லூக்கா 2

2 ¹அந்நாட்களில், குடியேறியிருந்த உலகம் முழுவதும் பேர் எழுதப்படும்படி அகுஸ்து சக்கரவர்த்தி ஒரு கட்டளையிட்டான். ^a a v1 ‘குடியேறியிருந்த உலகம் முழுவதும்’ என்பது ரோம சாம்ராஜ்யத்தின் ஆளுகைப் பகுதிகளைக் குறிக்கிறதே தவிர, பூகோளம் முழுவதையும் அல்ல. ²சீரியா நாட்டுக்குச் சிரேனியு தேசாதிபதியாயிருந்தபோது நடந்த முதலாவது பேர் எழுதுதல் இதுவே. ³எல்லாரும் பேர் எழுதப்படும்படி, அவரவர் தம் சொந்த ஊருக்குப் போனார்கள். ⁴யோசேப்பும் தாவீதின் வம்சத்தானும் குடும்பத்தானுமாய் இருந்தபடியால், அவனும் கலிலேயாவிலுள்ள நாசரேத்து ஊரிலிருந்து யூதேயாவில் பெத்லகேம் என்னும் தாவீதின் நகரத்துக்குப் போனான், ⁵கர்ப்பவதியாயிருந்த தன் மனநிச்சயம் பண்ணப்பட்ட மரியாளுடனேகூடப் பேர் எழுதப்படும்படி போனான்.

⁶அவர்கள் அங்கே இருக்கையில், அவளுக்குப் பிரசவகாலம் வந்தது. ⁷அவள் தன் தலைப்பிள்ளையாகிய குமாரனைப் பெற்று, சத்திரத்தில் அவர்களுக்கு இடமில்லாதிருந்தபடியால், அவரைத் துணிகளில் சுற்றி, முன்னணையிலே கிடத்தினாள்.

⁸அந்த நாட்டிலே மேய்ப்பர்கள் வயல்வெளியில் தங்கியிருந்து, இராத்திரியில் தங்கள் மந்தையைக் காவல் காத்துக்கொண்டிருந்தார்கள். ⁹எங்கள் பிதாவின் தூதன் அவர்களுக்கு முன்பாக நின்றான்; எங்கள் பிதாவின் மகிமை அவர்களைச் சுற்றிலும் பிரகாசித்தது; அவர்கள் மிகவும் பயமடைந்தார்கள். ¹⁰அப்பொழுது தூதன் அவர்களை நோக்கி: “பயப்படாதிருங்கள்—எல்லா ஜனத்துக்கும் மிகுந்த சந்தோஷத்தை உண்டாக்கும் நற்செய்தியை நான் உங்களுக்கு அறிவிக்கிறேன்: ¹¹இன்று தாவீதின் நகரத்தில் உங்களுக்காக ஒரு இரட்சகர் பிறந்திருக்கிறார்—அவரே கர்த்தராகிய கிறிஸ்து. ¹²உங்களுக்கு இதுவே அடையாளம்: துணிகளில் சுற்றப்பட்டு, முன்னணையில் கிடத்தப்பட்டிருக்கும் ஒரு பாலகனைக் காண்பீர்கள்.” ¹³உடனே பரலோக சேனையின் திரள் அந்தத் தூதனுடனேகூட எங்கள் பிதாவைத் துதித்து:

¹⁴“உன்னதத்திலிருக்கிற எங்கள் பிதாவுக்கு மகிமை உண்டாவதாக, பூமியிலே அவர் பிரியமாயிருக்கிறவர்களுக்குள்ளே சமாதானம் உண்டாவதாக!” ^b b v14 தூதர்களின் துதிப்பாட்டு எங்கள் பிதாவை நேரடியாய் நாமம் சொல்லி அழைக்கிறது—இந்தப் பிறப்பின் மகிமை, தம்முடைய குமாரனை உலகிற்கு அனுப்புகிற அவருக்கே உரியது.

¹⁵தூதர்கள் அவர்களை விட்டுப் பரலோகத்திற்குப் போனபின்பு, மேய்ப்பர்கள் ஒருவரையொருவர் நோக்கி: “நாம் பெத்லகேமுக்குப் போய், எங்கள் பிதா நமக்கு அறிவித்த, நடந்த இந்தக் காரியத்தைப் பார்ப்போம் வாருங்கள்” என்று சொல்லிக்கொண்டு, ¹⁶தீவிரமாய்ப் போய், மரியாளையும் யோசேப்பையும், முன்னணையில் கிடத்தியிருந்த பாலகனையும் கண்டார்கள். ¹⁷அவர்கள் அவரைக் கண்டபோது, அந்தப் பிள்ளையைக்குறித்துத் தங்களுக்குச் சொல்லப்பட்டதை அறிவித்தார்கள். ¹⁸மேய்ப்பர்கள் சொன்னவைகளைக் கேட்ட அனைவரும் ஆச்சரியப்பட்டார்கள். ¹⁹மரியாளோ இந்தக் காரியங்களையெல்லாம் தன் இருதயத்தில் வைத்து, சிந்தித்துக்கொண்டிருந்தாள். ²⁰மேய்ப்பர்கள் தங்களுக்குச் சொல்லப்பட்டபடியே தாங்கள் கேட்டவைகளுக்காகவும் கண்டவைகளுக்காகவும் எங்கள் பிதாவை மகிமைப்படுத்தித் துதித்துக்கொண்டு திரும்பிப்போனார்கள்.

பிதாவுக்கு முன் ஒப்புக்கொடுக்கப்படுதல்

²¹அவருக்கு விருத்தசேதனம்பண்ண எட்டு நாட்கள் நிறைவேறினபோது, அவர் தாயின் கர்ப்பத்தில் உற்பத்தியாகுமுன் தூதனால் சொல்லப்பட்ட நாமத்தின்படியே அவருக்கு இயேசு என்று பேரிடப்பட்டது.

²²மோசேயின் நியாயப்பிரமாணத்தின்படி அவர்களுடைய சுத்திகரிப்பின் நாட்கள் முடிந்தபோது, அவரை எங்கள் பிதாவுக்கு முன்பாக ஒப்புக்கொடுக்கும்படி எருசலேமுக்குக் கொண்டுபோனார்கள்.

²³“கர்ப்பம் திறந்து பிறக்கும் தலைப்பேறான ஆண்பிள்ளையெல்லாம் எங்கள் பிதாவுக்குப் பரிசுத்தமென்று அழைக்கப்படும்” என்று எங்கள் பிதாவின் நியாயப்பிரமாணத்தில் எழுதியிருக்கிறபடி, ²⁴எங்கள் பிதாவின் நியாயப்பிரமாணம் சொல்லுகிறபடி, ஒரு ஜோடு காட்டுப்புறாக்களையாவது இரண்டு புறாக்குஞ்சுகளையாவது பலியிடும்படிக்கும் அப்படிச் செய்தார்கள்.

²⁵அப்பொழுது எருசலேமில் சிமியோன் என்னும் பேருள்ள ஒரு மனிதன் இருந்தான்; அவன் நீதியும் தேவபக்தியும் உள்ளவனாய், இஸ்ரவேலின் ஆறுதலுக்குக் காத்திருந்தான்; பரிசுத்த ஆவியானவர் அவன்மேல் இருந்தார். ²⁶அவன் எங்கள் பிதாவின் கிறிஸ்துவைக் காணுமுன் மரணமடையமாட்டானென்று பரிசுத்த ஆவியானவர் அவனுக்கு வெளிப்படுத்தியிருந்தார். ²⁷அவன் ஆவியானவரால் ஏவப்பட்டு தேவாலயத்தில் பிரவேசித்தான். நியாயப்பிரமாணத்தின் முறைமையின்படி பிள்ளையாகிய இயேசுவுக்குச் செய்யும்படி பெற்றோர்கள் அவரை உள்ளே கொண்டுவந்தபோது, ²⁸சிமியோன் அவரைத் தன் கைகளில் ஏந்திக்கொண்டு, எங்கள் பிதாவை ஸ்தோத்திரித்து: ²⁹“ஆண்டவராகிய பிதாவே, இப்பொழுது உமது அடியேனைச் சமாதானத்தோடே போகவிடுகிறீர், உம்முடைய வார்த்தையின்படியே. ³⁰ஏனெனில் உம்முடைய இரட்சிப்பை என் கண்கள் கண்டதே, ³¹அதை எல்லா ஜனங்களுக்கும் முன்பாக நீர் ஆயத்தம்பண்ணினீரே: ³²புறஜாதிகளுக்கு வெளிப்படுத்தும் ஒளியாகவும், உம்முடைய ஜனமாகிய இஸ்ரவேலுக்கு மகிமையாகவும் இருக்கும்படிக்கே.”

³³அவரைக்குறித்துச் சொல்லப்பட்டவைகளினிமித்தம் யோசேப்பும் அவர் தாயும் ஆச்சரியப்பட்டார்கள். ³⁴பின்பு சிமியோன் அவர்களை ஆசீர்வதித்து, அவர் தாயாகிய மரியாளை நோக்கி: “இதோ, இந்தப் பிள்ளை இஸ்ரவேலில் அநேகர் விழுவதற்கும் எழுந்திருப்பதற்கும், விரோதிக்கப்படும் அடையாளமாயிருப்பதற்கும் நியமிக்கப்பட்டிருக்கிறார்; ³⁵உன்னுடைய ஆத்துமாவையும் ஒரு பட்டயம் ஊடுருவிச் செல்லும்—இப்படியாய் அநேக இருதயங்களின் சிந்தனைகள் வெளிப்படும்.”

³⁶ஆசேர் கோத்திரத்தானாகிய பானுவேலின் குமாரத்தியான அன்னாள் என்னும் ஒரு தீர்க்கதரிசி இருந்தாள்; அவள் மிகுந்த வயது சென்றவளாய், தன் கன்னிப்பருவத்திற்குப்பின் தன் புருஷனுடனே ஏழு வருஷம் வாழ்ந்திருந்தாள். ³⁷பின்பு எண்பத்துநான்கு வயதுவரைக்கும் விதவையாயிருந்து, தேவாலயத்தை விட்டு நீங்காமல், இரவும் பகலும் உபவாசித்து ஜெபம்பண்ணி ஆராதனை செய்துகொண்டிருந்தாள். ³⁸அவளும் அந்த வேளையிலே வந்து நின்று, எங்கள் பிதாவை ஸ்தோத்திரித்து, எருசலேமின் மீட்புக்குக் காத்திருந்த யாவருக்கும் அந்தப் பிள்ளையைக்குறித்துப் பேசினாள்.

³⁹எங்கள் பிதாவின் நியாயப்பிரமாணத்தின்படி எல்லாவற்றையும் நிறைவேற்றினபின்பு, அவர்கள் கலிலேயாவில் தங்கள் சொந்த ஊராகிய நாசரேத்துக்குத் திரும்பிப்போனார்கள். ⁴⁰அந்தப் பிள்ளை வளர்ந்து, ஆவியிலே பலப்பட்டு, ஞானத்தால் நிறைந்திருந்தார்; எங்கள் பிதாவின் கிருபை அவர்மேல் இருந்தது.

இயேசு பாலகன் தம்முடைய பிதாவின் வீட்டில்

⁴¹அவருடைய பெற்றோர்கள் வருஷந்தோறும் பஸ்கா பண்டிகைக்கு எருசலேமுக்குப் போவார்கள். ⁴²அவருக்குப் பன்னிரண்டு வயதானபோது, அவர்கள் பண்டிகையின் வழக்கத்தின்படி எருசலேமுக்குப் போனார்கள். ⁴³பண்டிகை முடிந்து அவர்கள் வீட்டுக்குத் திரும்புகையில், இயேசு பாலகன் எருசலேமிலே தங்கிவிட்டார்; இது அவருடைய பெற்றோர்களுக்குத் தெரியாதிருந்தது. ⁴⁴அவர் கூட்டத்தில் இருக்கிறாரென்று நினைத்து, அவர்கள் ஒரு நாள் பிரயாணம்பண்ணிப்போய், பின்பு உறவினர்களுக்கும் அறிமுகமானவர்களுக்குள்ளும் அவரைத் தேடினார்கள். ⁴⁵அவரைக் காணாதபடியால், அவரைத் தேடிக்கொண்டே எருசலேமுக்குத் திரும்பிப்போனார்கள். ⁴⁶மூன்று நாட்களுக்குப்பின்பு அவர் தேவாலயத்திலே போதகர்களின் நடுவில் உட்கார்ந்து, அவர்கள் சொல்வதைக் கேட்டுக்கொண்டும், அவர்களைக் கேள்விகள் கேட்டுக்கொண்டும் இருக்கக் கண்டார்கள். ⁴⁷அவர் சொல்லக் கேட்ட யாவரும் அவருடைய அறிவையும் அவருடைய பிரதியுத்தரங்களையும்குறித்து ஆச்சரியப்பட்டார்கள். ⁴⁸அவருடைய பெற்றோர்கள் அவரைக் கண்டு பிரமித்தார்கள். அவர் தாய் அவரை நோக்கி: “மகனே, ஏன் எங்களுக்கு இப்படிச் செய்தாய்? இதோ, உன் தகப்பனும் நானும் மிகுந்த வேதனையோடே உன்னைத் தேடினோமே” என்றாள்.

⁴⁹அதற்கு அவர்: “நீங்கள் ஏன் என்னைத் தேடினீர்கள்? நான் என் பிதாவின் வீட்டில் இருக்கவேண்டியது என்று உங்களுக்குத் தெரியாதா?” என்றார். ^c c v49 இயேசு ‘என் பிதா’ என்கிறார்—இது அவருடைய தனித்துவமான, நித்திய உறவு. வேதத்தின் ஏனைய பகுதிகள் நம்மை ‘எங்கள் பிதா’ என்னும் அழைப்பிற்குள் வரவழைக்கும்போது, இயேசு மட்டுமே இந்த விசேஷ விதத்தில் அவரை ‘என் பிதா’ என்று அழைக்கிறார்: அவர் சுபாவத்தினால் குமாரன்; அவருடைய ஏற்றுக்கொள்ளுதலால் நாம் பிள்ளைகள்.

⁵⁰அவர் அவர்களுக்குச் சொன்ன வார்த்தையை அவர்கள் அறிந்துகொள்ளவில்லை. ⁵¹பின்பு அவர் அவர்களுடனேகூட இறங்கி நாசரேத்துக்கு வந்து, அவர்களுக்குக் கீழ்ப்படிந்திருந்தார். அவருடைய தாய் இந்தக் காரியங்களையெல்லாம் தன் இருதயத்தில் வைத்திருந்தாள். ⁵²இயேசு ஞானத்திலும் வளர்த்தியிலும், எங்கள் பிதாவினிடத்திலும் மனுஷரிடத்திலும் தயவிலும் அதிகமாய் விருத்தியடைந்தார்.