ലൂക്കോസ് 2 FHB Father's Heart Bible™

2 ¹ആ കാലത്ത് വാസയോഗ്യമായ ലോകം മുഴുവൻ പേരു ചാർത്തേണ്ടതിന് ഔഗുസ്തൊസ് കൈസർ ഒരു വിളംബരം പുറപ്പെടുവിച്ചു. ^a a v1 ‘വാസയോഗ്യമായ ലോകം മുഴുവൻ’ എന്നത് ഭൂഗോളം മുഴുവനെയല്ല, റോമാ സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ പ്രദേശങ്ങളെയാണ് സൂചിപ്പിക്കുന്നത്. ²കുറേന്യൊസ് സിറിയയുടെ ദേശാധിപതിയായിരുന്നപ്പോൾ നടന്ന ഒന്നാമത്തെ പേരുചാർത്തൽ ആയിരുന്നു ഇത്. ³എല്ലാവരും പേരു ചാർത്തുവാനായി ഓരോരുത്തരും താന്താങ്ങളുടെ പട്ടണത്തിലേക്കു പോയി. ⁴യോസഫും ദാവീദിന്റെ ഗൃഹത്തിലും കുടുംബത്തിലും ഉൾപ്പെട്ടവനായിരുന്നതിനാൽ ഗലീലയിലെ നസറെത്ത് പട്ടണത്തിൽനിന്ന് യെഹൂദ്യയിൽ ബേത്ലഹേം എന്ന ദാവീദിന്റെ നഗരത്തിലേക്കു പോയി, ⁵ഗർഭിണിയായിരുന്ന, തന്റെ വിവാഹനിശ്ചിതയായ മറിയയോടുകൂടെ പേരു ചാർത്തുവാനായിരുന്നു ഇത്.

⁶അവർ അവിടെ ആയിരുന്നപ്പോൾ അവൾക്കു പ്രസവത്തിനുള്ള സമയം വന്നു. ⁷സത്രത്തിൽ അവർക്കു സ്ഥലം ഇല്ലാതിരുന്നതിനാൽ അവൾ തന്റെ ആദ്യജാതനായ മകനെ പ്രസവിച്ച് തുണിയിൽ പൊതിഞ്ഞ് പശുത്തൊട്ടിയിൽ കിടത്തി.

⁸ആ പ്രദേശത്തുതന്നെ ഇടയന്മാർ വയലുകളിൽ താമസിച്ചുകൊണ്ട് രാത്രിയിൽ തങ്ങളുടെ ആട്ടിൻകൂട്ടത്തെ കാവൽകാത്തുകൊണ്ടിരുന്നു. ⁹നമ്മുടെ പിതാവിന്റെ ഒരു ദൂതൻ അവരുടെ മുമ്പിൽ നിന്നു; നമ്മുടെ പിതാവിന്റെ തേജസ്സ് അവരുടെ ചുറ്റും പ്രകാശിച്ചു; അവർക്കു വലിയ ഭയം പിടിപെട്ടു. ¹⁰ദൂതൻ അവരോടു പറഞ്ഞു: “ഭയപ്പെടേണ്ടാ—എല്ലാ ജനത്തിനുംവേണ്ടിയുള്ള മഹാസന്തോഷത്തിന്റെ സദ്‌വാർത്ത ഞാൻ നിങ്ങളെ അറിയിക്കുന്നു: ¹¹ഇന്നു ദാവീദിന്റെ നഗരത്തിൽ നിങ്ങൾക്കായി ഒരു രക്ഷകൻ ജനിച്ചിരിക്കുന്നു—കർത്താവായ ക്രിസ്തുതന്നെ. ¹²ഇതു നിങ്ങൾക്കുള്ള അടയാളം: തുണിയിൽ പൊതിഞ്ഞ് പശുത്തൊട്ടിയിൽ കിടക്കുന്ന ഒരു ശിശുവിനെ നിങ്ങൾ കണ്ടെത്തും.” ¹³പെട്ടെന്ന് ആ ദൂതനോടുകൂടെ സ്വർഗീയ സൈന്യത്തിന്റെ ഒരു സമൂഹം നമ്മുടെ പിതാവിനെ സ്തുതിച്ചുകൊണ്ടു പറഞ്ഞു:

¹⁴“അത്യുന്നതങ്ങളിൽ നമ്മുടെ പിതാവിനു മഹത്ത്വം, ഭൂമിയിൽ അവിടുന്ന് പ്രസാദിക്കുന്നവരുടെ ഇടയിൽ സമാധാനവും!” ^b b v14 ദൂതന്മാരുടെ സ്തോത്രഗീതം നമ്മുടെ പിതാവിനെ നേരിട്ടു പേരെടുത്തു വിളിക്കുന്നു—ക്രിസ്മസിന്റെ മഹത്ത്വം, തന്റെ പുത്രനെ ലോകത്തിലേക്ക് അയയ്ക്കുന്ന അവിടുത്തേക്കുള്ളതാകുന്നു.

¹⁵ദൂതന്മാർ അവരെ വിട്ടു സ്വർഗത്തിലേക്കു പോയപ്പോൾ ഇടയന്മാർ തമ്മിൽതമ്മിൽ പറഞ്ഞു: “നാം നേരെ ബേത്ലഹേമിലേക്കു ചെന്ന്, നമ്മുടെ പിതാവ് നമ്മെ അറിയിച്ചുതന്ന, സംഭവിച്ചിരിക്കുന്ന ഈ കാര്യം കാണുക.” ¹⁶അവർ തിടുക്കത്തിൽ ചെന്ന് മറിയയെയും യോസഫിനെയും പശുത്തൊട്ടിയിൽ കിടക്കുന്ന ശിശുവിനെയും കണ്ടെത്തി. ¹⁷അവനെ കണ്ടപ്പോൾ ഈ ശിശുവിനെക്കുറിച്ച് തങ്ങളോടു പറഞ്ഞിരുന്ന കാര്യം അവർ അറിയിച്ചു. ¹⁸ഇടയന്മാർ തങ്ങളോടു പറഞ്ഞ കാര്യങ്ങളിൽ കേട്ടവരെല്ലാം ആശ്ചര്യപ്പെട്ടു. ¹⁹എന്നാൽ മറിയ ഈ കാര്യങ്ങളെല്ലാം തന്റെ ഹൃദയത്തിൽ സംഗ്രഹിച്ച് ധ്യാനിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. ²⁰തങ്ങളോടു പറഞ്ഞിരുന്നതുപോലെതന്നെ തങ്ങൾ കേൾക്കുകയും കാണുകയും ചെയ്ത എല്ലാറ്റിനുംവേണ്ടി ഇടയന്മാർ നമ്മുടെ പിതാവിനെ മഹത്ത്വപ്പെടുത്തിയും സ്തുതിച്ചുംകൊണ്ട് മടങ്ങിപ്പോയി.

പിതാവിനു സമർപ്പിക്കപ്പെടുന്നു

²¹അവന്റെ പരിച്ഛേദനത്തിനുള്ള എട്ടു ദിവസം തികഞ്ഞപ്പോൾ, ഗർഭത്തിൽ ഉരുവാകുന്നതിനുമുമ്പ് ദൂതൻ നല്കിയ നാമമായ യേശു എന്ന് അവനു പേരിട്ടു.

²²മോശയുടെ ന്യായപ്രമാണപ്രകാരം അവരുടെ ശുദ്ധീകരണത്തിന്റെ ദിവസങ്ങൾ തികഞ്ഞപ്പോൾ, അവനെ നമ്മുടെ പിതാവിനു സമർപ്പിക്കേണ്ടതിന് അവർ അവനെ യെരൂശലേമിലേക്കു കൊണ്ടുപോയി,

²³(“ആദ്യം ജനിക്കുന്ന ആൺസന്താനമെല്ലാം നമ്മുടെ പിതാവിനു വിശുദ്ധം എന്നു വിളിക്കപ്പെടും” എന്നു നമ്മുടെ പിതാവിന്റെ ന്യായപ്രമാണത്തിൽ എഴുതിയിരിക്കുന്നതുപോലെ), ²⁴നമ്മുടെ പിതാവിന്റെ ന്യായപ്രമാണം പറയുന്നതുപോലെ ഒരു ജോടി കുറുപ്രാവിനെയോ രണ്ടു പ്രാവിൻകുഞ്ഞിനെയോ യാഗമായി അർപ്പിക്കേണ്ടതിനുമായിരുന്നു ഇത്.

²⁵യെരൂശലേമിൽ ശിമെയോൻ എന്നു പേരുള്ള ഒരു മനുഷ്യൻ ഉണ്ടായിരുന്നു; നീതിമാനും ഭക്തനുമായ അദ്ദേഹം യിസ്രായേലിന്റെ ആശ്വാസത്തിനായി കാത്തിരുന്നു; പരിശുദ്ധാത്മാവ് അദ്ദേഹത്തിന്മേൽ ഉണ്ടായിരുന്നു. ²⁶നമ്മുടെ പിതാവിന്റെ ക്രിസ്തുവിനെ കാണുന്നതിനുമുമ്പ് താൻ മരിക്കുകയില്ല എന്നു പരിശുദ്ധാത്മാവ് അദ്ദേഹത്തിനു വെളിപ്പെടുത്തിയിരുന്നു. ²⁷ആത്മാവിന്റെ പ്രേരണയാൽ അദ്ദേഹം ദൈവാലയത്തിൽ ചെന്നു. ന്യായപ്രമാണം ആവശ്യപ്പെട്ടത് അവനുവേണ്ടി ചെയ്യേണ്ടതിന് മാതാപിതാക്കൾ ശിശുവായ യേശുവിനെ അകത്തു കൊണ്ടുവന്നപ്പോൾ, ²⁸ശിമെയോൻ അവനെ തന്റെ കൈകളിൽ എടുത്ത് നമ്മുടെ പിതാവിനെ വാഴ്ത്തിക്കൊണ്ടു പറഞ്ഞു: ²⁹“പരമാധികാരിയായ പിതാവേ, അങ്ങയുടെ വചനപ്രകാരം ഇപ്പോൾ അങ്ങ് അങ്ങയുടെ ദാസനെ സമാധാനത്തോടെ വിട്ടയയ്ക്കുന്നു. ³⁰എന്തെന്നാൽ അങ്ങയുടെ രക്ഷയെ എന്റെ കണ്ണുകൾ കണ്ടുവല്ലോ, ³¹സകല ജനതകളുടെയും മുമ്പാകെ അങ്ങ് ഒരുക്കിയ രക്ഷയെത്തന്നെ: ³²ജാതികൾക്കു വെളിപ്പാടിനായുള്ള ഒരു പ്രകാശവും, അങ്ങയുടെ ജനമായ യിസ്രായേലിനു മഹത്ത്വവുംതന്നെ.”

³³അവനെക്കുറിച്ചു പറഞ്ഞ കാര്യങ്ങളിൽ അവന്റെ അപ്പനും അമ്മയും ആശ്ചര്യപ്പെട്ടു. ³⁴ശിമെയോൻ അവരെ അനുഗ്രഹിച്ച് അവന്റെ അമ്മയായ മറിയയോടു പറഞ്ഞു: “ഈ ശിശു യിസ്രായേലിൽ പലരുടെയും വീഴ്ചയ്ക്കും എഴുന്നേല്പിനും, എതിർക്കപ്പെടുന്ന ഒരു അടയാളമായിരിക്കേണ്ടതിനും നിയമിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു, ³⁵ഒരു വാൾ നിന്റെ സ്വന്തം പ്രാണനെയുംകൂടി തുളച്ചുകടക്കും— അനേകഹൃദയങ്ങളിലെ വിചാരങ്ങൾ വെളിപ്പെടേണ്ടതിനുതന്നെ.”

³⁶ആശേർ ഗോത്രത്തിലെ ഫനൂവേലിന്റെ മകളായ ഹന്ന എന്ന ഒരു പ്രവാചികയും ഉണ്ടായിരുന്നു; ഏറ്റവും വൃദ്ധയായ അവൾ തന്റെ കന്യകാത്വത്തിനുശേഷം ഏഴു വർഷം ഭർത്താവിനോടുകൂടെ ജീവിച്ചിരുന്നു, ³⁷എണ്പത്തിനാലു വയസ്സുവരെ വിധവയായിരുന്ന് ദൈവാലയം വിട്ടുപോകാതെ രാവും പകലും ഉപവാസത്തോടും പ്രാർഥനയോടുംകൂടെ ആരാധിച്ചുപോന്നു. ³⁸ആ നാഴികയിൽതന്നെ അടുത്തുവന്ന് അവൾ നമ്മുടെ പിതാവിനു സ്തോത്രം ചെയ്ത്, യെരൂശലേമിന്റെ വീണ്ടെടുപ്പിനായി കാത്തിരുന്ന എല്ലാവരോടും ആ ശിശുവിനെക്കുറിച്ചു സംസാരിച്ചു.

³⁹നമ്മുടെ പിതാവിന്റെ ന്യായപ്രമാണം ആവശ്യപ്പെട്ടതെല്ലാം ചെയ്തുതീർത്തപ്പോൾ അവർ ഗലീലയിലേക്ക്, തങ്ങളുടെ സ്വന്തം പട്ടണമായ നസറെത്തിലേക്കു മടങ്ങിപ്പോയി. ⁴⁰ആ ശിശു വളർന്ന് ബലപ്പെട്ട്, ജ്ഞാനത്താൽ നിറഞ്ഞു; നമ്മുടെ പിതാവിന്റെ കൃപ അവന്റെമേൽ ഉണ്ടായിരുന്നു.

ബാലനായ യേശു തന്റെ പിതാവിന്റെ ഭവനത്തിൽ

⁴¹അവന്റെ മാതാപിതാക്കൾ ആണ്ടുതോറും പെസഹാ പെരുന്നാളിന് യെരൂശലേമിലേക്കു പോകുമായിരുന്നു. ⁴²അവനു പന്ത്രണ്ടു വയസ്സായപ്പോൾ അവർ പെരുന്നാളിന്റെ ആചാരപ്രകാരം മേലോട്ടു പോയി. ⁴³പെരുന്നാൾ കഴിഞ്ഞ് അവർ വീട്ടിലേക്കു മടങ്ങിയപ്പോൾ, ബാലനായ യേശു യെരൂശലേമിൽ പിന്തുടർന്നുനിന്നു; അവന്റെ മാതാപിതാക്കൾ അത് അറിഞ്ഞില്ല. ⁴⁴അവൻ സംഘത്തിൽ ഉണ്ടെന്നു കരുതി അവർ ഒരു ദിവസത്തെ വഴി സഞ്ചരിച്ചശേഷം ബന്ധുക്കളുടെയും പരിചയക്കാരുടെയും ഇടയിൽ അവനെ അന്വേഷിച്ചു. ⁴⁵അവനെ കണ്ടെത്താഞ്ഞിട്ട് അവർ അവനെ അന്വേഷിച്ചുകൊണ്ട് യെരൂശലേമിലേക്കു മടങ്ങിപ്പോയി. ⁴⁶മൂന്നു ദിവസത്തിനുശേഷം, ഉപദേഷ്ടാക്കന്മാരുടെ നടുവിൽ ഇരുന്ന് അവരുടെ വാക്കു കേൾക്കുകയും അവരോടു ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന അവനെ അവർ ദൈവാലയത്തിൽ കണ്ടെത്തി. ⁴⁷അവന്റെ വാക്കു കേട്ടവരെല്ലാം അവന്റെ ബുദ്ധിയിലും ഉത്തരങ്ങളിലും ആശ്ചര്യപ്പെട്ടു. ⁴⁸അവന്റെ മാതാപിതാക്കൾ അവനെ കണ്ടപ്പോൾ അമ്പരന്നുപോയി. അവന്റെ അമ്മ പറഞ്ഞു: “മകനേ, നീ ഞങ്ങളോട് ഇങ്ങനെ ചെയ്തതെന്ത്? ഇതാ, നിന്റെ അപ്പനും ഞാനും ദുഃഖിച്ചുകൊണ്ട് നിന്നെ അന്വേഷിച്ചുവല്ലോ.”

⁴⁹അവൻ അവരോടു പറഞ്ഞു: “നിങ്ങൾ എന്തിന് എന്നെ അന്വേഷിച്ചു? ഞാൻ എന്റെ പിതാവിന്റെ ഭവനത്തിൽ ആയിരിക്കേണ്ടതാകുന്നു എന്നു നിങ്ങൾ അറിഞ്ഞില്ലയോ?” ^c c v49 യേശു ‘എന്റെ പിതാവ്’ എന്നു പറയുന്നു—അവിടുത്തെ അനന്യവും നിത്യവുമായ ബന്ധം. തിരുവെഴുത്തിന്റെ ശേഷഭാഗം നമ്മെ ‘നമ്മുടെ പിതാവ്’ എന്നതിലേക്കു ക്ഷണിക്കുമ്പോൾ, യേശു മാത്രം ഈ സവിശേഷരീതിയിൽ അവിടുത്തെ ‘എന്റെ പിതാവ്’ എന്നു വിളിക്കുന്നു: അവിടുന്ന് സ്വഭാവത്താൽ പുത്രനാകുന്നു; നാമോ അവിടുത്തെ സ്വീകരണത്താൽ മക്കളാകുന്നു.

⁵⁰എന്നാൽ അവൻ തങ്ങളോടു പറഞ്ഞ വാക്ക് അവർ ഗ്രഹിച്ചില്ല. ⁵¹പിന്നീട് അവൻ അവരോടുകൂടെ ഇറങ്ങി നസറെത്തിൽ വന്ന് അവർക്കു കീഴ്പെട്ടിരുന്നു. അവന്റെ അമ്മ ഈ കാര്യങ്ങളെല്ലാം തന്റെ ഹൃദയത്തിൽ സൂക്ഷിച്ചുവെച്ചു. ⁵²യേശു ജ്ഞാനത്തിലും വളർച്ചയിലും, നമ്മുടെ പിതാവിന്റെയും മനുഷ്യരുടെയും പ്രീതിയിലും വർധിച്ചുവന്നു.