Luka 2

2 ¹O günlerde Sezar Avgustus, bütün yaşanan dünyada bir nüfus sayımı yapılması için buyruk çıkardı. ^a a v1 «Bütün yaşanan dünya» ifadesi, tüm yerküreyi değil, Roma İmparatorluğu'nun topraklarını belirtir. ²Bu ilk sayım, Kirinius'un Suriye valisi olduğu zaman yapıldı. ³Herkes yazılmak için kendi kentine gitti. ⁴Yusuf da Davut'un soyundan ve ailesinden olduğu için, Celile'nin Nasıra Kenti'nden Yahudiye'ye, Davut'un kenti olan ve Beytlehem denen kente gitti; ⁵orada, nişanlısı olan ve hamile bulunan Meryem'le birlikte yazılacaktı.

⁶Onlar oradayken Meryem'in doğurma vakti geldi. ⁷İlk oğlunu doğurdu, onu kundağa sarıp bir yemliğe yatırdı; çünkü handa onlara yer yoktu.

⁸Aynı yörede, sürülerinin başında geceyi kırlarda nöbet tutarak geçiren çobanlar vardı. ⁹Babamız'ın bir meleği onların önünde durdu; Babamız'ın görkemi çevrelerini aydınlattı ve büyük bir korkuya kapıldılar. ¹⁰Melek onlara, «Korkmayın!» dedi. «Size, bütün halk için büyük sevinç kaynağı olacak bir müjde getiriyorum: ¹¹Bugün Davut'un kentinde sizin için bir Kurtarıcı doğdu; O, Rab olan Mesih'tir. ¹²İşte size belirti: Kundağa sarılmış, yemlikte yatan bir bebek bulacaksınız.» ¹³Birdenbire meleğin yanında, göksel ordulardan oluşan büyük bir topluluk belirdi. Babamız'ı överek şöyle diyorlardı:

¹⁴«En yücelerde Babamız'a yücelik olsun, yeryüzünde de O'nun hoşnut kaldığı insanlara esenlik!» ^b b v14 Meleklerin bu övgüsü doğrudan Babamız'ı anar — Noel'in görkemi, Oğlu'nu dünyaya göndermekte olan O'na aittir.

¹⁵Melekler onların yanından ayrılıp göğe çekildikten sonra çobanlar birbirlerine, «Haydi, doğru Beytlehem'e gidelim, Babamız'ın bize bildirdiği, olup biten bu şeyi görelim» dediler. ¹⁶Aceleyle gidip Meryem'le Yusuf'u ve yemlikte yatan bebeği buldular. ¹⁷Onu görünce, kendilerine bu çocuk hakkında anlatılanları bildirdiler. ¹⁸Bunu duyanların hepsi, çobanların söylediklerine şaşıp kaldı. ¹⁹Meryem ise bütün bu sözleri derin derin düşünerek yüreğinde saklıyordu. ²⁰Çobanlar, işitip gördüklerinin tümü için, kendilerine anlatılana tıpatıp uygun bir biçimde Babamız'ı yücelterek ve överek geri döndüler.

Baba'ya Adanışı

²¹Sünnet edilmesi için sekiz gün dolunca, ona İsa adı verildi; bu, ana rahmine düşmesinden önce meleğin koyduğu addı.

²²Musa'nın Yasası'na göre arınma günleri dolunca, çocuğu Babamız'a adamak üzere Yeruşalim'e götürdüler.

²³Çünkü Babamız'ın Yasası'nda, «İlk doğan her erkek, Babamız'a adanmış sayılacak» diye yazılmıştır. ²⁴Ayrıca Babamız'ın Yasası'nın buyurduğu gibi, bir çift kumru ya da iki güvercin yavrusu kurban etmek üzere gittiler.

²⁵Yeruşalim'de Şimon adında bir adam vardı; doğru ve dindar biriydi, İsrail'in avuntusunu bekliyordu ve Kutsal Ruh onun üzerindeydi. ²⁶Kutsal Ruh ona, Babamız'ın Mesihi'ni görmeden ölmeyeceğini bildirmişti. ²⁷Ruh'un yönlendirmesiyle tapınağa girdi. Küçük çocuk İsa'nın annesiyle babası, Kutsal Yasa'nın gereğini onun için yerine getirmek üzere çocuğu içeri getirdiklerinde, ²⁸Şimon onu kucağına aldı, Babamız'ı överek şöyle dedi: ²⁹«Ey Egemen Baba, verdiğin sözü tuttun; kulunu şimdi esenlik içinde salıveriyorsun. ³⁰Çünkü senin sağladığın kurtuluşu gözlerimle gördüm. ³¹Bu kurtuluşu bütün halkların önünde hazırladın. ³²Bu, ulusları aydınlatacak ışıktır ve halkın İsrail'in yüceliğidir.»

³³Çocuğun babasıyla annesi, onun hakkında söylenenlere şaştılar. ³⁴Şimon onları kutsayıp annesi Meryem'e şöyle dedi: «Bak, bu çocuk, İsrail'de birçok kişinin düşmesine ve kalkmasına yol açmak ve karşı çıkılan bir belirti olmak üzere belirlenmiştir. ³⁵Senin kendi yüreğine de bir kılıç saplanacak. Öyle ki, birçok yüreğin düşünceleri açığa çıksın.»

³⁶Orada bir de peygamber kadın vardı; Aşer oymağından Fanuel'in kızı Hanna. Yaşı hayli ilerlemişti; genç kızlığından sonra kocasıyla yedi yıl yaşamıştı. ³⁷Sonra seksen dört yaşına dek dul kalmıştı. Tapınaktan hiç ayrılmaz, oruç tutup dua ederek gece gündüz Tanrı'ya tapınırdı. ³⁸Tam o sırada ortaya çıkıp Babamız'a şükretti ve Yeruşalim'in kurtuluşunu bekleyen herkese bu çocuktan söz etti.

³⁹Yusuf'la Meryem, Babamız'ın Yasası'nın gerektirdiği her şeyi yerine getirdikten sonra Celile'ye, kendi kentleri Nasıra'ya döndüler. ⁴⁰Çocuk büyüyor, güçleniyor ve bilgelikle doluyordu. Babamız'ın lütfu da onun üzerindeydi.

Çocuk İsa Babası'nın Evinde

⁴¹İsa'nın annesiyle babası her yıl Fısıh Bayramı'nda Yeruşalim'e giderlerdi. ⁴²İsa on iki yaşına gelince, bayram geleneğine uyarak yine gittiler. ⁴³Bayramdan sonra eve dönerlerken, küçük İsa Yeruşalim'de kaldı; annesiyle babasının bundan haberi olmadı. ⁴⁴Onun yol arkadaşlarıyla birlikte olduğunu sanarak bir günlük yol gittiler. Sonra onu akrabalar ve tanıdıklar arasında aramaya başladılar. ⁴⁵Onu bulamayınca aramak için Yeruşalim'e döndüler. ⁴⁶Üç gün sonra onu tapınakta buldular; öğretmenler arasında oturmuş, onları dinliyor, onlara sorular soruyordu. ⁴⁷Onu dinleyen herkes, zekâsına ve verdiği yanıtlara şaşıp kalıyordu. ⁴⁸Annesiyle babası onu görünce şaşırdılar. Annesi ona, «Çocuğum, bize bunu neden yaptın? Bak, babanla ben büyük kaygı içinde seni arayıp durduk» dedi.

⁴⁹O da onlara, «Beni neden arıyordunuz?» dedi. «Babam'ın evinde bulunmam gerektiğini bilmiyor muydunuz?» ^c c v49 İsa «Babam» der — bu, O'nun eşsiz, sonsuz ilişkisidir. Kutsal Yazılar'ın geri kalanı bizi «Babamız»a çağırırken, İsa O'na bu özel anlamda «Babam» diyen tek kişidir: O, doğası gereği Oğul'dur; biz ise O'nun bizi kabul edişiyle çocuklar oluruz.

⁵⁰Ama onlar, kendilerine söylediği bu sözü anlamadılar. ⁵¹İsa onlarla birlikte yola çıkıp Nasıra'ya döndü ve onların sözünü dinledi. Annesi bütün bu olup bitenleri yüreğinde sakladı. ⁵²İsa bilgelikte ve boyda gelişiyor, Babamız'ın ve insanların beğenisini gitgide kazanıyordu.