Geroep uit die Moederskoot
Die kneg, deur ons Vader van die moederskoot af by die naam genoem, erken dat hy verniet gewerk het, en kry 'n groter taak: 'n lig vir die nasies. Wanneer Sion sê dat sy vergeet is, is die antwoord 'n sogende moeder wat nie kan vergeet nie, en hande met haar naam daarin ingekerf.
49 1Luister na my, kuslande; gee aandag, julle volke van ver af. Ons Vader het my geroep van die moederskoot af; van binne my moeder af het hy my naam genoem. a a v1 Die Dienskneg wat in hierdie hoofstuk praat, is Jesus — die Nuwe Testament pas hierdie verse direk op hom toe (Lukas 2:32; Handelinge 13:47). 2Hy het my mond soos ’n skerp swaard gemaak; in die skaduwee van sy hand het hy my weggesteek. Hy het my ’n geslypte pyl gemaak; in sy pylkoker het hy my verberg.
3En hy het vir my gesê: “Jy is my dienskneg, Israel, in wie ek my heerlikheid sal vertoon.” b b v3 Die Dienskneg, die ware Israel, word in Jesus vervul — Lukas 2:32; Handelinge 13:47.
4Maar ek het gesê: “Ek het tevergeefs geswoeg; ek het my krag vir niks en in nietigheid bestee. Tog is my reg sekerlik by my Vader, en my beloning by my Vader.”
5En nou sê ons Vader—hy wat my van die moederskoot af gevorm het om sy dienskneg te wees, om Jakob terug te bring na hom toe, sodat Israel by hom versamel kan word, want ek word geëer in sy oë, en my Vader het my krag geword,
6sê hy: “Dit is te gering dat jy my dienskneg is om die stamme van Jakob op te rig en om dié wat in Israel bewaar is, terug te bring; ek sal jou ook ’n lig vir die nasies maak, sodat my redding tot by die eindes van die aarde kan reik.” c c v6 Simeon het die baba Jesus vasgehou en hom “’n lig vir die nasies” genoem (Lukas 2:32), en Paulus het hierdie selfde woord op sy sending na die heidene toegepas (Handelinge 13:47). 7So sê ons Vader, die Verlosser van Israel, sy Heilige, aan hom wat diep verag word, deur die nasie verafsku, aan die dienskneg van heersers: Konings sal sien en opstaan; vorste sal buig, ter wille van jou Vader wat getrou is, die Heilige van Israel, wat jou uitverkies het.
’n Verbond vir die Volk
8So sê ons Vader: In ’n tyd van guns het ek jou geantwoord, en op ’n dag van redding het ek jou gehelp; ek sal jou bewaar en jou gee as ’n verbond vir die volk, om die land te herstel, om die verlate erfenisse uit te deel, 9en vir die gevangenes sê: ‘Kom uit,’ en vir dié in die duisternis: ‘Wys julleself.’ Langs die paaie sal hulle wei, en op al die kaal hoogtes sal hulle weiveld wees.
10Hulle sal nie honger of dors kry nie, en geen skroeiende wind of son sal hulle tref nie, want hy wie se hart met medelye vir hulle bewoë is, sal hulle lei, en by waterfonteine sal hy hulle begelei. 11En ek sal al my berge in ’n pad verander, en my grootpaaie sal verhoog word. 12Kyk—hierdie sal van ver af kom; en kyk, hierdie van die noorde en die weste, en hierdie uit die land Sinim. d d v12 Sinim is ’n ver land, heel waarskynlik Siëne (die moderne Aswan) in die suide van Egipte — dit noem die verre grens waarvandaan ons Vader se kinders terugkeer. 13Jubel, hemele, en juig, aarde; bars uit in gesang, berge! Want ons Vader het sy volk vertroos, en sy hart is met medelye vir sy verdruktes bewoë.
14Maar Sion het gesê: “Ons Vader het my verlaat; die Soewereine Vader het my vergeet.”
15“Kan ’n vrou haar suigling vergeet, dat haar hart nie met medelye vir die seun van haar skoot bewoë sou wees nie? Selfs hierdie mag vergeet, tog sal ek jou nie vergeet nie. e e v15 Van al die verse wat ons Vader se hart openbaar, is hierdie een een van die tederste. Selfs die trouste moeder se liefde kan faal — ons Vader s’n nooit nie. 16Kyk—ek het jou in die palms van my hande gegraveer; jou mure is altyd voor my. 17Jou kinders haas hulle terug; dié wat jou afgebreek en verwoes het, gaan van jou af weg. 18Kyk rondom jou en sien: hulle almal versamel en kom na jou toe. So seker as wat ek leef, sê ons Vader, jy sal hulle almal soos ’n sieraad dra; jy sal hulle vasbind soos ’n bruid. 19Sekerlik jou puinhope en jou verlate plekke en jou verwoeste land—sekerlik sal jy nou te beknop wees vir jou inwoners, en dié wat jou verslind het, sal ver weg wees. 20Die kinders wat in jou kinderloosheid gebore is, sal nog in jou gehoor sê: “Hierdie plek is te nou vir my; maak plek vir my om te woon.” 21Dan sal jy in jou hart sê: “Wie het hierdie vir my gebaar? Ek was kinderloos en onvrugbaar, verban en opsy gestoot—wie het hierdie grootgemaak? Ek was heeltemal alleen gelaat; waarvandaan het hierdie gekom?”
22So sê die Soewereine Vader: Kyk—ek sal my hand na die nasies ophef en my banier na die volke oprig; en hulle sal jou seuns in hulle arms bring, en jou dogters sal op hulle skouers gedra word. 23Konings sal jou pleegvaders wees, en hulle koninginne jou soogmoeders. Met hulle gesigte na die grond sal hulle voor jou buig en die stof van jou voete lek. Dan sal jy weet dat ek jou Vader is; dié wat op my wag, sal nie beskaam word nie.”
24Kan die buit van die magtige afgeneem word, of die gevangenes van ’n tiran gered word?
25Maar so sê ons Vader: Selfs die gevangenes van die magtige sal weggeneem word, en die buit van die tiran gered word; want ek self sal stry teen dié wat teen jou stry, en ek sal jou kinders red. 26Ek sal jou verdrukkers hulle eie vlees laat eet, en hulle sal dronk word van hulle eie bloed soos van soet wyn. Dan sal alle vlees weet dat ek jou Redder is—jou Vader—en jou Verlosser, die Magtige van Jakob.
