Geroep op my naam
Ons Vader sê vir 'n volk wat hy so styf soos yster noem dat hy alles vooraf aangekondig het sodat hulle nooit hulle afgode die eer kon gee nie. Hy het hulle in ellende gelouter, en treur oor die vrede wat hulle kon gehad het. Tog is die woord steeds: verlaat Babel, en sê dat hy hulle verlos het.
48 1Luister hierna, huis van Jakob, julle wat op die naam van Israel genoem word en wat uit die geslag van Juda gekom het; julle wat by die naam van ons Vader sweer en ons Vader aanroep—maar nie in waarheid of in geregtigheid nie. 2Want hulle noem hulleself mense van die heilige stad en steun op ons Vader—die Vader van die hemelse leërskare is sy naam.
3“Ek het die vroeëre dinge lankal aangekondig; dit het uit my mond uitgegaan, en ek het dit bekend gemaak. Toe het ek skielik gehandel, en dit het waar geword. 4Omdat ek geweet het hoe hardkoppig jy is—jou neksening so styf soos yster, jou voorkop so hard soos brons.’ 5Ek het jou hierdie dinge lankal vertel; voordat dit gebeur het, het ek dit aan jou aangekondig, sodat jy nooit kon sê nie: ‘My afgod het dit gedoen; my gesnede beeld en my gegote beeld het dit beveel.” 6Jy het dit gehoor; kyk nou na alles daarvan. Sal jy dit nie erken nie? Van nou af sal ek jou nuwe dinge vertel, verborge dinge wat jy nooit geweet het nie.’ 7Hulle is nou geskep, nie lank gelede nie; voor vandag het jy nog nooit van hulle gehoor nie, sodat jy nie kan sê nie: ‘Ek het hulle reeds geken.’ 8Jy het nog nooit gehoor nie, nooit geweet nie; lankal was jou oor nie geopen nie. Want ek het geweet hoe verraderlik jy sou optree—jy word van die geboorte af ’n rebel genoem. 9Ter wille van my eie naam hou ek my toorn terug; ter wille van my lof bedwing ek dit teenoor jou, sodat ek jou nie afsny nie. 10Kyk, ek het jou gelouter, maar nie soos silwer nie; ek het jou in die smeltoond van ellende getoets. 11Ter wille van myself, ter wille van myself, handel ek—want waarom moet my naam ontheilig word? My heerlikheid sal ek nie aan ’n ander gee nie.
Ek is die Eerste en die Laaste
12“Luister na my, Jakob, en Israel, wat ek geroep het: Ek is hy; ek is die Eerste, en ek is die Laaste. 13My eie hand het die fondament van die aarde gelê, en my regterhand het die hemele uitgesprei; wanneer ek na hulle roep, staan hulle saam op.”
14Kom bymekaar, julle almal, en luister: wie onder hulle het hierdie dinge aangekondig? Die een wat ek liefhet, sal my voorneme teen Babilon uitvoer, en sy arm sal teen die Babiloniërs wees. a a v14 “Die een wat ek liefhet” verwys na Kores, die Persiese koning wat God laat opstaan het om Babilon te verower en Israel te bevry.
15Ek, ek self, het gespreek; ja, ek het hom geroep. Ek het hom gebring, en hy sal slaag op sy weg.
16Kom naby my, hoor dit: van die begin af het ek nie in die geheim gespreek nie; van die tyd af dat dit ontstaan het, was ek daar. En nou het die Soewereine Vader my gestuur —en sy Gees. b b v16 Baie hoor Jesus in hierdie reël praat—die Dienaar wat ons Vader in die hoofstukke wat volg gaan onthul, gestuur saam met die Heilige Gees aan sy sy.
17So sê ons Vader—jou Verlosser, die Heilige van Israel: Ek is jou Vader, wat jou leer tot jou beswil, wat jou lei op die weg wat jy moet gaan. 18“As jy maar net op my gebooie gelet het! Dan sou jou vrede soos ’n rivier gevloei het, en jou geregtigheid soos die golwe van die see. 19Jou kinders sou soos die sand gewees het, en jou eie nageslag soos sy korrels; hulle naam sou nooit afgesny of vernietig word van my aangesig af nie.”
20Gaan weg uit Babilon! Vlug van die Babiloniërs af! Met ’n vreugdekreet kondig dit aan, verkondig dit; stuur dit uit tot by die einde van die aarde. Sê: ‘Ons Vader het sy dienaar Jakob verlos!’ 21Hulle het nie gedors nie toe hy hulle deur die woestyne gelei het; hy het vir hulle water uit die rots laat vloei. Hy het die rots geklief, en die water het uitgestroom.
22“Daar is geen vrede nie,” sê ons Vader, “vir die goddeloses.”