لوقا 2 FHB Father's Heart Bible™

2 ¹انهن ڏينهن ۾ قيصر اگسطس حڪم جاري ڪيو تہ سڄي آباد دنيا جي ڳڻپ ڪئي وڃي. ^a a v1 ’سڄي آباد دنيا‘ مان مراد رومي سلطنت جا علائقا آهن، نہ تہ سڄي زمين. ²هيءَ پهرين ڳڻپ هئي، جڏهن ڪرينيس شام جو حاڪم هو. ³سڀيئي ماڻهو ڳڻپ ڪرائڻ لاءِ هر هڪ پنهنجي شهر ڏانهن ويو. ⁴يوسف بہ گليل جي ناصرت شهر کان يهوديہ ۾ داود جي شهر ڏانهن، جنهن کي بيت لحم سڏجي ٿو، چڙهي ويو، ڇاڪاڻ تہ هو داود جي گھراڻي ۽ نسل مان هو، ⁵تہ پنهنجي منگيتر مريم سان گڏ، جيڪا ٻار سان هئي، ڳڻپ ڪرائي.

⁶جڏهن اهي اتي هئا، تڏهن مريم جي ڄڻڻ جو وقت اچي ويو. ⁷پنهنجو پهريون پٽ ڄڻيائين، کيس ڪپڙن ۾ ويڙهي آخور ۾ رکيائين، ڇاڪاڻ تہ مسافر خاني ۾ انهن لاءِ جاءِ ڪانہ هئي.

⁸ان ئي علائقي ۾ ڪي ڌنار ٻنين ۾ رهي رات جو پنهنجي ڌڻ جي نگهباني ڪري رهيا هئا. ⁹اسان جي پيءُ جو هڪ ملائڪ سندن آڏو اچي بيٺو، اسان جي پيءُ جو جلوو سندن چوڌاري چمڪي اٿيو، ۽ هو ڏاڍا ڊڄي ويا. ¹⁰ملائڪ کين چيو تہ ”ڊڄو نہ، ڇاڪاڻ تہ آءٌ اوهان کي سڀني ماڻهن لاءِ وڏي خوشيءَ جي خوشخبري ٿو ڏيان: ¹¹اڄ داود جي شهر ۾ اوهان لاءِ هڪ نجات ڏيندڙ ڄائو آهي—يعني مسيح خداوند. ¹²اوهان لاءِ نشاني هيءَ آهي تہ اوهان کي هڪ ٻار ڪپڙن ۾ ويڙهيل آخور ۾ پيل ملندو.“ ¹³اوچتو ملائڪ سان گڏ آسمان جي لشڪر جو هڪ وڏو ميڙ ظاهر ٿيو، جنهن اسان جي پيءُ جي ساراهه ڪندي چيو تہ

¹⁴”سڀ کان مٿاهين ۾ اسان جي پيءُ کي جلوو، ۽ زمين تي انهن ماڻهن ۾ سلامتي، جن سان هو راضي آهي!“ ^b b v14 ملائڪن جي حمد سڌو سنئون اسان جي پيءُ جو نالو کڻي ٿي — ڪرسمس جو جلوو هن جو آهي، جيڪو پنهنجي فرزند کي دنيا ۾ موڪلي رهيو آهي.

¹⁵جڏهن ملائڪ کانئن موڪلائي آسمان ڏانهن هليا ويا، تڏهن ڌنارن هڪٻئي کي چيو تہ ”اچو، سڌو بيت لحم هلون ۽ هيءَ ڳالهه ڏسون جيڪا ٿي آهي، ۽ جنهن جي خبر اسان جي پيءُ اسان کي ڏني آهي.“ ¹⁶هو تڪڙ ۾ هليا ويا ۽ مريم ۽ يوسف کي، ۽ آخور ۾ پيل ٻار کي لڌائون. ¹⁷جڏهن هنن ٻار کي ڏٺو، تڏهن جيڪي ڳالهيون هن ٻار بابت کين ٻڌايون ويون هيون، سي ٻڌايائون. ¹⁸جن بہ ٻڌو، سي سڀ ڌنارن جي ٻڌايل ڳالهه تي حيران ٿيا. ¹⁹پر مريم هي سڀ ڳالهيون پنهنجي دل ۾ سانڍيندي، انهن تي غور ڪندي رهي. ²⁰جيڪي ڪجهہ هنن ٻڌو ۽ ڏٺو هو، تنهن سڀ جي ڪري، جيئن کين ٻڌايو ويو هو تيئن ئي، اسان جي پيءُ جي واکاڻ ۽ ساراهه ڪندا ڌنار موٽي ويا.

پيءُ آڏو پيش ڪيو ويو

²¹جڏهن سندس ختني جا اٺ ڏينهن پورا ٿيا، تڏهن سندس نالو يسوع رکيو ويو، جيڪو نالو ملائڪ کيس ڳڀ ۾ پوڻ کان اڳ ڏنو هو.

²²جڏهن موسيٰ جي شريعت موجب سندن پاڪائيءَ جا ڏينهن پورا ٿيا، تڏهن کيس يروشلم وٺي ويا تہ اسان جي پيءُ آڏو پيش ڪن،

²³(جيئن اسان جي پيءُ جي شريعت ۾ لکيل آهي تہ ”هر پهرين ڄايل نر اسان جي پيءُ لاءِ پاڪ سڏبو“)، ²⁴ان سان گڏ اسان جي پيءُ جي شريعت جيئن چوي ٿي تيئن قرباني ڏيڻ لاءِ بہ: فاختائن جو هڪ جوڙو يا ڪبوترن جا ٻہ ٻچا.

²⁵يروشلم ۾ شمعون نالي هڪ ماڻهو رهندو هو، جيڪو سچار ۽ خدا ترس هو، اسرائيل جي تسلي جو انتظار ڪندو هو، ۽ مٿس پاڪ روح هو. ²⁶پاڪ روح کيس ٻڌايو هو تہ جيستائين اسان جي پيءُ جي مسيح کي نہ ڏسندو، تيستائين مرندو ڪين. ²⁷روح جي هدايت تي هو هيڪل ۾ آيو. جڏهن ماءُ پيءُ ٻار يسوع کي اندر آندو تہ سندس لاءِ شريعت جي گھربل رسم پوري ڪن، ²⁸تڏهن شمعون کيس پنهنجين ٻانهن ۾ کنيو ۽ اسان جي پيءُ کي ساراهيائين ۽ چيائين تہ ²⁹”اي مالڪ بابا، هاڻي تون تنهنجي ٻانهي کي تنهنجي ڪلام موجب سلامتيءَ سان وڃڻ ڏين ٿو، ³⁰ڇاڪاڻ تہ منهنجين اکين تنهنجي نجات ڏٺي آهي، ³¹جيڪا تو سڀني قومن جي سامهون تيار ڪئي آهي: ³²غير قومن تي ظاهر ٿيڻ لاءِ هڪ روشني، ۽ تنهنجي قوم اسرائيل لاءِ جلوو.“

³³سندس پيءُ ۽ ماءُ انهن ڳالهين تي حيران ٿيا جيڪي هن بابت چيون ويون. ³⁴شمعون کين برڪت ڏني ۽ سندس ماءُ مريم کي چيائين تہ ”هي ٻار اسرائيل ۾ ڪيترن جي ڪرڻ ۽ اٿڻ لاءِ مقرر ڪيو ويو آهي، ۽ هڪ اهڙي نشاني ٿيڻ لاءِ جنهن جي مخالفت ڪئي ويندي، ³⁵تنهنجي پنهنجي جان مان بہ هڪ تلوار لنگھي ويندي—تہ جيئن ڪيترن دلين جا خيال ظاهر ٿين.“

³⁶حنا نالي هڪ نبي عورت بہ هئي، جيڪا آشر جي قبيلي جي فنوئيل جي ڌيءَ هئي، ڏاڍي پوڙهي هئي، ڪنوارپڻي کان پوءِ ست سال پنهنجي مڙس سان گڏ رهي هئي، ³⁷چوراسي سالن جي ڄمار تائين بيوه رهي، هيڪل کي ڪڏهن نہ ڇڏيائين، ۽ روزن ۽ دعا سان رات ڏينهن عبادت ڪندي رهي. ³⁸ان ئي گھڙيءَ اچي اسان جي پيءُ جو شڪر ادا ڪيائين ۽ جيڪي يروشلم جي ڇوٽڪاري جا منتظر هئا، تن سڀني کي ٻار بابت ٻڌايائين.

³⁹جڏهن اسان جي پيءُ جي شريعت جو گھربل سڀ ڪجهہ پورو ڪيائون، تڏهن گليل ۾ پنهنجي شهر ناصرت ڏانهن موٽي ويا. ⁴⁰ٻار وڌندو ۽ مضبوط ٿيندو ويو، ڏاهپ سان ڀرپور ٿيندو ويو، ۽ اسان جي پيءُ جو فضل مٿس هو.

ڇوڪرو يسوع پنهنجي پيءُ جي گھر ۾

⁴¹سندس ماءُ پيءُ هر سال فصح جي عيد تي يروشلم ويندا هئا. ⁴²جڏهن هو ٻارهن سالن جو ٿيو، تڏهن عيد جي رسم موجب چڙهي ويا. ⁴³جڏهن عيد ختم ٿي ۽ هو گھر ڏانهن روانا ٿيا، تڏهن ڇوڪرو يسوع يروشلم ۾ پوئتي رهجي ويو، ۽ سندس ماءُ پيءُ کي خبر نہ پئي. ⁴⁴کيس قافلي ۾ سمجهي هڪ ڏينهن جو پنڌ ڪيائون، پوءِ مائٽن ۽ سڃاڻن ۾ کيس ڳولڻ لڳا. ⁴⁵جڏهن کيس نہ لڌائون، تڏهن ڳولهيندا يروشلم موٽي آيا. ⁴⁶ٽن ڏينهن کان پوءِ کيس هيڪل ۾ استادن جي وچ ۾ ويٺل لڌائون، جيڪو کين ٻڌندو ۽ کانئن سوال پڇندو هو. ⁴⁷جن بہ کيس ٻڌو، سي سندس سمجھ ۽ جوابن تي حيران ٿيا. ⁴⁸جڏهن سندس ماءُ پيءُ کيس ڏٺو، تڏهن ڏاڍا حيران ٿيا. سندس ماءُ چيو تہ ”ٻچا، تو اسان سان اهڙو ڪم ڇو ڪيو؟ ڏس، تنهنجو پيءُ ۽ آءٌ ڏاڍي ڳڻتيءَ ۾ تو کي ڳوليندا رهيا آهيون.“

⁴⁹چيائين تہ ”اوهان مون کي ڇو ڳوليندا هئا؟ ڇا اوهان کي خبر نہ هئي تہ مون کي ضرور منهنجي پيءُ جي گھر ۾ هجڻ گھرجي؟“ ^c c v49 يسوع ”منهنجو پيءُ“ چوي ٿو — سندس منفرد، دائمي رشتو. جتي باقي پاڪ ڪلام اسان کي ”اسان جو پيءُ“ چوڻ جي دعوت ڏئي ٿو، اتي صرف يسوع هن کي هن خاص طرح ”منهنجو پيءُ“ سڏي ٿو: هو ذات جي لحاظ کان فرزند آهي؛ اسين سندس ڀليڪار سان ٻار آهيون.

⁵⁰پر جيڪا ڳالهه هن کين چئي هئي، سا هو سمجھي نہ سگھيا. ⁵¹پوءِ هو انهن سان گڏ هيٺ لهي ناصرت آيو ۽ انهن جو فرمانبردار رهيو. سندس ماءُ اهي سڀ ڳالهيون پنهنجي دل ۾ سانڍي رکيون. ⁵²يسوع ڏاهپ ۽ قد ۾ وڌندو ويو، ۽ اسان جي پيءُ ۽ ماڻهن جي نظر ۾ پيارو ٿيندو ويو.