લૂક 2 FHB Father's Heart Bible™

2 ¹એ દિવસોમાં કાઈસર ઓગસ્તસે આખી વસેલી દુનિયાની વસ્તીગણતરી કરવાનો હુકમ બહાર પાડ્યો. ^a a v1 ‘આખી વસેલી દુનિયા’ એટલે રોમન સામ્રાજ્યના પ્રદેશો, આખી પૃથ્વી નહિ. ²સિરિયામાં જ્યારે કુરેનિયસ હાકેમ હતો, ત્યારે આ પહેલી વસ્તીગણતરી થઈ. ³દરેક જણ પોતપોતાના શહેરમાં નોંધાવા ગયા. ⁴યૂસફ પણ દાઉદના કુળ અને કુટુંબનો હોવાથી ગાલીલમાંના નાઝારેથ શહેરથી યહૂદિયામાં, દાઉદના શહેર બેથલેહેમમાં ગયો, ⁵કે જેથી પોતાની વાગ્દત્તા મરિયમ, જે ગર્ભવતી હતી, તેની સાથે નોંધાય.

⁶તેઓ ત્યાં હતાં ત્યારે તેને પ્રસૂતિનો સમય આવ્યો. ⁷તેણે પોતાના પ્રથમ પુત્રને જન્મ આપ્યો, તેને કપડાંમાં વીંટાળ્યો અને ગભાણમાં સુવાડ્યો, કારણ કે ઉતારામાં તેમને માટે જગ્યા નહોતી.

⁸એ જ પ્રદેશમાં કેટલાક ભરવાડો ખેતરોમાં રહીને રાતે પોતાનાં ઘેટાંની રખેવાળી કરતા હતા. ⁹આપણા પિતાનો એક દૂત તેમની આગળ ઊભો રહ્યો; આપણા પિતાના મહિમાએ તેમની આસપાસ પ્રકાશ પાથર્યો, અને તેમને ભારે બીક લાગી. ¹⁰દૂતે તેમને કહ્યું, “બીશો નહિ—હું તમારે માટે સૌને માટે મહાન આનંદની વધામણી લાવ્યો છું: ¹¹આજે દાઉદના શહેરમાં તમારે માટે ઉદ્ધારક જન્મ્યા છે—પ્રભુ ખ્રિસ્ત. ¹²તમારે માટે આ ચિહ્ન છે: તમે એક બાળકને કપડાંમાં વીંટાળેલો, ગભાણમાં સૂતેલો જોશો.” ¹³એકાએક એ દૂતની સાથે આકાશના સૈન્યનો સમુદાય પ્રગટ થયો, જે આપણા પિતાની સ્તુતિ કરતો કહેતો હતો,

¹⁴“પરમ ઊંચામાં આપણા પિતાને મહિમા, અને પૃથ્વી પર જેમના પર તેમની પ્રસન્નતા છે તેમનામાં શાંતિ!” ^b b v14 દૂતોની આ સ્તુતિ સીધી આપણા પિતાનું નામ લે છે—નાતાલનો મહિમા તેમનો છે, જેઓ પોતાના પુત્રને દુનિયામાં મોકલી રહ્યા છે.

¹⁵જ્યારે દૂતો તેમને છોડીને આકાશમાં પાછા ગયા, ત્યારે ભરવાડોએ એકબીજાને કહ્યું, “ચાલો, આપણે બેથલેહેમ જઈને જે બન્યું છે, જે આપણા પિતાએ આપણને જણાવ્યું છે, તે જોઈએ.” ¹⁶તેઓ ઉતાવળથી ગયા અને મરિયમ તથા યૂસફને, અને ગભાણમાં સૂતેલા બાળકને શોધી કાઢ્યાં. ¹⁷તેમને જોઈને તેમણે આ બાળક વિશે જે તેમને કહેવામાં આવ્યું હતું, તે જણાવ્યું. ¹⁸ભરવાડોએ જે કહ્યું, તે સાંભળીને સૌ આશ્ચર્ય પામ્યા. ¹⁹પણ મરિયમે આ બધી વાતો સંઘરી રાખી અને પોતાના હૃદયમાં તેમના પર વિચાર કરતી રહી. ²⁰ભરવાડોને જેમ કહેવામાં આવ્યું હતું તેમ જ તેમણે જે બધું સાંભળ્યું અને જોયું હતું, તે માટે આપણા પિતાને મહિમા આપતા અને તેમની સ્તુતિ કરતા તેઓ પાછા ફર્યા.

પિતાને સમર્પિત

²¹જ્યારે તેમની સુન્નતના આઠ દિવસ પૂરા થયા, ત્યારે તેમનું નામ ઈસુ પાડવામાં આવ્યું, એ જ નામ જે ગર્ભધારણ પહેલાં દૂતે આપ્યું હતું.

²²જ્યારે મૂસાના નિયમ પ્રમાણે તેમના શુદ્ધિકરણના દિવસો પૂરા થયા, ત્યારે તેઓ તેમને આપણા પિતાને સમર્પિત કરવા યરુશાલેમ લઈ ગયાં,

²³(જેમ આપણા પિતાના નિયમમાં લખેલું છે, “દરેક પ્રથમ જન્મેલો નર આપણા પિતાને પવિત્ર કહેવાશે”), ²⁴અને આપણા પિતાના નિયમ પ્રમાણે બલિદાન ચઢાવવા: હોલાંની એક જોડ અથવા કબૂતરનાં બે બચ્ચાં.

²⁵યરુશાલેમમાં શિમયોન નામે એક માણસ રહેતો હતો, જે નેક અને ભક્તિમય હતો, ઇઝરાયલના દિલાસાની રાહ જોતો હતો, અને પવિત્ર આત્મા તેના પર હતા. ²⁶પવિત્ર આત્માએ તેને જણાવ્યું હતું કે આપણા પિતાના ખ્રિસ્તને જોયા પહેલાં તે મરશે નહિ. ²⁷આત્માની પ્રેરણાથી તે મંદિરમાં ગયો. જ્યારે માતાપિતા બાળ ઈસુને તેમને માટે નિયમ પ્રમાણે કરવા અંદર લાવ્યાં, ²⁸ત્યારે શિમયોને તેમને પોતાના હાથમાં લઈને આપણા પિતાને ધન્યવાદ આપતાં કહ્યું, ²⁹“હે સર્વોપરી પિતા, હવે તમારા વચન પ્રમાણે તમે તમારા સેવકને શાંતિથી જવા દો છો. ³⁰કેમ કે મારી આંખોએ તમારો ઉદ્ધાર જોયો છે, ³¹જે તમે સર્વ લોકોની સમક્ષ તૈયાર કર્યો છે: ³²વિદેશીઓને પ્રકટીકરણને માટે અજવાળું, અને તમારા લોક ઇઝરાયલના મહિમાને માટે.”

³³તેમના વિશે જે કહેવામાં આવ્યું, તેથી તેમનાં પિતા અને માતા આશ્ચર્ય પામ્યાં. ³⁴અને શિમયોને તેમને આશીર્વાદ આપ્યો અને તેમની માતા મરિયમને કહ્યું, “આ બાળક ઇઝરાયલમાંના ઘણાના પડવા અને ઊઠવા માટે, અને જેનો વિરોધ થાય એવું ચિહ્ન થવા માટે નિર્મિત થયો છે, ³⁵અને તારા પોતાના જીવને પણ તલવાર વીંધી નાખશે—કે જેથી ઘણાં હૃદયોના વિચારો પ્રગટ થાય.”

³⁶ત્યાં આશેરના કુળની ફનુએલની દીકરી, હાન્ના નામે એક સ્ત્રી પ્રબોધિકા પણ હતી, જે ઘણી વૃદ્ધ હતી; તેણે પોતાના લગ્ન પછી સાત વર્ષ પોતાના પતિ સાથે ગાળ્યાં હતાં, ³⁷અને ચોર્યાસી વર્ષ સુધી વિધવા રહી હતી; તે મંદિર છોડતી નહોતી, રાતદિવસ ઉપવાસ અને પ્રાર્થનાથી ભજન કરતી હતી. ³⁸એ જ ઘડીએ પાસે આવીને તેણે આપણા પિતાને આભાર માન્યો અને યરુશાલેમના ઉદ્ધારની રાહ જોનારા સૌને એ બાળક વિશે કહ્યું.

³⁹જ્યારે તેઓએ આપણા પિતાના નિયમ પ્રમાણે બધું પૂરું કર્યું, ત્યારે તેઓ ગાલીલમાં પોતાના શહેર નાઝારેથમાં પાછાં ફર્યાં. ⁴⁰એ બાળક વધ્યું, બળવાન થયું, ડહાપણથી ભરપૂર થયું, અને આપણા પિતાની કૃપા તેમના પર હતી.

પોતાના પિતાના ઘરમાં બાળ ઈસુ

⁴¹તેમનાં માતાપિતા દર વર્ષે પાસ્ખાપર્વને સમયે યરુશાલેમ જતાં હતાં. ⁴²જ્યારે તે બાર વર્ષના થયા, ત્યારે તેઓ પર્વના રિવાજ પ્રમાણે ઉપર ગયાં. ⁴³જ્યારે પર્વ પૂરું થયું અને તેઓ ઘર ભણી નીકળ્યાં, ત્યારે બાળ ઈસુ યરુશાલેમમાં પાછળ રહી ગયા, પણ તેમનાં માતાપિતાને એની ખબર નહોતી. ⁴⁴તે સંઘમાં છે એમ ધારીને તેઓ એક દિવસની મજલ ચાલ્યાં, પછી સગાંવહાલાં અને ઓળખીતાંમાં તેમને શોધ્યા. ⁴⁵જ્યારે તે ન મળ્યા, ત્યારે તેમને શોધતાં તેઓ યરુશાલેમ પાછાં ફર્યાં. ⁴⁶ત્રણ દિવસ પછી તેમને મંદિરમાં શોધી કાઢ્યા; તે શિક્ષકોની વચ્ચે બેસીને તેમનું સાંભળતા અને તેમને પ્રશ્નો પૂછતા હતા. ⁴⁷જેઓ તેમને સાંભળતા હતા, તે સૌ તેમની સમજણ અને તેમના જવાબોથી આશ્ચર્ય પામ્યા. ⁴⁸જ્યારે તેમનાં માતાપિતાએ તેમને જોયા, ત્યારે તેઓ ચકિત થયાં. તેમની માતાએ કહ્યું, “દીકરા, તેં અમારી સાથે આવું કેમ કર્યું? જો, તારા પિતા અને હું બહુ વ્યાકુળ થઈને તને શોધતાં હતાં.”

⁴⁹તેમણે તેમને કહ્યું, “તમે મને કેમ શોધતાં હતાં? શું તમે જાણતાં નહોતાં કે મારે મારા પિતાના ઘરમાં હોવું જોઈએ?” ^c c v49 ઈસુ “મારા પિતા” કહે છે—તેમનો અનન્ય, સનાતન સંબંધ. બાકીનું સમગ્ર શાસ્ત્ર આપણને “આપણા પિતા”માં આમંત્રે છે, ત્યાં ઈસુ એકલા જ આ ખાસ રીતે તેમને “મારા પિતા” કહે છે: તે સ્વભાવે પુત્ર છે; આપણે તેમના સ્વાગતથી બાળકો છીએ.

⁵⁰પણ તેમણે તેમને જે વાત કહી, તે તેઓ સમજ્યાં નહિ. ⁵¹પછી તે તેમની સાથે ઊતરીને નાઝારેથ આવ્યા અને તેમને આધીન રહ્યા. તેમની માતાએ આ બધી વાતો પોતાના હૃદયમાં સંઘરી રાખી. ⁵²ઈસુ ડહાપણમાં અને કદમાં, તથા આપણા પિતાની અને માણસોની કૃપામાં વૃદ્ધિ પામતા ગયા.