هنن جي اڳيان رکيل قانون
اهو قانون جيڪو عهد کي روزمره زندگيءَ ۾ آڻي ٿو: عبراني نوڪر ستين سال آزاد ٿئي ٿو، يا محبت خاطر رهي پوي ٿو؛ ڌيءَ جو کاڌو، ڪپڙا ۽ حق محفوظ آهن؛ جان جي بدلي جان؛ سڱ هڻندڙ ڍڳو، جنهن جو خبردار ڪيل مالڪ ذميوار آهي. ايستائين جو غلام جي ضايع ٿيل اک يا ڏند به آزادي خريد ڪري ٿي.
اسان جو پيءُ آيتن ۾ ڳالهائي ٿو 1–36
21 1”هاڻي اهي حڪم آهن جيڪي تو هنن جي اڳيان رکڻا آهن:
2”جڏهن تون ڪو عبراني نوڪر خريد ڪرين تہ هو ڇهه سال خدمت ڪري ٿو، ۽ ستين سال ۾ ڪجهه ڏيڻ کانسواءِ آزاد ٿي وڃي ٿو.
3”جيڪڏهن هو اڪيلو آيو هو تہ اڪيلو ئي نڪري ٿو، ۽ جيڪڏهن شادي شده هو تہ سندس زال ساڻس گڏ نڪري ٿي. 4جيڪڏهن سندس مالڪ کيس زال ڏئي ۽ هوءَ کائنس پٽ يا ڌيئرون جڻي، تہ زال ۽ ٻار سندس مالڪ جا ٿين ٿا، ۽ هو اڪيلو نڪري ٿو. 5پر جيڪڏهن نوڪر صاف چوي تہ ’مون کي پنهنجي مالڪ، پنهنجي زال ۽ پنهنجن ٻارن سان پيار آهي، آءٌ آزاد ٿي نہ نڪرندس،‘ 6تڏهن سندس مالڪ کيس اسان جي پيءُ جي اڳيان آڻي ٿو، پوءِ دروازي يا چوکٽ وٽ وٺي اچي ٿو، ۽ سُوئي سان سندس ڪن ۾ سوراخ ڪري ٿو، ۽ هو عمر ڀر سندس خدمت ڪري ٿو. a a v6 چوکٽ وٽ نوڪر جي ڪن ۾ سوراخ ڪرڻ، سندس پنهنجي آزاد چونڊ جي هڪ مستقل ۽ ڏسڻ ۾ ايندڙ نشاني هئي تہ هو عمر ڀر پنهنجي مالڪ جي گھراڻي جو ٿي رهندو.
7”جڏهن ڪو ماڻهو پنهنجي ڌيءَ کي نوڪرياڻي ڪري وڪڻي، تڏهن هوءَ مرد نوڪرن وانگر آزاد ٿي نہ نڪري ٿي. 8جيڪڏهن هوءَ پنهنجي ان مالڪ کي پسند نہ اچي جنهن کيس پاڻ لاءِ چونڊيو هو، تہ هن کي گھرجي تہ کيس ڇڏائڻ ڏئي. کيس پرڏيهي قوم ڏانهن وڪڻڻ جو حق ناهي، ڇاڪاڻ تہ هن ساڻس بيوفائي ڪئي آهي. 9جيڪڏهن هو کيس پنهنجي پٽ لاءِ مقرر ڪري، تہ ساڻس ڌيءَ وانگر سلوڪ ڪري. 10جيڪڏهن هو ٻي زال ڪري، تہ هن جي کاڌي، ڪپڙي ۽ شاديءَ جي حقن ۾ ڪا گھٽتائي نہ ڪري. 11جيڪڏهن هو اهي ٽيئي شيون کيس نہ ڏئي، تہ هوءَ ڪو پئسو ڏيڻ کانسواءِ آزاد نڪري ٿي.
جان بدران جان
12”جيڪو ڪنهن ماڻهوءَ کي اهڙو ڌڪ هڻي جو هو مري وڃي، تنهن کي ضرور ماريو وڃي. 13پر جيڪڏهن هو گھات ۾ نہ ويٺو هو ۽ مون اهو ٿيڻ ڏنو، تہ آءٌ تو لاءِ هڪ هنڌ مقرر ڪندس جتي هو ڀڄي وڃي سگھي. 14پر جيڪڏهن ڪو ماڻهو پنهنجي پاڙيسريءَ کي دغا سان ماري ڇڏڻ لاءِ ساڻس سازش ڪري، تہ کيس منهنجي قربانگاهه وٽان وٺي وڃ تہ هو مري.
15”جيڪو پنهنجي پيءُ يا ماءُ کي ڌڪ هڻي، تنهن کي ضرور ماريو وڃي.
16”جيڪو ڪنهن ماڻهوءَ کي اغوا ڪري وڪڻي، يا اڃا کيس پاڻ وٽ رکيل حالت ۾ پڪڙيو وڃي، تنهن کي ضرور ماريو وڃي.
17”جيڪو پنهنجي پيءُ يا ماءُ تي لعنت ڪري، تنهن کي ضرور ماريو وڃي.
18”جڏهن ماڻهو جھيڙو ڪن ۽ هڪڙو ٻئي کي پٿر يا مُڪي سان هڻي، ۽ اهو ماڻهو مري نہ پر بستري تي پئجي وڃي، 19تڏهن جيڪڏهن هو اُٿي ۽ پنهنجي لٺ سان ٻاهر هلي، تہ هڻندڙ کي سزا ڪانہ ملي ٿي، رڳو کيس سندس وڃايل وقت جو ۽ پوريءَ طرح ٺيڪ ٿيڻ جو خرچ ڏيڻو آهي.
20”جڏهن ڪو ماڻهو پنهنجي نوڪر يا نوڪرياڻيءَ کي ڏنڊي سان هڻي ۽ اهو هن جي هٿان مري وڃي، تہ ان جو بدلو ضرور ورتو وڃي. 21پر جيڪڏهن اهو هڪ ٻه ڏينهن جيئرو رهي، تہ بدلو نہ ورتو وڃي، ڇاڪاڻ تہ نوڪر سندس ملڪيت آهي.
22”جڏهن ماڻهو وڙهن ۽ ڪنهن حامله عورت کي اهڙو ڌڪ هڻن جو سندس ٻار ڄمي پوي، پر ٻيو ڪو نقصان نہ ٿئي، تہ ڏوهاري کي عورت جو مڙس جيڪو گھري سو ڏنڊ ڀرڻو آهي، ۽ منصفن جي فيصلي موجب ادا ڪرڻو آهي. 23پر جيڪڏهن وڌيڪ نقصان ٿئي، تہ تو کي جان بدران جان ڏيڻي آهي، 24اک بدران اک، ڏند بدران ڏند، هٿ بدران هٿ، پير بدران پير، b b v24 هن قانون بدلي تي حد مقرر ڪئي، يعني جيترو زخم ڏنو ويو ان کان وڌيڪ نہ. يسوع پوءِ ان کي بدلائي ڇڏيو، ۽ پنهنجن پوئلڳن کي سيکاريائين تہ بدلو نہ وٺو پر برائيءَ تي پيار سان غالب اچو (متي 5:38-39). 25سڙڻ بدران سڙڻ، زخم بدران زخم، ڦٽ بدران ڦٽ.
26”جيڪڏهن ڪو ماڻهو پنهنجي نوڪر يا نوڪرياڻيءَ جي اک تي ڌڪ هڻي ان کي ضايع ڪري ڇڏي، تہ اک جي بدلي ۾ ان کي آزاد ڪري ڇڏي. 27جيڪڏهن هو پنهنجي نوڪر يا نوڪرياڻيءَ جو ڏند ڪڍي وجهي، تہ ڏند جي بدلي ۾ کين آزاد ڪري ڇڏي.
28”جيڪڏهن ڪو ڍڳو ڪنهن مرد يا عورت کي سڱ هڻي ماري ڇڏي، تہ ان کي سنگسار ڪيو وڃي ۽ ان جو گوشت نہ کادو وڃي، پر ان جو مالڪ ذميوار ناهي. 29پر جيڪڏهن ڍڳو اڳ ۾ ئي سڱ هڻڻ جي عادت وارو هو ۽ سندس مالڪ کي خبردار ڪيو ويو هو پر هن ان کي بند نہ ڪيو، ۽ اهو ڪنهن مرد يا عورت کي ماري، تہ ڍڳي کي سنگسار ڪيو وڃي ۽ سندس مالڪ کي بہ ماريو وڃي. 30جيڪڏهن فديو گھرجي، تہ هو پنهنجي جان بچائڻ لاءِ جيڪو گھرايو وڃي سو ڏئي. 31ڀلي اهو پٽ کي سڱ هڻي يا ڌيءَ کي، هيءُ ساڳيو قاعدو لاڳو ٿئي ٿو. 32جيڪڏهن ڍڳو ڪنهن نوڪر يا نوڪرياڻيءَ کي سڱ هڻي، تہ ڍڳي جو مالڪ سندن مالڪ کي اٽڪل ٻارهن اونس چاندي ڏئي ٿو، ۽ ڍڳي کي سنگسار ڪيو وڃي ٿو.
33”جيڪڏهن ڪو ماڻهو کڏ کولي يا کوٽي ۽ ان کي ڍڪڻ کانسواءِ ڇڏي ڏئي، ۽ ڪو ڍڳو يا گڏهه ان ۾ ڪري پوي، 34تہ کڏ جو مالڪ ان جو معاوضو ڏئي، ان جانور جي مالڪ کي پئسا ڏئي، ۽ مئل جانور سندس ٿئي.
35”جڏهن هڪ ماڻهوءَ جو ڍڳو ٻئي جي ڍڳي کي اهڙو زخمي ڪري جو اهو مري وڃي، تہ هو جيئرو ڍڳو وڪڻين ٿا، قيمت ورهائين ٿا، ۽ مئل جانور بہ ورهائين ٿا. 36پر جيڪڏهن معلوم هو تہ ڍڳو عادتاً سڱ هڻندو هو ۽ سندس مالڪ ان کي بند نہ ڪيو، تہ هو ڍڳي بدران ڍڳو ڏئي، ۽ مئل جانور سندس ٿئي.“
