Katimbalan Wiwit Saka Guwa Garba
Abdi sing dijenengaké déning Rama kita wiwit ing guwa-garba, ngakoni yèn wis nyambut gawé tanpa guna, lan diparingi tugas sing luwih gedhé: dadi pepadhang tumrap bangsa-bangsa. Nalika Sion kandha yèn dhèwèké dilalèkaké, wangsulané yaiku ibu sing lagi nusoni sing ora bisa lali, lan tangan-tangan sing jenengé diukir ing kono.
49 1Padha rungokna Aku, he pulo-pulo; padha nggatekna, he para bangsa saka ing kadohan. Rama kita wis nimbali Aku wiwit saka ing guwa garba; wiwit nalika Aku isih ana ing kandhutaning ibu, Panjenengane wis maringi asma marang Aku. a a v1 Sang Abdi kang ngandika ing bab iki yaiku Gusti Yesus — Prajanjian Anyar ngetrapake ayat-ayat iki kanthi langsung marang Panjenengane (Lukas 2:32; Lelakone Para Rasul 13:47). 2Panjenengane wis ndadekake cangkemku kaya pedhang kang landhep; ing pangauban astane Aku didhelikake. Panjenengane wis ndadekake Aku dadi panah kang gilap; ing endhonge Aku disimpen.
3Panjenengane ngandika marang Aku: “Kowe iku abdiKu, Israel, kang ing kowe Aku bakal ngatonake kamulyanKu.” b b v3 Sang Abdi, yaiku Israel kang sejati, kagenepan ana ing Gusti Yesus — Lukas 2:32; Lelakone Para Rasul 13:47.
4Nanging Aku ngandika: “Anggonku nyambut gawe iku tanpa guna; kakuwatanku wis Dakentekake kanggo barang kang tanpa pedah lan muspra. Nanging satemene kaadilanku ana ing ngarsane RamaKu, lan ganjaranku ana ing ngarsane RamaKu.”
5Lan saiki Rama kita ngandika—Panjenengane kang wis mangun Aku wiwit saka ing guwa garba dadi abdine, supaya mbalekake Yakub marang Panjenengane, lan supaya Israel kaklumpukake marang Panjenengane, awit Aku kajen ana ing paningale, lan RamaKu wis dadi kakuwatanku,
6Panjenengane ngandika: “Prekara kang cilik banget tumrap kowe mung dadi abdiKu kanggo njunjung taler-talere Yakub lan mbalekake wong-wong kang isih karimat ing Israel; Aku uga bakal ndadekake kowe dadi pepadhang tumrap para bangsa, supaya karahayon peparingKu tekan ing poncoting bumi.” c c v6 Simeon nggendhong Gusti Yesus kang isih bayi lan nyebut Panjenengane “pepadhang tumrap para bangsa” (Lukas 2:32), sarta Rasul Paulus nrapake tembung kang padha iki tumrap kawajibane marang bangsa-bangsa liya (Lelakone Para Rasul 13:47). 7Mangkene pangandikane Rama kita, Panebuse Israel, Kang Mahasuci, marang Panjenengane kang banget diremehake, kang digethingi dening bangsa iku, marang abdine para panguwasa: Para raja bakal padha weruh lan ngadeg; para panggedhe bakal padha sujud, awit saka Ramamu kang setya, Kang Mahasuci ing Israel, kang wis milih kowe.
Prajanjian kanggo Umat
8Mangkene pangandikane Rama kita: Ing wektu kang kepareng Aku wis nyembadani kowe, lan ing dinaning karahayon Aku wis mitulungi kowe; Aku bakal ngreksa kowe lan ndadekake kowe prajanjian tumrap umat, kanggo mbangun maneh tanah iku, kanggo ngedum-edum warisan kang wis suwung, 9kanthi ngandika marang para wong tahanan: “Padha metua,” lan marang wong-wong kang ana ing pepeteng: “Padha ngatona.” Ana ing sadalan-dalan padha bakal nyenyadhang pangan, lan ing sakabehe punthuk kang gundhul bakal dadi pangonane.
10Padha ora bakal keluwen utawa ngelak, sarta angin panas utawa srengenge ora bakal nggebag wong-wong mau, awit Panjenengane kang trenyuh ing galih marga saka welas marang wong-wong mau bakal nuntun, lan nganggo tuk-tuk banyu Panjenengane bakal nggiring wong-wong mau. 11Lan sakabehe gunungKu bakal Dakdadekake dalan, lan dalan-dalanKu gedhe bakal kaunggahake. 12Delengen—wong-wong iki bakal padha teka saka ing kadohan; lan delengen, iki saka lor lan saka kulon, lan iki saka tanah Sinim. d d v12 Sinim iku tanah kang adoh, bokmanawa Syene (saiki Aswan) ing sisih kidul Mesir — nyebutake pinggir kang adoh dhewe, panggonan para putrane Rama kita padha bali. 13He langit, padha ngidunga kabungahan, lan he bumi, padha bungaha; he gunung-gunung, padha nyuwara kidungan! Awit Rama kita wis nglipur umate, lan Panjenengane trenyuh ing galih marga saka welas marang para kawulane kang nandhang sangsara.
14Nanging Sion munjuk: “Rama kula sampun nilar kula; Sang Rama Ingkang Mahakwasa sampun nglalekaken kula.”
15“Apa wong wadon bisa nglalekake anake kang isih nusu, nganti atine ora trenyuh dening welas marang anak kang laire saka guwa garbane? Senajan wong-wong iki bisa padha lali, nanging Aku ora bakal nglalekake kowe. e e v15 Saka sakabehe ayat kang mbabarake isen-isening galihe Rama kita, ayat iki klebu kang paling nrenyuhake. Katresnane ibu kang paling setya bisa cabar — nanging katresnane Rama kita ora bakal cabar ing salawas-lawase. 16Delengen—Aku wis natah kowe ana ing epek-epek astaKu; tembok-tembokmu tansah ana ing ngarsaKu. 17Anak-anakmu padha enggal-enggal bali; wong-wong kang wis ngrubuhake lan ngrusak kowe padha lunga saka kowe. 18Tumengaa ndeleng ing saubengmu lan sawangen: kabeh padha nglumpuk lan marani kowe. Demi Aku kang gesang, mangkono pangandikane Rama kita, kowe bakal nganggo wong-wong mau kabeh minangka rerenggan; kowe bakal nalekake wong-wong mau kaya panganten wadon. 19Satemene jugrugan-jugruganmu lan panggonanmu kang suwung lan tanahmu kang wis karusak—satemene saiki kowe bakal rupak banget kanggo para wong kang manggon ing kowe, lan wong-wong kang wis nguntal kowe bakal padha adoh. 20Anak-anak kang laire nalika kowe kelangan isih bakal padha ngucap ana ing pangrungumu, ‘Panggonan iki rupak banget tumrap aku; wenehana papan supaya aku bisa manggon.’ 21Nuli kowe bakal ngucap ing sajroning atimu, ‘Sapa kang wis nglairake wong-wong iki kanggo aku? Aku iki wis kelangan anak lan gabug, kabuwang lan ditampik—sapa kang wis ngopeni wong-wong iki? Aku ditinggal ijen; wong-wong iki saka ngendi tekane?’
22Mangkene pangandikane Sang Rama Ingkang Mahakwasa: Delengen—Aku bakal ngangkat astaKu marang para bangsa lan ngadegake panji tandhaKu marang para umat; sarta wong-wong bakal nggendhong anak-anakmu lanang ing pangkone, lan anak-anakmu wadon bakal digendhong ing pundhake. 23Para raja bakal dadi bapak angkatmu, lan para prameswarine dadi biyung kang nusoni kowe. Kanthi rai sumungkem ing lemah, wong-wong bakal padha sujud marang kowe lan ndilat lebu ing tlapakanmu. Nuli kowe bakal padha ngerti yen Aku iki Ramamu; sing sapa padha ngarep-arep Aku ora bakal padha kwirangan.”
24Apa jarahan bisa direbut saka wong kang prakosa, utawa wong-wong tawanane si lalim bisa diluwari?
25Nanging mangkene pangandikane Rama kita: Malah wong-wong tawanane wong kang prakosa bakal direbut, lan jarahane si lalim bakal diluwari; awit Aku dhewe bakal nglawan wong-wong kang nglawan kowe, lan Aku bakal nylametake anak-anakmu. 26Aku bakal meksa para wong kang nindhes kowe padha mangan daginge dhewe, lan wong-wong mau bakal mendem dening getihe dhewe kaya dening anggur manis. Nuli sakabehe daging bakal padha ngerti yen Aku iki Juru Slametmu—Ramamu—lan Panebusmu, Kang Mahakwasa ing Yakub.