąc nic.

³„Jeśli przyszedł sam, sam wyjdzie; jeśli był żonaty, jego żona wyjdzie wraz z nim. ⁴Jeśli jego pan da mu żonę, a ona urodzi mu synów lub córki, żona i dzieci będą należeć do jej pana, a on wyjdzie sam. ⁵Lecz jeśli sługa wyraźnie powie: «Miłuję swojego pana, swoją żonę i swoje dzieci; nie wyjdę na wolność», ⁶wtedy jego pan przyprowadzi go przed naszego Ojca, potem do drzwi lub do odrzwi, i przekłuje mu ucho szydłem; będzie mu służył do końca życia. ^a a v6 Ucho sługi przekłuwano przy odrzwiach jako trwały, widoczny znak jego dobrowolnego wyboru, by na zawsze należeć do domu swojego pana.

⁷„Gdy człowiek sprzeda swoją córkę jako służącą, nie wyjdzie ona na wolność tak, jak wychodzą słudzy. ⁸Jeśli nie spodoba się swojemu panu, który wybrał ją dla siebie, pozwoli ją wykupić. Nie wolno mu sprzedać jej obcemu ludowi, ponieważ złamał wobec niej wiarę. ⁹Jeśli przeznaczy ją dla swojego syna, ma obchodzić się z nią jak z córką. ¹⁰Jeśli weźmie sobie inną żonę, nie może jej uszczuplać pożywienia, odzienia ani prawa małżeńskiego. ¹¹Jeśli nie zapewni jej tych trzech rzeczy, wyjdzie ona na wolność bez zapłaty pieniężnej.

Życie za życie

¹²„Kto uderzy człowieka tak, że ten umrze, poniesie śmierć. ¹³Lecz jeśli nie czyhał na niego, a ja dopuściłem, że tak się stało, wyznaczę ci miejsce, do którego będzie mógł uciec. ¹⁴Lecz jeśli człowiek podstępnie knuje przeciwko swojemu bliźniemu, aby go zabić, oderwiesz go od mojego ołtarza, aby poniósł śmierć.

¹⁵„Kto uderzy swojego ojca lub swoją matkę, poniesie śmierć.

¹⁶„Kto porwie człowieka i sprzeda go, albo zostanie przyłapany, gdy go jeszcze trzyma, poniesie śmierć.

¹⁷„Kto przeklnie swojego ojca lub swoją matkę, poniesie śmierć.

¹⁸„Gdy ludzie się pokłócą i jeden uderzy drugiego kamieniem lub pięścią, a ten nie umrze, lecz obłożnie zachoruje, ¹⁹to jeśli wstanie i będzie chodził po dworze o lasce, ten, który go uderzył, nie poniesie kary; musi tylko wynagrodzić mu stracony czas i zapłacić za jego pełne wyzdrowienie.

²⁰„Gdy człowiek uderzy kijem swojego sługę lub swoją służącą, a ten umrze pod jego ręką, musi być pomszczony. ²¹Lecz jeśli przeżyje dzień lub dwa, nie będzie pomsty, bo sługa jest jego własnością.

²²„Gdy mężczyźni się biją i uderzą brzemienną kobietę tak, że jej dziecko się urodzi, lecz nie będzie dalszej szkody, winowajca zapłaci grzywnę, jakiej zażąda mąż tej kobiety, i uiści ją według rozstrzygnięcia sędziów. ²³Lecz jeśli będzie dalsza szkoda, oddasz życie za życie, ²⁴oko za oko, ząb za ząb, rękę za rękę, nogę za nogę, ^b b v24 To prawo wyznaczało granicę zemsty — nie więcej niż wyrządzona krzywda. Jezus później je przemienił, ucząc swoich naśladowców, aby nie odpłacali, lecz zło zwyciężali miłością (Mateusza 5,38-39). ²⁵oparzenie za oparzenie, ranę za ranę, siniec za siniec.

²⁶„Jeśli człowiek uderzy w oko swojego sługę lub swoją służącą i zniszczy je, wypuści go na wolność w zamian za oko. ²⁷Jeśli wybije ząb swojemu słudze lub swojej służącej, wypuści go na wolność w zamian za ząb.

²⁸„Jeśli wół ubodzie na śmierć mężczyznę lub kobietę, musi zostać ukamienowany, a jego mięsa nie wolno jeść, lecz jego właściciel nie poniesie winy. ²⁹Lecz jeśli wół miał zwyczaj bóść, a jego właściciel był ostrzeżony, lecz go nie zamknął, i zabije on mężczyznę lub kobietę, wół zostanie ukamienowany, a jego właściciel również poniesie śmierć. ³⁰Jeśli nałoży się okup, zapłaci, ile zażądają, aby ocalić swoje życie. ³¹Czy ubodzie syna, czy córkę, stosuje się ta sama zasada. ³²Jeśli wół ubodzie sługę lub służącą, właściciel zapłaci ich panu około dwunastu uncji srebra, a wół zostanie ukamienowany.

³³„Jeśli człowiek odkryje lub wykopie studnię i zostawi ją nieprzykrytą, a wpadnie do niej wół lub osioł, ³⁴właściciel studni musi wyrównać szkodę, zapłaci właścicielowi pieniędzmi, a padłe zwierzę będzie jego.

³⁵„Gdy wół jednego człowieka zrani wołu drugiego tak, że ten padnie, sprzedadzą żywego wołu i podzielą się zapłatą, podzielą się też padłym zwierzęciem. ³⁶Lecz jeśli było wiadomo, że wół miał zwyczaj bóść, a jego właściciel go nie pilnował, odda wołu za wołu, a padłe zwierzę będzie jego.”