Ona qornidanoq chaqirilgan
Otamiz ona qornidanoq nomlagan qul behuda mehnat qilganini tan oladi va unga kattaroq vazifa beriladi: xalqlar uchun nur bo'lish. Sion o'zini unutilgan deganda, javob — bolasini unuta olmaydigan emizikli ona va uning ismi o'yib yozilgan qo'llardir.
49 1Ey orollar, Meni tinglanglar; ey uzoqdagi xalqlar, diqqat qilinglar. Otamiz Meni ona qornidanoq chaqirdi; onam qornidaligimdayoq U Menga nom qoʻydi. a a v1 Bu bobda soʻzlayotgan Xizmatkor — Isodir; Yangi Ahd bu oyatlarni bevosita Unga nisbatan qoʻllaydi (Luqo 2:32; Havoriylar 13:47). 2U Mening ogʻzimni oʻtkir qilichdek qildi; U Oʻz qoʻlining soyasida Meni yashirdi. U Meni silliqlangan oʻqdek qildi; Oʻz oʻqdonida Meni bekitdi.
3U Menga dedi: “Sen Mening xizmatkorimsan, ey Isroil, Men Sen orqali ulugʻvorligimni namoyon qilaman.” b b v3 Xizmatkor, yaʼni haqiqiy Isroil, Isoda toʻliq amalga oshadi — Luqo 2:32; Havoriylar 13:47.
4Lekin Men dedim: “Men behuda mehnat qildim; kuchimni bekorga, behudaga sarfladim. Biroq, albatta, adolatim Otam huzurida, mukofotim esa Otamdadir.”
5Endi Meni ona qornidanoq Oʻziga xizmatkor boʻlishim uchun, Yoqubni Oʻziga qaytarish, Isroilni Oʻz huzuriga toʻplash uchun yaratgan Otamiz shunday aytmoqda; chunki Men Uning nazarida izzatliman, va Otam Mening kuchim boʻldi,
6U shunday aytmoqda: “Sen Yoqub qabilalarini tiklash va Isroilda saqlanib qolganlarni qaytarish uchun Mening xizmatkorim boʻlishing — bu arzimas ish; Men Seni xalqlarga nur ham qilaman, toki najotim yer yuzining chekkalarigacha yetib borsin.” c c v6 Shimoʻn chaqaloq Isoni qoʻliga olib, Uni “xalqlarga nur” deb atadi (Luqo 2:32); Pavlus esa oʻsha soʻzni oʻzining gʻayriyahudiylarga boʻlgan xizmatiga tatbiq etdi (Havoriylar 13:47). 7Isroilning Himoyachisi, Uning Muqaddasi boʻlmish Otamiz chuqur nafratlangan, xalq jirkangan, hukmdorlarning xizmatkori boʻlganga shunday aytmoqda: Shohlar koʻrib, oʻrnidan turadilar; beklar taʼzim qiladilar — sodiq boʻlgan Otang, Seni tanlagan Isroilning Muqaddasi tufayli.
Xalq uchun ahd
8Otamiz shunday aytmoqda: Marhamat vaqtida Men Senga javob berdim, najot kunida Men Senga yordam berdim; Men Seni asrayman va Seni xalq uchun ahd qilib beraman, toki yurtni tiklash, vayron boʻlgan meroslarni taqsimlash uchun, 9mahbuslarga: “Chiqinglar”, zulmatdagilarga esa: “Oʻzingizni koʻrsatinglar”, deb aytish uchun. Ular yoʻllar boʻylab boqiladilar, barcha yalangʻoch tepaliklarda ularning yaylovi boʻladi.
10Ular na och qoladilar, na chanqaydilar, ularni na jazirama shamol, na quyosh uradi; chunki ularga rahmi kelgan Zot ularni boshlaydi va suv buloqlari tomon ularni yetaklaydi. 11Men barcha togʻlarimni yoʻlga aylantiraman va katta yoʻllarim koʻtariladi. 12Mana, bular uzoqdan keladilar; mana, bular shimol va gʻarbdan, bular esa Sinim yurtidan keladilar. d d v12 Sinim — uzoq bir yurt, ehtimol janubiy Misrdagi Siyena (hozirgi Asvon); bu Otamizning farzandlari qaytib keladigan uzoq chekkani bildiradi. 13Ey osmonlar, shodlikdan kuylanglar; ey yer, quvon; ey togʻlar, qoʻshiq boshlanglar! Chunki Otamiz Oʻz xalqiga tasalli berdi va azob chekkan bandalariga rahmi keldi.
14Lekin Sion dedi: “Otamiz meni tashlab ketdi; Hukmron Ota meni unutdi.”
15“Ayol kishi oʻzining emizikli goʻdagini unuta oladimi, oʻz qornidan boʻlgan oʻgʻliga rahmi kelmaydimi? Ular unutsalar-da, Men seni hech qachon unutmayman. e e v15 Otamizning qalbini ochib beruvchi barcha oyatlar ichida bu oyat eng mehribonlaridan biridir. Hatto eng sadoqatli onaning muhabbati ham soʻnishi mumkin, biroq Otamizniki hech qachon soʻnmaydi. 16Mana, Men seni kaftlarimga oʻyib yozdim; devorlaring doimo Mening koʻz oldimda turadi. 17Farzandlaring shoshib qaytadilar; seni vayron qilganlar va xarob etganlar sendan uzoqlashadilar. 18Atrofingga koʻz tashla va koʻr: ularning hammasi toʻplanib, oldingga keladilar. Oʻz hayotim bilan qasam ichaman, deb aytmoqda Otamiz, sen ularning barchasini zebu-ziynatdek taqasan; kelindek ularni oʻzingga bogʻlaysan. 19Darhaqiqat, sening xarobalaring, huvillab qolgan joylaring va vayron boʻlgan yurting — darhaqiqat, endi sen aholing uchun juda tor boʻlib qolasan, seni yutganlar esa uzoqda boʻladilar. 20Sen judolikka uchragan kezlarda tugʻilgan farzandlar hali sening qulogʻingga shunday deydilar: «Bu joy menga juda tor; menga yashashga joy ber.» 21Shunda sen koʻnglingda shunday deysan: «Bularni menga kim tugʻib berdi? Men bolalarimdan judo va befarzand, surgun qilingan va chetga uloqtirilgan edim — bularni kim oʻstirdi? Men yolgʻiz oʻzim qoldirilgan edim; bular qayerdan paydo boʻldi?»
22Hukmron Ota shunday aytmoqda: Mana, Men xalqlarga qoʻlimni koʻtaraman va elatlarga bayrogʻimni tikaman; ular oʻgʻillaringni quchoqlarida olib keladilar, qizlaring esa ularning yelkalarida koʻtarib kelinadi. 23Shohlar senga otaliq qiluvchilar, malikalari esa enagalaring boʻladilar. Ular yuzlarini yerga qoʻyib, senga taʼzim qiladilar va oyoqlaring tuprogʻini yalaydilar. Shunda sen Men sening Otang ekanligimni bilasan; Menga umid bogʻlaganlar esa sharmanda boʻlmaydilar.”
24Bahodirdan oʻlja tortib olinishi mumkinmi yoki zolimning asirlari qutqarilishi mumkinmi?
25Lekin Otamiz shunday aytmoqda: Bahodirning asirlari ham tortib olinadi, zolimning oʻljasi ham qutqariladi; chunki sen bilan olishganlar bilan Men Oʻzim kurashaman va farzandlaringni qutqaraman. 26Men sening zulmkorlaringga oʻz tanasini yediraman, ular shirin maydan mast boʻlgandek oʻz qonidan mast boʻladilar. Shunda butun bashariyat Men sening Najotkoring — Otang — va sening Himoyaching, Yoqubning Qudratlisi ekanligimni biladi.