ኢሳይያስ 49

49 ¹እናንተ የባሕር ዳርቻዎች ሆይ፣ ስሙኝ፤ እናንተ ሩቅ ያላችሁ ሕዝቦች ሆይ፣ አድምጡ። አባታችን እኔን—ኢየሱስን—ከማኅፀን ጠራኝ፤ በእናቴ ማኅፀን ሳለሁ ስሜን ጠራ። ^a a v1 በዚህ ምዕራፍ የሚናገረው አገልጋይ ኢየሱስ ነው፤ አዲስ ኪዳን እነዚህን ጥቅሶች በቀጥታ ለእርሱ ይጠቅሳቸዋል (ሉቃስ ፪፥፴፪፤ የሐዋርያት ሥራ ፲፫፥፵፯)። ²አፌን እንደ ተሳለ ሰይፍ አደረገው፤ በእጁ ጥላ ሥር ሰወረኝ። የተወለወለ ፍላጻ አደረገኝ፤ በፍላጻ ማኖሪያው ውስጥ ሸሸገኝ።

³እርሱም፣ “አንተ አገልጋዬ ነህ—ኢየሱስ፣ እውነተኛው እስራኤል— በአንተም ክብሬን እገልጣለሁ” አለኝ።

⁴እኔ ግን፣ “በከንቱ ደከምሁ፤ ኀይሌን ለከንቱና ለባዶ ነገር ጨረስሁ። ነገር ግን በእርግጥ ፍርዴ ከአባቴ ዘንድ ነው፤ ዋጋዬም ከአባቴ ዘንድ ነው” አልሁ።

⁵አሁንም አባታችን እንዲህ ይላል—ያዕቆብን ወደ እርሱ እንድመልስ፣ እስራኤልም ወደ እርሱ እንዲሰበሰብ አገልጋዩ እንድሆን ከማኅፀን የቀረጸኝ እርሱ፤ በዓይኖቹ ፊት የተከበርሁ ነኝና፣ አባቴም ኀይሌ ሆኖአል፤

⁶እንዲህ ይላል፦ “የያዕቆብን ነገዶች ለማስነሣት፣ በእስራኤልም የተጠበቁትን መልሶ ለማምጣት አገልጋዬ መሆንህ እጅግ ቀላል ነገር ነው፤ ደግሞም መዳኔ እስከ ምድር ዳርቻ ድረስ እንዲደርስ ለአሕዛብ ብርሃን አደርግሃለሁ።” ^b b v6 ስምዖን ሕፃኑን ኢየሱስን ተቀብሎ “ለአሕዛብ ብርሃን” ብሎ ጠራው (ሉቃስ ፪፥፴፪)፤ ጳውሎስም ይህንኑ ቃል ወደ አሕዛብ ለተላከበት አገልግሎቱ ጠቀሰው (የሐዋርያት ሥራ ፲፫፥፵፯)። ⁷የእስራኤል ቤዛ፣ ቅዱሱ የሆነው አባታችን፣ እጅግ ለተናቀው፣ በሕዝቡ ለተጠላው፣ ለገዦች አገልጋይ ለሆነው እንዲህ ይላል፦ ታማኝ በሆነው አባትህ ምክንያት፣ በመረጠህ በእስራኤል ቅዱስ ምክንያት፣ ነገሥታት አይተው ይነሣሉ፤ መሳፍንትም ይሰግዳሉ።

ለሕዝቡ የተሰጠ ኪዳን

⁸አባታችን እንዲህ ይላል፦ በሞገስ ጊዜ መለስሁልህ፤ በመዳንም ቀን ረዳሁህ፤ እጠብቅሃለሁ፤ ለሕዝቡም ኪዳን አድርጌ እሰጥሃለሁ፤ ምድሪቱን ለመመለስ፣ የተፈቱትን ርስቶች ለማካፈል፤ ⁹እስረኞችን፣ ‘ውጡ’፣ በጨለማም ያሉትን፣ ‘ተገለጡ’ እያልህ። በመንገዶች ዳር ይሰማራሉ፤ ራቁት በሆኑ ኰረብቶች ሁሉ ላይ መሰማሪያቸው ይሆናል።

¹⁰አይራቡም፤ አይጠሙም፤ የሚፋጅ ነፋስም ሆነ ፀሓይ አይመታቸውም፤ ስለ እነርሱ ልቡ በርኅራኄ የሚነካ እርሱ ይመራቸዋልና፣ ወደ ውሃ ምንጮችም ይመራቸዋል። ¹¹ተራሮቼንም ሁሉ መንገድ አደርጋቸዋለሁ፤ ጎዳናዎቼም ከፍ ከፍ ይላሉ። ¹²እነሆ—እነዚህ ከሩቅ ይመጣሉ፤ እነሆም፣ እነዚህ ከሰሜንና ከምዕራብ፣ እነዚህም ከሲኒም ምድር። ^c c v12 ሲኒም ሩቅ ምድር ነው፤ ምናልባትም በደቡብ ግብፅ የምትገኘው ሴዌኔ (የዛሬዋ አስዋን) ናት፤ የአባታችን ልጆች የሚመለሱበትን ሩቅ ዳርቻ ይሰይማል። ¹³ሰማያት ሆይ፣ በደስታ ዘምሩ፤ ምድር ሆይ፣ ደስ ይበልሽ፤ ተራሮች ሆይ፣ በዝማሬ እልል በሉ! አባታችን ሕዝቡን አጽናንቶአልና፤ ለተጨነቁትም ልቡ በርኅራኄ ተነክቶአል።

¹⁴ጽዮን ግን፣ “አባታችን ተወኝ፤ ጌታ አባትም ረሳኝ” አለች።

¹⁵“ሴት ጡት የምታጠባውን ልጅዋን ትረሳ ዘንድ ትችላለችን፣ ለማኅፀንዋም ልጅ ልብዋ በርኅራኄ አይነካም? እነዚህ እንኳ ቢረሱ፣ እኔ ግን አልረሳሽም። ^d d v15 የአባታችንን ልብ ከሚገልጡት ጥቅሶች ሁሉ፣ ይህ ከሁሉ ይበልጥ ርኅራኄ ከሞላባቸው አንዱ ነው። እጅግ ታማኝ የሆነች እናት ፍቅር እንኳ ሊከስም ይችላል—የአባታችን ፍቅር ግን ከቶ አይከስምም። ¹⁶እነሆ—በእጄ መዳፎች ላይ ቀርጬሻለሁ፤ ቅጥሮችሽ ሁልጊዜ በፊቴ ናቸው። ¹⁷ልጆችሽ ፈጥነው ይመለሳሉ፤ ያፈረሱሽና ያጠፉሽ ከአንቺ ይወጣሉ። ¹⁸ዙሪያሽን ሁሉ ተመልክተሽ እይ፤ ሁሉም ተሰብስበው ወደ አንቺ ይመጣሉ። በሕይወት እኖራለሁ ሲል አባታችን ተናገረ፤ ሁሉንም እንደ ጌጥ ትለብሻቸዋለሽ፤ እንደ ሙሽራም ታስሪአቸዋለሽ። ¹⁹በእርግጥ የፈረሱ ስፍራዎችሽ፣ የተፈቱ ቦታዎችሽና የጠፋችው ምድርሽ—በእርግጥ አሁን ለነዋሪዎችሽ በጣም ጠባብ ትሆኛለሽ፤ የዋጡሽም ይርቃሉ። ²⁰ልጆችሽን ባጣሽበት ዘመን የተወለዱ ልጆች አንቺ እየሰማሽ ገና፣ “ይህ ስፍራ ለእኔ ጠባብ ነው፤ እኖር ዘንድ ስፍራ ስጪኝ” ይላሉ። ²¹ያን ጊዜ በልብሽ እንዲህ ትያለሽ፤ “እነዚህን ማን ወለደልኝ? እኔ ልጅ ያጣሁ፣ መካንም ነበርሁ፤ የተማረክሁና የተጣልሁ—እነዚህን ማን አሳደጋቸው? እኔ ብቻዬን ቀርቼ ነበር፤ እነዚህስ ከወዴት መጡ?”

²²ጌታ አባት እንዲህ ይላል፦ እነሆ—እጄን ወደ አሕዛብ አነሣለሁ፤ ምልክቴንም ለሕዝቦች ከፍ አደርጋለሁ፤ ወንዶች ልጆችሽን በክንዳቸው ይዘው ያመጣሉ፤ ሴቶች ልጆችሽም በትከሻቸው ላይ ይሸከማሉ። ²³ነገሥታት አሳዳጊ አባቶችሽ ይሆናሉ፤ ንግሥቶቻቸውም የሚያጠቡሽ እናቶችሽ ይሆናሉ። ፊታቸውን ወደ መሬት አድርገው ይሰግዱልሻል፤ የእግርሽንም ትቢያ ይልሳሉ። ያን ጊዜ እኔ አባትሽ እንደሆንሁ ታውቂያለሽ፤ እኔን የሚጠባበቁ አያፍሩም።”

²⁴ምርኮ ከኀያል ይወሰዳልን፣ ወይስ የጨካኝ ምርኮኞች ይድናሉን?

²⁵አባታችን ግን እንዲህ ይላል፦ የኀያሉ ምርኮኞች እንኳ ይወሰዳሉ፤ የጨካኙም ምርኮ ይድናል፤ ከሚከራከሩሽ ጋር እኔ ራሴ እከራከራለሁና፣ ልጆችሽንም አድናለሁ። ²⁶አስጨናቂዎችሽን የገዛ ሥጋቸውን እንዲበሉ አደርጋለሁ፤ እንደ ጣፋጭ የወይን ጠጅ በገዛ ደማቸው ይሰክራሉ። ያን ጊዜ ሥጋ ለባሽ ሁሉ እኔ አዳኝሽ—አባትሽ—ቤዛሽም፣ የያዕቆብ ኀያል እንደሆንሁ ያውቃል።