Lukas 2 FHB Father's Heart Bible™

2 ¹Ing nalika iku Kaisar Agustus ndhawuhake supaya dianakake cacah jiwa tumrap sakehing wong ing jagad kang dienggoni. ^a a v1 Tembung ‘jagad kang dienggoni’ iku nuduhake wilayah Kakaisaran Rum, dudu salumahing bumi kabeh. ²Cacah jiwa iki kang kapisan, nalika Kwirinius dadi gubernur ing tanah Siria. ³Wong kabeh padha lunga arep kacacah, siji-sijine menyang kuthane dhewe-dhewe. ⁴Yusuf uga mangkat saka ing tanah Galilea, saka ing kutha Nasaret, menyang ing tanah Yudea, menyang ing kuthane Prabu Dawud kang aran Betlehem, awit dheweke iku saka tedhake lan brayate Prabu Dawud, ⁵arep kacacah bareng karo Maryam, tunangane, kang lagi ngandhut.

⁶Nalika ana ing kono, tekan ing wektune Maryam nglairake. ⁷Maryam banjur mbabarake Putrane kang pambarep, nuli kabuntel ing lampin lan disarekake ing pamakanan kewan, awit ora ana papan kanggo wong-wong mau ing pamondhokan.

⁸Ing wilayah kono ana pangon-pangon kang padha nginep in ara-ara, njaga pepanthane wedhus ing wayah bengi. ⁹Ana malaekate Rama kita ngadeg ing ngarepe wong-wong mau; kamulyane Rama kita sumunar ngubengi wong-wong mau, temahan padha wedi banget. ¹⁰Nanging malaekat mau ngandika marang wong-wong iku: “Aja wedi, awit aku nggawa kabar kabungahan gedhe tumrap wong kabeh: ¹¹Ing dina iki in kuthane Prabu Dawud wis miyos Sang Juru Slamet tumrap kowe kabeh, yaiku Sang Kristus, Gusti. ¹²Iki tandhane kanggo kowe kabeh: kowe bakal nemu Jabang Bayi kang kabuntel ing lampin, sinarekake ing pamakanan kewan.” ¹³Dumadakan ana golongan swarga kang akeh banget nunggil karo malaekat mau, padha memuji marang Rama kita, pangucape:

¹⁴“Kaluhuran konjuk marang Rama kita ing ngaluhur, lan ing bumi tentrem-rahayu tumrap para wong kang dadi keparenging panggalihe!” ^b b v14 Pamujine para malaekat iku nyebut Rama kita kanthi cetha — kamulyan Natal iku kagungane Panjenengane, kang ngutus Kang Putra rawuh ing jagad.

¹⁵Bareng para malaekat wis padha sumingkir saka ing wong-wong mau, bali menyang swarga, para pangon padha rembugan: “Ayo, kita padha menyang Betlehem, ndeleng lelakon kang wis kelakon iki, kang wis dingandikakake dening Rama kita marang kita.” ¹⁶Banjur padha gegancangan mangkat, lan ketemu karo Maryam lan Yusuf, sarta Jabang Bayi kang sinarekake ing pamakanan kewan. ¹⁷Sawise padha ndeleng, banjur padha martakake pangandika kang wis diparingake marang wong-wong mau bab Bayi mau. ¹⁸Sakabehing wong kang padha krungu padha gumun marang apa kang dikandhakake dening para pangon mau. ¹⁹Nanging Maryam nyimpen sakabehing prakara iku, ditimbang-timbang ing sajroning atine. ²⁰Para pangon banjur padha bali, karo ngluhurake lan memuji marang Rama kita, awit saka sakabehing kang wis dirungu lan dideleng, cocog karo kang wis dingandikakake marang wong-wong mau.

Kaaturake ing Ngarsane Sang Rama

²¹Bareng wis genep wolung dina, yaiku nalikane Panjenengane kudu ditetaki, banjur diparingi asma Yesus, asma kang wis diparingake dening malaekat sadurunge Panjenengane kagarba ing guwa-garba.

²²Bareng wis tutug dina-dina pasucene manut angger-anggere Nabi Musa, Panjenengane banjur digawa menyang Yerusalem, arep kaaturake marang Rama kita,

²³(kaya kang wis katulis ing Torete Rama kita: “Saben anak lanang pambarep bakal kasebut suci konjuk marang Rama kita”), ²⁴lan arep nyaosake kurban manut pangandikaning Torete Rama kita: manuk deruk sajodho utawa manuk dara loro kang isih enom.

²⁵Ing Yerusalem ana wong kang jenenge Simeon, wong kang bener lan mursid, kang nganti-anti marang panglipure Israel, sarta Sang Roh Suci ana ing dheweke. ²⁶Panjenengane wis kaparingan wangsit dening Sang Roh Suci, yen ora bakal ngalami mati sadurunge ndeleng Sang Kristus kagungane Rama kita. ²⁷Marga saka tuntunane Sang Roh, Simeon mlebu ing Padaleman Suci. Nalika wong tuwane nggawa mlebu bayi Yesus, prelu ditindakake apa kang didhawuhake dening Toret tumrap Panjenengane, ²⁸Simeon banjur nampani Panjenengane, dipondhong, lan memuji marang Rama kita, ature: ²⁹“Dhuh Rama, Gusti kawula, sapunika Paduka marengaken abdi Paduka tilar donya kanthi tentrem-rahayu, adhedhasar pangandika Paduka. ³⁰Awit mripat kawula sampun ningali kawilujengan Paduka, ³¹ingkang sampun Paduka cawisaken wonten ing ngarsanipun sakehing bangsa: ³²pepadhang kangge madhangi para bangsa kapir, saha dados kamulyaning umat Paduka Israel.”

³³Bapakne lan ibune padha gumun marang apa kang dingandikakake bab Panjenengane. ³⁴Simeon banjur mberkahi wong-wong mau sarta pituture marang Maryam, ibune Bayi mau: “Bayi iki katetepake dadi jalaran tibane lan tangine wong akeh ing Israel, sarta dadi pratandha kang bakal dadi pasulayan, ³⁵lan ana pedhang kang bakal nujes nyawamu dhewe uga — supaya pikirane ati wong akeh padha kawedharake.”

³⁶Uga ana nabi wadon aran Hana, anake Fanuel saka taler Asyer, kang wis sepuh banget; sawise omah-omah, dheweke urip bebrayan karo bojone pitung taun, ³⁷nuli dadi randha nganti umur wolung puluh papat taun. Dheweke ora tau ninggal Padaleman Suci, ngabekti kanthi pasa lan ndedonga awan bengi. ³⁸Ing wayah iku uga Hana nyedhak, banjur ngaturake panuwun marang Rama kita, sarta nyritakake bab Bayi mau marang wong kabeh kang padha nganti-anti marang tebusane Yerusalem.

³⁹Bareng wis padha ngrampungake sakehing prakara kang didhawuhake dening Torete Rama kita, banjur padha bali menyang tanah Galilea, menyang kuthane dhewe, yaiku Nasaret. ⁴⁰Bayi mau saya mundhak ageng lan santosa, kebak kawicaksanan, sarta sih-nugrahane Rama kita ana ing Panjenengane.

Bocah Yesus ing Padalemane Sang Rama

⁴¹Saben taun wong tuwane Gusti Yesus padha menyang Yerusalem ing riyaya Paskah. ⁴²Bareng Panjenengane wis yuswa rolas taun, banjur padha munggah menyang Yerusalem manut adat riyaya mau. ⁴³Bareng riyaya wis rampung lan padha mulih, bocah Yesus kari ana ing Yerusalem, tanpa dimangerteni dening wong tuwane. ⁴⁴Krana ngira yen Panjenengane ana ing antarane rombongan, wong tuwane mlaku lakon sedina, nuli padha nggoleki Panjenengane ing antarane sanak sadulur lan kanca-kancane. ⁴⁵Bareng ora ketemu, banjur padha bali menyang Yerusalem karo terus nggoleki Panjenengane. ⁴⁶Sawise telung dina, Panjenengane ketemu ana ing Padaleman Suci, pinuju lenggah ing antarane para guru, midhangetake lan ndangu marang para guru mau. ⁴⁷Sakehing wong kang padha ngrungokake padha kaeraman marang kawicaksanan lan wangsulane. ⁴⁸Bareng wong tuwane padha mirsa Panjenengane, banjur padha kaeraman. Pituture ibune: “Ngger, yagene kowe kok tumindak mangkono marang aku lan bapakmu? Lah bapakmu lan aku padha sumelang anggone nggoleki kowe.”

⁴⁹Paring wangsulane Gusti Yesus: “Yagene kowe padha nggoleki Aku? Apa kowe padha ora ngerti, yen Aku kudu ana ing daleme RamaKu?” ^c c v49 Gusti Yesus ngandika ‘RamaKu’ — sesambungan kang mligi lan langgeng. Ing saindhenging Kitab Suci kita diajak mlebu ing ‘Rama kita’, nanging mung Gusti Yesus piyambak kang nyebut Panjenengane ‘RamaKu’ kanthi cara kang mligi iki: Panjenengane iku Sang Putra miturut kodrate, dene kita padha dadi putra marga saka panampane Panjenengane.

⁵⁰Nanging wong tuwane padha ora mangerti marang pangandika kang kadhawuhake marang wong-wong mau iku. ⁵¹Panjenengane banjur tindak bareng karo wong tuwane, tekan ing Nasaret, sarta tansah mbangun-turut marang wong-wong mau. Dene ibune nyimpen sakehing prakara iku ing sajroning atine. ⁵²Gusti Yesus saya wuwuh kawicaksanane lan dedeg-piadege, sarta saya dikasihi dening Rama kita lan para manungsa.